Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2020
Όσιος Δανιήλ Κατουνακιώτης.
Όσιος Δανιήλ Κατουνακιώτης.
Ο γέροντας, αποστεωμένος, κοιτά τον φωτογράφο με αυστηρό, καρτερικό βλέμμα κάτω από το ρυτιδωμένο μέτωπο. Το κοντό μανίκι του ρούχου του αποκαλύπτει ένα σκελεθρωμένο καρπό που καταλήγει σε μία σφιγμένη παλάμη. Ίσως να κρατά κάποιο μαντήλι στο δεξί του χέρι. Στο βάθος της εικόνας, στα αριστερά, το αμπέλι έχει αγκαλιάσει τα δοκάρια του μπαλκονιού του κελιού.
Η αξία αυτής της φωτογραφίας επισημάνθηκε από τον ιερομόναχο Ιουστίνο Σιμωνοπετρίτη. Είναι η τελευταία εικόνα του γέροντα Δανιήλ που κοιμήθηκε λίγους μήνες αργότερα σε ηλικία 83 ετών, στις 8 Σεπτεμβρίου 1929.
Φέτος τον Μάρτιο, η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποφάσισε την αγιοκατάταξη του Οσίου Δανιήλ του Κατουνακιώτη. Αναγράφηκε στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας και θα εορτάζεται στις 7 Σεπτεμβρίου.
Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2020
ΑΦΗΓΗΣΗ ΒΙΩΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΠΑΤΕΡΑ ΤΙΜΟΘΕΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.
Ήταν ένα μεγάλο βιβλιοπωλείο.
Ο Κύριος με έκανε να είμαι με έναν
γέροντα για πάνω από πέντε χρόνια.
Με στήριξε σε δύσκολες στιγμές, με ενέπνευσε.
Δεν μπορώ να σου πω τα πάντα, αλλά θέλω να
γιορτάσω μια στιγμή.
Το 2008, άρχισα να μεταφράζω σιγά
σιγά τις κύριες Ορθόδοξες προσευχές από τα ελληνικά πρωτότυπα στα αρχαία
Αρμενικά.
Τα έργα με διαλείμματα συνεχίστηκαν
μέχρι το τέλος του 2013
Την τελευταία στιγμή, ένας κληρικός που ήταν
στην αρχή μαζί μου δήλωσε την
κατηγορηματική του διαφωνία με την αρμενική προσευχή.
Η κατάσταση ήταν κρίσιμη, ο πειρασμός
ήταν μεγάλος. . Πήγα επειγόντως στον πνευματικό. Ο πατήρ Τιμόθεος, ο οποίος
γνώριζε τον προβληματικό ιερομόναχος, και όλη η ιστορία της σχέσης του μαζί μου,
θύμωσε. Με στήριξε με κάθε τρόπο και με
έστειλε στην έκδοση βιβλίου. Όλα καθαρά σαν να ανέτειλε ο ήλιος μετά την
καταιγίδα.
Λοιπόν, την άνοιξη του 2014 δημοσιεύτηκε η
υπηρεσία προσευχής. Με τον φίλο μου Boris Boris Grigorian φέραμε 100 αντίγραφα
σπίτι, και την επόμενη μέρα πήγαμε στην Ιερά μονή Παρακλήτου. Όταν έδειξαν τα
λόγια προσευχής στον γέροντα τα μάτια του 80 χρόνου έλαμψαν από ευτυχία
σαν παιδί! Ποτέ μην ξεχνάς αυτή τη στιγμή!
Αργότερα, το 2019 αφιέρωσα στον πατέρα
Τιμόθεο και τα αδέρφια μου την μονογραφία του μεταπτυχιακού μου
Το δημοσίευμα άργησε 1,5 χρόνια, και
φοβόμουν πολύ ότι δεν θα προλάβω να ευχαριστήσω τον ηλικιωμένο. άλλα τελικά βίωσα αυτή τη χαρά: το βιβλίο ήταν ήδη έτοιμο
το φθινόπωρο του περασμένου έτους, και πήγα στο σπίτι. Ο πατήρ Τιμόθεος δεν
περίμενα να του αφιερωθεί η μονογραφία: ήταν πραγματικά ένα ταπεινό άτομο. Ήταν
πολύ ταπεινός . Αλλά ήταν το μικρότερο πράγμα που θα μπορούσα να ευχαριστήσω
τον πατέρα μου για όλα όσα μου έδωσε όλα αυτά τα χρόνια.
Αυτή ήταν η τελευταία μας συνάντηση...
Gevorg Kazaryan
Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΙΜΟΘΕΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΨΩΜΑΚΙΑ.
Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΙΜΟΘΕΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΨΩΜΑΚΙΑ.
Το 2015 είχα άλλη μια συνάντηση με τον ηγούμενο της ιεράς Μονής Παρακλήτου.. Πώς να είναι Ήθελα να πάω στο πατέρα Τιμόθεο.. Ο πατέρας του βρισκόταν στην Αθήνα, στο ρωσικό γηροκομείο που ίδρυσε ο ίδιος. Έκανε κάποια εργασία (δεν έμεινε ποτέ χωρίς δουλειά): κατάφερε να πλαισιώσει και να κόλλησε τα θαλάσσια τοπία που ζωγράφιζε ο ίδιος. Μιλήσαμε, του είπα για τα δείγματα μου, έδωσε τις σωστές συμβουλές.
