Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2026
Αγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός «Πύλες Ἅδου δέν θά τή νικήσουν [τήν Ἐκκλησία]΄(Μθ Ι6, 18).
Αγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός «Πύλες Ἅδου
δέν θά τή νικήσουν [τήν Ἐκκλησία]΄(Μθ Ι6, 18).
Ὀνομάζει πύλες Ἅδου, τούς κάθε εἴδους λογισμοὺς τῆς κολάσεως πού ὠθοῦν καί κατεβάζουν στὀν Ἅδη Καὶ στὀ θἀνατο»(Pg 96, Τ82).
Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2026
Συγχαρητήρια για την ημέρα μνήμης του Οσίου Πατρός Γαβριήλ!
Συγχαρητήρια για την ημέρα μνήμης του Οσίου Πατρός Γαβριήλ!
✨️Σήμερα είναι η ημέρα μνήμης του μεγάλου προστάτη του έθνους μας, ενός υποδείγματος μεγάλης αγάπης και ταπεινοφροσύνης, του Αγίου Γαβριήλ του Μοναχού.
✨️Είθε η χάρη, οι προσευχές και οι πρεσβείες του να σκεπάζουν ολόκληρη τη Γεωργία και τον καθένα από εσάς!
✨️Όσιε Πατέρα Γαβριήλ, ομολογητή και πρεσβευτή, πρέσβευε στον Θεό για εμάς.
ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ.
Όποιος, για οποιονδήποτε λόγο, εγκαταλείπει την Ορθόδοξη πίστη και προσχωρεί σε άλλη —είτε πρόκειται για λαϊκό είτε για κληρικό— οφείλουμε να πιστεύουμε ακράδαντα ότι, ακόμα κι αν ζούσε σαν άγιος, και πάλι δεν θα σωζόταν.
Όσιος Ομολογητής Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε)
Στις 2 Νοεμβρίου 1995, ο Όσιος Ομολογητής Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) —ένας από τους πιο εντυπωσιακούς και εξαιρετικούς αγίους του 20ού αιώνα— εξεδήμησε προς τον Κύριο.
Στις 2 Νοεμβρίου 1995, ο Όσιος Ομολογητής Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) —ένας από τους πιο εντυπωσιακούς και εξαιρετικούς αγίους του 20ού αιώνα— εξεδήμησε προς τον Κύριο. Η ζωή του υπήρξε μια ζωντανή μαρτυρία ότι η αγιότητα είναι εφικτή ακόμη και εν μέσω των πιο σκληρών διωγμών κατά της πίστης. Επέλεξε συνειδητά τον δρόμο της «διά Χριστόν σαλότητας», προκειμένου να διαφυλάξει την καθαρότητα της καρδιάς του, την ελευθερία του πνεύματός του και την απόλυτη αφοσίωση στις διδασκαλίες του Ευαγγελίου.
Ο Όσιος Γαβριήλ τιμάται ως ένας άγιος που δεν αναζήτησε την ανθρώπινη ή κοσμική δόξα, αλλά έγινε, αντιθέτως, η φωνή της συνείδησης για την εποχή του.
Ο Άγιος Γαβριήλ Ουργκεμπάτζε παραμένει εξαιρετικά επίκαιρος και σήμερα. Η ζωή του καταδεικνύει ότι η αληθινή, η έσχατη αλήθεια δεν εξαρτάται από κανένα σύστημα, καμία εποχή ή συγκεκριμένες συνθήκες. Διδάσκει ότι η πίστη δεν είναι ζήτημα εξωτερικού τύπου, αλλά κατάσταση της ψυχής και της καρδιάς.
Ο Όσιος Γαβριήλ του Σαμτάβρο μάς υπενθυμίζει:
Ο Θεός δεν μπορεί να αντικατασταθεί από μια ιδεολογία·
η ταπεινοφροσύνη είναι ισχυρότερη από τη βία·
η αγάπη νικά τον φόβο·
η αγιότητα είναι εφικτή εδώ και τώρα.
Η πορεία του είναι μια πορεία εσωτερικής ελευθερίας — ένας δρόμος που συνεχίζει να αποτελεί φάρο καθοδήγησης για χιλιάδες ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
Οι λέξεις έχουν τεράστια δύναμη.
Οι λέξεις έχουν τεράστια δύναμη, γι’ αυτό να τις χρησιμοποιείτε πάντα με σύνεση. Για παράδειγμα, όταν ένα παιδί φεύγει από το σπίτι, δεν πρέπει να του πει κανείς: «Ντύσου ζεστά, αλλιώς θα κρυολογήσεις». Αντίθετα, πρέπει να πει: «Ντύσου ζεστά και δεν θα κρυολογήσεις».
Όσιος Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) του Σαμτάβρο
Ένας άνθρωπος που προσεύχεται καθημερινά σύμφωνα με τον καθιερωμένο κανόνα.