Στο τέλος
της συζήτησης ο γέροντας κάλεσε στο
τραπέζι με όλα τα είδη γλυκών - ψωμάκια, ντόνατς, εκλέρ... Και άρχισε να με
ταΐζει σαν έναν αγαπημένο παππού τον εγγονού του!!! '' Χρειάζεσαι γλυκά - είσαι
νέος "! Μετά, αφού δεν μπόρεσα να φάω αλλά
τα μάζεψε τα γλυκά σε μια τσάντα και μου τα έδωσε για το σπίτι. Μεταξύ
όλων των συναντήσεων, εξομολογήσεων και συνομιλιών με τον ηλικιωμένο, αυτή η
ζεστή-γλυκιά συνάντηση του '' παππού και του εγγονού '' είναι φυσικά αλησμόνητη
και με ζεσταίνει μέχρι τώρα...
ΓΕΡΩΝ ΤΙΜΟΘΕΟΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.
ΓΕΡΩΝ ΤΙΜΟΘΕΟΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.
Gevorg
Ghazaryan
Στις 23 Σεπτεμβρίου 2020 εκοιμήθει ,ο
ηγούμενος του μοναστηριού του Αγίου Πνεύματος της Παρακλήτου (Paraclete), που δεν απέχει πολύ από την πόλη του Ωρωπού (περιοχή Αττικής, Ελλάδα).
Ο μελλοντικός πρεσβύτερος γεννήθηκε
το 1933 στο Voronezh, σε μια οικογένεια Ελλήνων – Γιώργο και Δέσποινα Σακκάσοφ. Πέρασε τα
παιδικά του χρόνια στην Ευπατορία.
Το 1944, οι σοβιετικές αρχές
παρουσίασαν στους Έλληνες της Κριμαίας μια επιλογή: είτε να δεχτούν τα
σοβιετικά διαβατήρια είτε να εξορίσουν. Η οικογένεια Sakkas αρνήθηκε. Όπως είπε ο
πρεσβύτερος, κατά τη διάρκεια της νύχτας έπρεπε να φύγουμε στην εξορία. Αλλά στο τέλος, εκείνοι που
αρνήθηκαν ήταν τυχεροί, επειδή εξορίστηκαν για το Ουζμπεκιστάν, και εκείνοι οι
Έλληνες που πήραν σοβιετική υπηκοότητα στάλθηκαν στη Σιβηρία. Έτσι οι Sakkases κατέληξαν στο Ουζμπεκιστάν, στην πόλη Kokand.
Από τις παιδικές αναμνήσεις, ο
Γέροντα διηγήθηκε το ακόλουθο περιστατικό: σε εκείνες τις πεινασμένες και κακές
στιγμές, η μητέρα του Δέσποινα μαγειρεύει «γλυκά» - σπόρους βερίκοκου
βυθισμένους σε σιρόπι ζάχαρης. Κάποτε, περιπλανήθηκε στον κήπο ενός
Ουζμπεκιστάνου. Ο Χοζέιν άρπαξε το αγόρι, νομίζοντας ότι έκλεβε βερίκοκα.
Φανταστείτε την έκπληξή του όταν αποδείχθηκε ότι το αγόρι συνέλεξε μόνο
σπόρους, δεν υπήρχε ούτε ένα βερίκοκο στην τσάντα! Έκπληκτος με τέτοια
ειλικρίνεια, ο ίδιος ο ιδιοκτήτης γέμισε την τσάντα του παιδιού με βερίκοκα και
τον άφησε . "Οι Ουζμπεκιστάν είναι δίκαιοι άνθρωποι!" - είπε ο
γέροντας.
Επίσκεψη του Πατριάρχη Αλεξία Β 'στην Ι.Μ.ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ 22 Ιουνίου 1992
Το 1948 η οικογένεια Σακά είχε την ευκαιρία να μεταναστεύσει στην Ελλάδα. Για τον μελλοντικό υπηρέτη του Κυρίου, έχουν ήδη ανοίξει εντελώς διαφορετικές δυνατότητες εδώ. Το 1959, αποφοίτησε από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και εισήλθε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1962, έγινε μοναχός και χειροτονήθηκε διάκονος. Δύο χρόνια αργότερα, ο π. Ο Τιμόθεος χειροτονήθηκε ως ιερέας και έλαβε την τάξη του αρχιμανδρίτη, έγινε πρύτανης της Εκκλησίας του αγίου Παντελεήμονα στο προάστιο Κερατσίνι της Αθήνας.
Το 1966, Αρχιμ Τιμόθεος διορίστηκε πρύτανης της ρωσόφωνης
ενορίας της Αθήνας στον καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδας, στην κεντρική πλατεία
Αθηναϊκού Συντάγματος. Ο νεαρός και ενεργητικός ηγούμενος έδωσε νέα ζωή στην
ενορία των μεταναστών που πεθαίνουν. Αυτός ήταν που ξεκίνησε την πρακτική των
εορταστικών νυχτερινών αγρυπνιών που έγινε δημοφιλής σε όλη την Ελλάδα. Για να
μην χάσει η νέα γενιά Ρώσων μεταναστών την ενορία, π. Ο Τιμόθεος παρουσίασε την
πρακτική των δίγλωσσων υπηρεσιών - στην Εκκλησία Σλαβική και στα Ελληνικά. Μία
από τις σημαντικές ενέργειες του π
Τιμόθεου έφτιαξε ίδρυμα του ρωσικού
σπιτιού για τους ηλικιωμένους στα προάστια της Αργυρούπολης, με μια εκκλησία
σπιτιού προς τιμήν του Αγ. Σεραφείμ του Σάροφ. Το 1976, η Ρωσική διασπορά της
Αθήνας απένειμε τον π. Τιμόθεο μια
επιστολή ευχαριστιών για τη σημαντική συμβολή του στη ζωή της κοινότητας.
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του στην
Ελλάδα, η μοιραία γνωριμία με τον μοναχό του Άθω, π. Cherubim (Karambelas) - μελλοντικός αρχιμανδρίτης και ιδρυτής των πρώτων μοναστικών αδελφών,
και στη συνέχεια στο μοναστήρι στο όνομα
του Αγίου Πνεύματος της Παρακλήτου Παρηγορητή.. Ο Χερουβείμ έγιναν γέροντας και μέντοράς του στην πνευματική ζωή. Έτσι, ο
τρόπος ζωής του ΑΡΧΙΜ . Τιμόθεου συνδέθηκε άρρηκτα με τη Μονή Παρακλήτου. Το
1980 εξελέγη ηγούμενος του μοναστηριού. Ο γέροντας παρέμεινε σε αυτήν την υπηρεσία για 40 χρόνια!
Με την πάροδο των χρόνων, η Μονή
Παρακλήτου έχει εξελιχθεί από ένα μικρό
κτήριο κατοικιών με μια εκκλησία σε ένα τεράστιο συγκρότημα μοναστηριού με ένα ερημητήριο
στον Άθω και με δόξα σε όλο τον Ορθόδοξο κόσμο, έτσι ο π. Ο Τιμόθεος μπορεί
δικαίως να ονομαστεί πραγματικός μοναστηριακός δάσκαλος. Ο γέροντας Τιμόθεος ίδρυσε την επιχείρηση εκδόσεων βιβλίων στο
μοναστήρι. Όντας άπταιστα στα ρωσικά, ο ίδιος ο γέροντας άρχισε να μεταφράζει
την πνευματική λογοτεχνία από τα ρωσικά στα ελληνικά. Ήταν η ανακάλυψη του St. Σεραφείμ του Σάροφ
για τον Έλληνα αναγνώστη, ήταν αυτός που άρχισε να μεταφράζει τα έργα του Αγ. Theophan the Recluse και Ignatius Bryanchaninov. Η λίστα των βιβλίων που μεταφράστηκαν και εκδόθηκαν από τον γέροντα είναι
πραγματικά μεγάλη. Ένας άλλος σημαντικός φορέας της επιχείρησης βιβλίων του
μοναστηριού ήταν η ανατύπωση των προ-επαναστατικών βιβλίων ρωσικής γλώσσας και
η αποστολή τους στη Ρωσία. Η μετα-σοβιετική γενιά που έγινε εκκλησίες στις
αρχές της δεκαετίας του 1990.
Παράλληλα με την μονή, ο πρεσβύτερος
συνέχισε να ηγείται της ρωσόφωνης ενορίας του καθεδρικού ναού της Αγίας
Τριάδας. Υπηρέτησε στην ενορία για τρεις γενιές, έτσι, όπως είπε ο ίδιος, για
δεκαετίες στην ίδια σειρά έπρεπε να βαπτίσει εκπροσώπους τριών γενεών - γιαγιά,
κόρη και εγγόνια.
Το 2003, κατά την επίσκεψή του στη
Μονή Παρακλήτου, ο Πατριάρχης της Μόσχας και ο Όλης Ρωσία ο Άλεξ Β 'απένειμε στον Αρχιμανδρίτη Τιμόθεος
το Τάγμα του Αγίου Πρίγκιπας Βλαντιμίρ III πτυχίο για υπηρεσίες
στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Το 2006, στο πρεσβύτερο απονεμήθηκε επίσης ο χρυσός σταυρός της Ελληνικής Ορθόδοξης
Εκκλησίας - το μετάλλιο του Αγίου Παύλου του Αποστόλου, για πολλά χρόνια
δουλειάς και αγάπη για τον Θεό στην Εκκλησία του Χριστού.
Ο πάντα αξέχαστος γέροντας ήταν
αυστηρός οπαδός των μοναστικών αρχών. Πίστευε ότι παρόλο που υπάρχουν πολλές
υπακοές στο μοναστήρι, ένα άτομο δέχεται τόνωση για έναν μόνο σκοπό - για να
γίνει ένα "επαγγελματικό" βιβλίο προσευχής: είναι η προσευχή που
είναι η έννοια της ζωής ενός μοναχού. Ο Γέροντα ήταν αυστηρός σχετικά με το
θέμα του μοναχισμού: δεν έκοψε τα μαλλιά του πριν ολοκληρώσει τουλάχιστον τρία
χρόνια δόκιμος. Οι εξαιρέσεις ήταν σπάνιες. Χάρη σε αυτήν την προσέγγιση,
πολλοί άνθρωποι που ήταν πρόθυμοι για μοναχισμό τελικά δημιούργησαν
οικογένειες, και οι αδελφοί του μοναστηριού του Παρακλήτου αποτελούνται πραγματικά
από επιλεγμένους μοναχούς. Αυστηρό πάνω απ 'όλα προς τον εαυτό του και προς
τους μοναχούς, ο πρεσβύτερος ήταν απαλός προς τον λαϊκό. Η συμβουλή του δεν
διαχωρίστηκε ποτέ από την πραγματικότητα. Συχνά μια ματιά ήταν αρκετή για τον πατέρα
Τιμόθεο να καταλάβει ποιος ήταν μπροστά του. Όλα αυτά εξέφρασαν την τεράστια,
πολυετή εμπειρία στην επικοινωνία με τους ανθρώπους και την ποιμαντική συμβουλευτική.
«Πρέπει να ζήσουμε κρατώντας τον Ουρανό με το
ένα χέρι», έλεγε ο πρεσβύτερος.
Ο π Τιμόθεος διακρίθηκε από τη
σεμνότητα και την προσεκτική αποφυγή της φήμης: αυστηρά δεν ευλόγησε να
διαφημίσει το όνομά του, να δημοσιεύσει υλικό για αυτόν, δεν ήθελε καν να
φωτογραφηθεί. Παρά την ασθένεια, δεν έχασε ποτέ την καρδιά, δεν έχασε το
θάρρος. Μέχρι πρόσφατα, ο ίδιος υπηρέτησε πολλές σε αγρυπνίες και θειες λειτουργίες.
. Χιλιάδες άνθρωποι στην Ελλάδα, τη Ρωσία, την Πολωνία, τη Βουλγαρία, τη
Γεωργία και άλλες χώρες που είχαν την ευλογία να γνωρίσουν τον πρεσβύτερο και
να λάβουν τις γεμάτες χάρη συμβουλές του θα κρατήσουν για πάντα τη λαμπρή μνήμη
του στις καρδιές τους.
Αγαπητέ Πατέρα Τιμόθεε! Προσευχήσου στον Θεό για μας ...
Gevorg Ghazaryan
Μοναχή Φεβρωνία-Η καλόγρια της αγάπης. | Το σπιτάκι της Μέλιας
Η Φεβρωνία, κατά κόσμο Φεβρωνία
Κερεμίδου γεννήθηκε ένα κρύο βράδυ στις 1 Ιανουαρίου του 1933 στην Δράμα με
έναν περιπετειώδη, συγκλονιστικό και θαυματουργό τρόπο.
Όταν γεννήθηκε οι γιατροί και η μαία
διέγνωσαν τον θάνατό της και αντί να την παραδόσουν στους γονείς της για ταφή
την πέταξαν στην κυριολεξία στο κάδο αποβλήτων του νοσοκομείου όπου κάποια
στιγμή όμως το υπόκωφο κλάμα της άκουσε τυχαία ένας γιατρός και με έκπληξη
αναφώνησε: «Μα αυτό ζωντάνεψε..»
Έκπληκτες οι νοσοκόμες την πήραν στα
χέρια τους, την έπλυναν, τύλιξαν με βαμβάκια το κορμάκι της και την άφησαν κάτω
από μία ξυλόσομπα για να ζεσταθεί, έτσι θαυματουργικά και περιπετειώδη επανήλθε
στην ζωή.
Οι συνθήκες ήτανε δύσκολες και το
1940 μετακομίζει με την οικογένειά της στην Θεσσαλονίκη ενώ σχεδόν αμέσως
φεύγουν και πηγαίνουν στο χωριό Προφήτη Ηλία της Σκύδρας, στην Πέλλα από όπου
και πάλι όμως το 1944 επιστρέφουν στην Θεσσαλονίκη.
Στα δύσκολα εκείνα χρόνια, παιδάκι
ακόμη πηγαίνει καθημερινά και παρακολουθεί το «Κατηχητικό» στον Ιερό Ναό του Αγίου
Αθανασίου επί της Εγνατίας οδού.
Το 1961, σε ηλικία 28 ετών, πηγαίνει
στην Αίγινα για την αγιοποίηση του Αγίου Νεκταρίουγεγονός που την συγκλόνισε
και την σημάδεψε τόσο που γυρίζοντας σπίτι της, αποφασισμένη πια, ανακοινώνει
στον πατέρα της την μεγάλη επιθυμία της να γίνει μοναχή.
Ο πατέρας της όχι μόνο δεν αντιδρά
αλλά της εκμυστηρεύεται ότι την είχε τάξει από βρέφος στον Θεό λόγω των
θαυματουργών συνθηκών της γέννησης και της επανόδου της στην Ζωή και έτσι την
ενθαρρύνει.
Τα χρόνια που περνάνε βρίσκουν την
Φεβρωνία νοσηλεύτρια σε μεγάλο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, να διακονεί τους
πονεμένους συνανθρώπους της και να προσφέρει απλόχερα κουράγιο, φροντίδα,
δύναμη και ελπίδα.
Μάλιστα τον περισσότερο χρόνο μένει
μέσα στο νοσοκομείο σε ένα μικρό χώρο στο υπόγειο για να είναι κοντά και
συνεχώς στους ασθενείς.
Μοναχή έγινε μετά τον θάνατο των
γονιών της, αφού πρώτα εκπλήρωσε την υποχρέωσή της σε αυτούς, στις 17
Ιανουαρίου του 1991 με την «Κουράς» της να πραγματοποιείται από τον αείμνηστο
μακαριστό Σεβασμιώτατο Σισανίου και Σιατίστης κ. Αντώνιο και τοποθετείται σε
ένα μικρό μοναστήρι τότε, την Ιερά μονή Γενέσιον της Θεοτόκου στο Δρυόβουνο της
Κοζάνης ενώ το 1993 γίνεται μεγαλόσχημη μοναχή παίρνοντας το «Αγγελικό Σχήμα»
και το 1994 ανακηρύσσεται «Καθηγουμένη» της Μονής.
Υπηρέτησε το Μοναστήρι αυτό πιστά για
πολλά χρόνια και με την βοήθεια των κατοίκων της περιοχής αλλά και του
εφημέριου του χωριού φτιάχτηκαν τα σημερινά κτίρια όπως οι ξενώνες, το
αρχονταρίκι, τα κελιά κ.α.
Τα τελευταία χρόνια σημαντικά
προβλήματα υγείας την κρατάνε μακρυά από το μοναστήρι αυτό που τόσο αγάπησε και
φρόντισε, έτσι διαμένει σήμερα στην Θεσσαλονίκη σε ένα πολύ λιτό και μικρό
διαμέρισμα γεμάτο εικόνες, βιβλία, φάρμακα και φωτογραφίες μιάς άλλης εποχής,
στην Τριανδρία.
Καλόγρια της Αγάπης
Θα περίμενε κανείς σήμερα να
φροντίζει πια τον εαυτό της όμως παρόλα τα προβλήματα υγείας που την
ταλανίζουν, καθημερινά και αδιάκοπα κατεβαίνει με το αστικό στην κεντρική αγορά
της πόλης, το Καπάνι ενώ παράλληλα διακονεί, φροντίζει τον άρρωστο αδερφό της.
Οι έμποροι της αγοράς την προσφωνούν
η «Καλόγρια της Αγάπης» και της δίνουν ρούχα, υποδήματα μέχρι και τρόφιμα και
αυτή με την σειρά της τα διανέμει σε συνανθρώπους της με ανάγκες ενώ η πενιχρή
της σύνταξη κάθε μήνα γίνεται φαγητό που η ίδια φτιάχνει σπίτι της και
προσφέρει μέσα σε ταπεράκια σε οικογένειες που το έχουν ανάγκη.
Έχει βαπτίσει παιδιά που οι γονείς
τους είχανε δυσκολίες οικονομικές, έχει παντρέψει για τον ίδιο λόγο, έχει
βοηθήσει πολλούς συνανθρώπους μας, είναι πάντοτε με ένα καλό λόγο, την Ελπίδα
και την Αγάπη στα χείλη της για τον κάθε συνάνθρωπό μας … αμέτρητες και
ατελείωτες οι πράξεις Αγάπης της μοναχής Φεβρωνίας.
Ένα νεκρό βρέφος που πετάχτηκε στα
απόβλητα ενός νοσοκομείου το 1933 αλλά «ξύπνησε» από την Χάρη του Θεού και
επέζησε στα δύσκολα εκείνα χρόνια, η Μοναχή Φεβρωνία σήμερα, το 2017, είναι η
εμβληματική μορφή, η προσωποποίηση της Αγάπης και της αλληλοβοήθειας για τον
συνάνθρωπό μας αποτελώντας ένα τεράστιο φωτεινό παράδειγμα που σήμερα όσο ποτέ
άλλοτε η κοινωνία μας έχει μεγάλη ανάγκη να ακολουθήσει.
Η ζωή της και το έργο της είναι ένα
παράδειγμα που μας γεμίζει δύναμη, κουράγιο και κυρίως Ελπίδα για το Αύριο.
Πηγή: Ορθοδοξία
Ορθόδοξος Χριστιανικός Χώρος
Ενημέρωσης και Διαλόγου
το «σπιτάκι της Μέλιας»
Το οδοιπορικό ενός πολύτεκνου προσκυνητή με εννέα παιδιά στο Άγιον Όρος | Μιχάλης Δαμανάκης
Μικροί και μεγάλοι Προσκυνητές
Ο Μιχάλης Δαμανάκης, ναυπηγός και εκπαιδευτικός,
είναι πατέρας επτά κοριτσιών και δύο αγοριών, έχει επισκεφθεί πολλές φορές το Περιβόλι
της Παναγίας, τις περισσότερες συνοδευόμενος από τους μικρούς γιους του, και
περιγράφει την πολύτιμη αυτή εμπειρία.
___
Είναι μυριάδες οι άνθρωποι που πήραν τον δρόμο για το
Άγιο Όρος ως προσκυνητές, από το ξεκίνημα του εκεί μοναχισμού γύρω στον 8ο
αιώνα. Επιπλέον, οι άνθρωποι αυτοί ακριβώς, οι προσκυνητές, είναι εκείνοι που
ουσιαστικά δημιούργησαν την παράδοση του προσκυνήματος στον ιερό τόπο. Με τα βήματά
τους στα μοναστήρια και στα ασκηταριά όρισαν την έννοια του προσκυνήματος σε ένα
από τα σημαντικότερα μοναστικά κέντρα όλων των εποχών. Θελήσαμε να μελετήσουμε
όχι επιστημονικά, αλλά μέσα από κάποια προφορική παράδοση, μια προσκυνηματική εμπειρία
στον πιο πυκνό μοναστηριακά εκκλησιαστικό Ελληνικό χώρο.
Συνομιλήσαμε μ έναν λαϊκό έγγαμο προσκυνητή, τον κ.
Μιχάλη Δαμανάκη, ναυπηγό και εκπαιδευτικό ο οποίος έχει ταξιδέψει αμέτρητες
φορές με τις ευλογίες της συζύγου στο Άγιο Όρος και μάλιστα τις περισσότερες με
την συνοδεία των μικρών υιών του. Οι εφτά κόρες με την σύζυγό του εκ των συνθηκών
αποτέλεσαν το κοινό που μόνο άκουγε για τις πνευματικές χαρές των ταξιδιών. Ο
κ. Δαμανάκης μοιράζεται την πολύτιμη εμπειρία του:
Η πρώτη μου επίσκεψη ήταν το 1985 πριν περίπου 34 χρόνια ,έκτοτε έχω πάει
πάρα πολλές φορές. Δεν μετανιώνω για όσες φορές πήγα, μετανιώνω όμως για ένα
πράγμα, ότι δεν κρατούσα ένα ημερολόγιο αυτών που βίωνα αυτών που έβλεπα, αυτών
που άκουγα. Γι’ αυτό τον λόγο παροτρύνω όσους επιθυμούν να επισκεφτούν το άγιο
Όρος να κρατούν ένα ημερολόγιο.
Το Άγιον Όρος το πλησιάζουμε αρχικά με ευλάβεια. Το δεύτερο είναι να έχουμε
πνεύμα μαθητείας. Δεν πάμε εκεί νομίζοντας ότι τα ξέρουμε όλα. Το τρίτο και
κυριότερο είναι να ζητήσουμε το φωτισμό της Παναγίας μας. Ο άγιος Μακάριος
κάνει ένα πολύ εύστοχο παραλληλισμό: «Όπως οι οφθαλμοί του σώματος είναι υγιείς
και όλο το σώμα φωτίζεται». Είναι πολύ βασικό να προσεγγίσουμε το Άγιον Όρος με
καθαρούς οφθαλμούς. Εάν πάμε εκεί με λογισμούς δεν πρόκειται να καταφέρουμε
τίποτα.
Ποιοι λόγοι
οδηγούν έναν άντρα να επιθυμεί να περπατήσει στο περιβόλι της Παναγίας;
Όπως ένα λουλούδι ψάχνει να βρει τον ήλιο για να μπορέσει να αναπτυχθεί, έτσι
και η επίσκεψη στο Άγιον Όρος είναι μια προσπάθεια ανακάλυψης του Χριστού,
ηθελημένα ή όχι. Όλο αυτό που συναντάς σου δίνει μια δυνατότητα να μπορέσεις να
ζήσεις, να μιλήσεις γι’ αυτό αλλά και να αφεθείς στη σιωπή του. Η σιωπή είναι
άλλο ένα πράγμα που διδάσκει το Άγιον Όρος και που εμείς δεν το έχουμε μάθει.
Θα σας πω ένα παράδειγμα για να καταλάβετε. Ο αείμνηστος πατήρ Γεώργιος Καψάνης
μας είχε διηγηθεί το παρακάτω: «Ήταν ένας νέος εδώ στην Αθήνα προ αρκετών ετών,
ο οποίος είχε σοβαρά προβλήματα ψυχικής φύσεως. Είχε πάει σε γιατρούς και είχε
κάποια βελτίωση αλλά δεν είχε καταφέρει να πετύχει τον σκοπό του να ιαθεί. Με
συμβουλευόταν και τον έστειλα σ’ έναν γέροντα στο Άγιο Όρος.( Εμείς μετά την
κοίμησή τους μάθαμε ότι ήταν ο Άγιος Παΐσιος). Πήγε το παλικάρι αυτό στον
γέροντα και όταν επέστρεψε τον συνάντησα και διαπίστωσα ότι ήταν μια χαρά. Όταν
ανέβηκα στο Άγιο Όρος πήγα στον γέροντα Παΐσιο και τον ρώτησα τι έγινε με το
παλικάρι. Ο γέροντας απάντησε ότι δεν είχε κάνει τίποτα:
-Κοίταξε, αυτό το παιδί έκατσε εδώ όλη νύχτα και μιλούσε όλο το βράδυ. Εγώ
τίποτα, τσιμουδιά δεν του είπα τίποτα και το πρωί τον χαιρέτησα και έφυγε”.
-Και πως έγινε καλά; ρώτησα
-Δια της υπομονής.
απάντησε ο γέροντας.»
Αυτό που πραγματικά διαπιστώνουμε είναι το Άγιον Όρος μιλάει κυρίως μέσα
από την σιωπή του. Σε αφήνει ελεύθερα να ανακαλύψεις αυτά που μπορείς να
ανακαλύψεις.
«Όλο αυτό που συναντάς σου δίνει μια δυνατότητα να μπορέσεις να ζήσεις, να μιλήσεις γι’ αυτό και να αφεθείς στη σιωπή του. Αυτό που πραγματικά διαπιστώνουμε είναι ότι ο Άθωνας μιλά κυρίως μέσα από την σιωπή του. Σε αφήνει ελεύθερα να ανακαλύψεις αυτά που μπορείς»
Ωστόσο μέχρι
που φτάνει η δυνατότητα του ανθρώπου ν’ ανακαλύπτει τι συμβαίνει μέσα κι έξω
από την καρδιά του;
Βοηθά ο Θεός σε όλο αυτό. Θα σας διηγηθώ ένα περιστατικό που απαντά στο
ερώτημα:
Στο καραβάκι στη Δάφνη συνάντησα έναν Κύπριο φοιτητή, που είχε έρθει με
συμφοιτητές του. Μου περιέγραψε αυτό που του συνέβη. «Ανεβαίναμε τον ανηφορικό
δρόμο από την μονή Ιβήρων προς Καρυές. Κάποια στιγμή εκεί που πηγαίναμε εμείς
οι 5 βγήκε ένας μοναχός μέσα από το δάσος από το πουθενά και έρχεται κοντά μας
και άρχισε να μας μιλάει για την πολιτική, για τους πολιτικούς. Εμείς όπως
καταλαβαίνεις δυσαρεστηθήκαμε, γιατί δεν ήρθαμε στο Άγιο Όρος να ακούμε αυτά που
λέγονται και έξω. Οι φίλοι μου προχώρησαν, εγώ είχα μια συστολή και είπα να μη
τον αφήσω μόνο του και περπάτησα δίπλα του. Δεν κάναμε λίγα βήματα και άρχισε
ξαφνικά να μου λέει:
-Για το πρόβλημα σου αυτό, θα κάνεις αυτό.
Μπήκε στο δάσος και εξαφανίστηκε. Δεν ξέρω ποιος ήταν.»
«Τα παιδιά παρατηρούν τους μοναχούς. Έχουν φοβερό κριτήριο, δεν μπορείς να τα ξεγελάσεις!»
Είστε ένας
υπερπολύτεκνος εργαζόμενος οικογενειάρχης. Ως εκ τούτου, οι φορές που λείπετε
από την οικογένεια, ενδεχομένως να επηρεάζουν την σύζυγο, ή τα παιδιά; Πως
εκλαμβάνουν αυτή την διάθεση σας για προσκύνημα και πως τους μεταφέρετε την
ατμόσφαιρα που βιώνετε;
Προσωπικά δεν είχα ποτέ πρόβλημα, η σύζυγος μου έδινε πάντα την ευλογία της
και ο πνευματικός όταν ρωτούσα, μου πρότεινε να ρωτήσω την σύζυγο. Παρόλη την
αναξιότητα και τις αδυναμίες μας απ’ ότι εκείνη μου αναφέρει, έστω και για ένα
μικρό διάστημα μετά την επιστροφή, ένιωθε και η ίδια την ευλογία του Αγίου
Όρους. Εντωμεταξύ συναναστρεφόμαστε τους μοναχούς, αρχίζουμε και ρωτάμε για τις
ανάγκες τους, και προτείνουμε να σκάψουμε τον κήπο, να πλύνουμε τα πιάτα, να
στρώσουμε τα κρεβάτια, να βοηθήσουμε στο μαγείρεμα, οι δουλειές είναι πάρα
πολλές οπότε εμπλέκεσαι. Πώς το μεταφέρεις αυτό στην οικογένειά σου;
Μια φορά πήρα ευλογία από τον γέροντα να πάω να καθαρίσω το αρχονταρίκι και
να στρώσω τα κρεβάτια όσων προσκυνητών είχαν φύγει. Αφού τα έφτιαξα φώναξα τον
υπεύθυνο μοναχό τον αρχοντάρη και τον ρώτησα αν τα είχα στρώσει όπως τα ήθελε.
Εκείνος μου απάντησε:
- Ευλογημένε δεν είναι αν τα έκανες καλά ή άσχημα, είναι αν όπως τα έκανες
αναπαύουν τον γέροντα. Αυτό λοιπόν τώρα έρχεσαι και το μεταφέρεις στην οικογένεια
και λες: “Βρε παιδάκι μου, να τα κάνω έτσι και να είναι ωραία, αναπαύουν όμως
τον ή την σύζυγο;” και μπαίνεις έτσι σε μια άλλη αγαπητική διάσταση που σπάει
αυτά τα τετριμμένα και τα καθημερινά. Το ωραίο δεν είναι σε αυτό που εμείς
θεωρούμε ως τέτοιο, είναι στο πως αναπαύει αυτό που κάνουμε τον άλλο.
«Το ωραίο δεν είναι σε αυτό που εμείς θεωρούμε τέτοιο, αλλά στο πως αυτό που κάνουμε αναπαύει τον άλλο»
Ποια
παιδαγωγική μπορεί να εφαρμόσει ένας πατέρας στα μικρά παιδιά του για να τον
ακολουθήσουν αποτελώντας έτσι τους λιλιπούτειους προσκυνητές του Αγίου Όρους;
Δεν μπορείς να πιέσεις ένα παιδί με το ζόρι γιατί κακό θα του κάνεις. Να
μην τα τρελαίνουμε τα παιδιά, δεν χρειάζεται να τους λέμε πολλά. Προσωπικά τους
δυο γιούς μου τους πήρα μαζί μου στο Όρος σε αρκετά μικρή ηλικία. Εντωμεταξύ, όλοι
οι μοναχοί αγαπούν πάρα πολύ τα παιδιά και τα περιποιούνται. Τα παιδιά έχουν
ένα φοβερό κριτήριο και δεν μπορείς να τα ξεγελάσεις, ούτε μπορείς να τους
παρουσιάσεις ως τέλειο κάτι που δεν είναι, γι’ αυτό θέλει προσοχή όταν θα
πάρουμε τα μικρά μας παιδιά μαζί. Όταν είναι μικρά πρέπει να σκεφτούμε που θα
τα πάμε, με ποιόν τρόπο θα τα πάμε, έτσι ώστε να μη πιεστούν και αντιδράσουν. Τα
παιδιά παρατηρούν τους μοναχούς. Για παράδειγμα, στην μονή του Αγίου Παύλου και
κάτω που λέμε προς την έρημο του Αγίου Όρους, όπου δεν υπάρχουν δρόμοι και
αυτοκίνητα το κύριο μέσο μεταφοράς και εξυπηρέτησης είναι τα μουλάρια. Βλέπουν
τώρα τους μοναχούς με τα μουλάρια να ανεβαίνουν χιλιάδες σκαλιά, να φορτώνουν
τα μουλάρια, να κουράζονται. Αυτόν τον κόπο που εν σιωπή τον βλέπουν τα παιδιά
τον εκτιμούν αφάνταστα.
Όταν η απλότητα
κερδίζει το …ματς στη σύγχρονη ζωή!
Σε μια εποχή
που οι αυθεντικοί ήρωες έχουν αντικατασταθεί με στεγνές καρικατούρες που
προβάλουν ως αρετές την φήμη και το χρήμα, πως αφομοιώνουν τα παιδιά τα
μηνύματα που μεταδίδει ένας μοναχός που αγαπά και ασκείται στην απλότητα;
Θα σας μιλήσω με περιστατικά. Στην αγίου Παύλου, ο πατήρ Σάββας ένας
μοναχός περασμένης ηλικίας είχε χαρά να του πηγαίνω τα παιδιά, για να τα κάνει
βόλτα στο δάσος. Έπαιρνε ένα καλάμι, έδινε και στα παιδιά από ένα και
παρίσταναν ότι ίππευαν σε αλογάκι. Κάποτε ο μεγάλος μου γιός, ανέβασε υψηλό
πυρετό και την επόμενη μέρα ήταν προγραμματισμένο να τα συνοδέψει στο ψάρεμα
στην παραλία. Στο διπλανό από το δικό μας κελί έμενε ένας Ελληνοαμερικανός
γιατρός σπουδαστής. Ήρθε μια δυο φορές να εξετάσει τον γιό μου, σύστησε να
πάρει κάποια αναλγητικά. Την επόμενη ήταν το μεγάλο γεγονός, το ψάρεμα. Ξαφνικά
χτυπάει η πόρτα του κελιού, μπαίνει μέσα ο πατήρ Σάββας με ένα τενεκεδάκι που
είχε μέσα πετρέλαιο. Κάθεται λοιπόν απέναντι από τον γιο μου τον Ιωσήφ που είχε
πυρετό. Ήρθε να τον τρίψει με πετρέλαιο και του λέει συνωμοτικά:
-Αν έρθει ο γιατρός, θα το κρύψω το
πετρέλαιο γιατί μου φωνάζει
και εκείνη τη στιγμή χτυπάει η πόρτα
και μπαίνει ο γιατρός. O γέροντας με το δεξί του
πόδι σπρώχνει το τενεκεδάκι και το βάζει κάτω από το κρεβάτι. Ο γιατρός τελικά
δεν το είδε και δεν μάλωσε το πατέρα Σάββα. Αφού έφυγε ο γιατρός, ο γέροντας έτριψε
τον Ιωσήφ. Ο Ιωσήφ το πρωί ήταν περδίκι. Το πετρέλαιο ήταν; Η προσευχή του
πατέρα Σάββα ήταν; Πάντως στο ψάρεμα πήγε.
Τέλος είδαμε ακόμη ένα μοναχό μεγάλο σε ηλικία που είχε πιάσει κάποια
παιδιά γυμνασίου και κάτι τους έλεγε. Στράφηκε μετά ο γέροντας σ΄ εμάς τους
μεγάλους κάποια στιγμή και μας είπε :
-Το απόγευμα από την τάδε ώρα μέχρι την τάδε κάντε καμία βόλτα μεγάλη.
Δεν ρωτήσαμε κάτι άλλο καθώς καταλάβαμε ότι κάτι είχε διοργανώσει με τα
παιδιά και πήγαμε την βόλτα μας. Εκείνη τη μέρα έπαιζε αγώνα ποδοσφαίρου Ολυμπιακός
– Παναθηναϊκός και έφερε ένα ραδιοφωνάκι και ήρθε στο κελί μας ν΄ ακούσουν παρέα
το ματς.
Ευχαριστήσαμε
τον κ. Μιχάλη Δαμανάκη για την διήγηση του για το αυθεντικό οικογενειακό
οδοιπορικό στο Όρος.
Ο προσκυνητής δεν είναι τουρίστας, ούτε καν
περιηγητής. Ο αληθινός προσκυνητής έχει το μοναδικό προνόμιο μιας μόνιμης καρδιακής
διαμονής στον ιερό τόπο.
___________
Σοφία
Χατζή
δημοσιεύθηκε στην
εφημερίδα
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 23.09.2020
Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2020
ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΙΜΌΘΕΟΣ ΣΑΚΚΆΣ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΉΤΟΥ.
Ο κύριος στόχος της ήταν να δημιουργήσει ένα Ελληνο-Ρωσικό σπίτι για τους ηλικιωμένους, όπου Ρώσοι μετανάστες που βρέθηκαν στην Ελλάδα μετά τα τραγικά γεγονότα των αρχών και των μέσων του 20ού αιώνα θα μπορούσαν να τελειώσουν ήρεμα τη ζωή τους. Χτίστηκε ένα μεγάλο σύγχρονο σπίτι. Στην αυλή υπάρχει η εκκλησία του Σεραφείμ του Σάροφ.
Μέσα από τις προσπάθειες του Π. Τιμοθέου δημιουργήθηκε , ένα μουσείο, ένα αρχείο και μια βιβλιοθήκη στο σπίτι των γηρατειών. Όλα όσα έμειναν από τους Ρώσους κατοίκους φυλάχτηκαν προσεκτικά εκεί, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν πολύ μορφωμένοι άνθρωποι που συνέβαλαν σημαντικά στον πολιτισμό και την επιστήμη της Ρωσίας και της Ελλάδας. Άφησαν πίσω τους αρχεία, γράμματα, φωτογραφίες, πίνακες ζωγραφικής, μοναδικά έργα διακοσμητικής και εφαρμοσμένης τέχνης. Αιωνία Αυτού η μνήμη !
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