Ένας άνθρωπος που προσεύχεται καθημερινά σύμφωνα με τον καθιερωμένο κανόνα —δηλαδή, διαβάζοντας πρωινές και βραδινές προσευχές— μπορεί να παρομοιαστεί με έναν ιδιοκτήτη σπιτιού που έχει υψώσει έναν μεγάλο φράχτη γύρω από την ιδιοκτησία του, προστατεύοντάς την έτσι από τον έξω κόσμο. Αντιθέτως, εκείνος που δεν προσεύχεται μοιάζει με έναν ιδιοκτήτη του οποίου η ιδιοκτησία δεν διαθέτει φράχτη, επιτρέποντας στον καθένα να εισέλθει στον χώρο του.
Άγιος Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) του Σαμτάβρο
Μπαίνοντας μέσα, είδα έναν ηλικιωμένο άνδρα, κοντό στο ανάστημα, με γκρίζα γενειάδα και μακρύ μοναχικό ράσο.
Το 1990, εργαζόμουν σε ένα αρτοποιείο που βρισκόταν εντός του κτιρίου της Θεολογικής Σχολής και Ακαδημίας της Τιφλίδας. Ένα απόγευμα, μια δυνατή, επιβλητική φωνή αντήχησε από την τραπεζαρία.
Συνήθως, ο χώρος όπου παρασκευάζονταν τα πρόσφορα ήταν τόπος σιωπής, όπου όλοι εργάζονταν με πνεύμα προσευχής. Αυτή η κραυγή διέκοψε απότομα την επικρατούσα ηρεμία. Υποθέσαμε ότι κάποιος ταραχοποιός είχε εισβάλει στην τραπεζαρία. Όλοι έσπευσαν εκεί, νομίζοντας ότι ίσως χρειαζόταν βοήθεια, καθώς ακούγονταν οι ταραγμένες φωνές των νεαρών γυναικών που εργάζονταν στον χώρο.
Μπαίνοντας μέσα, είδα έναν ηλικιωμένο άνδρα, κοντό στο ανάστημα, με γκρίζα γενειάδα και μακρύ μοναχικό ράσο. Ενέπνεε σεβασμό, ωστόσο η συμπεριφορά του δεν παρέπεμπε σε ιερομόναχο. Φώναζε, απαιτώντας —με παντελή έλλειψη ευπρέπειας— ένα ασημένιο μαχαίρι και πιρούνι.
«Πού είναι το ασημένιο μαχαίρι και το πιρούνι μου;!» βροντοφώναξε, λες και βρισκόταν απέναντι σε ορκισμένους εχθρούς.
«Και γιατί δεν μου έχουν φέρει το κρασί μου;!»
Φώναζε στις νεαρές γυναίκες που βρίσκονταν στην τραπεζαρία. Εκείνες, τρομαγμένες και μπερδεμένες, κινούνταν νευρικά εδώ κι εκεί, εντελώς αποσβολωμένες. Δεν υπήρχαν πουθενά ασημένιο μαχαίρι και πιρούνι —και, κατά πάσα πιθανότητα, ούτε κρασί. Πλησίασα τον γέροντα. Όταν με κοίταξε, έμεινα ακίνητος: τα μάτια του έμοιαζαν με μια καθαρή, διαυγή λίμνη. Μια βαθιά γαλήνη απέρρεε από το πρόσωπό του και με πλημμύρισε κι εμένα. Γιατί, λοιπόν, φώναζε και προκαλούσε τόση αναστάτωση; Μου φάνηκε πως προσπαθούσε να αναδείξει κάποιο ελάττωμα ή πάθος στις νεαρές γυναίκες. Προσελκυσμένος από τον θόρυβο, έσπευσε στο σημείο ο Πρωτοπρεσβύτερος Γκιόργκι Γκαμρεκέλι. Όλοι πίστεψαν ότι ο γέροντας θα σιωπούσε, αλλά εκείνος άρχισε να φωνάζει και σε εκείνον:
«Πρωτοπρεσβύτερε πατέρα Γεώργιε!»
Ο ιερέας, ξαφνιασμένος και εμφανώς ταραγμένος, έσπευσε προς την κουζίνα. Αργότερα έμαθα ότι, στη Σχολή, υπήρχαν ειδικά μαχαιροπίρουνα που τοποθετούνταν στο τραπέζι [για τέτοιες περιστάσεις]. Οι φωνές συνεχίζονταν αμείωτες. Ο πατήρ Γεώργιος επέστρεψε στην τράπεζα —και αυτή τη φορά αγκάλιασε τον γέροντα. Μόνο τότε σταμάτησε ο γέροντας να φωνάζει. Αργότερα έμαθα ότι επρόκειτο για τον πατέρα Γαβριήλ, έναν «σαλό» για χάρη του Χριστού. Κάπως έτσι γνώρισα για πρώτη φορά τον γέροντα Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε)...
Γκότσα Τκεμαλάτζε
Επισκέφθηκα τον Γέροντα Γαβριήλ λίγες μόλις μέρες πριν από τον θάνατό του.
Επισκέφθηκα τον Γέροντα Γαβριήλ λίγες μόλις μέρες πριν από τον θάνατό του. Ήταν βαθύτατα προβληματισμένος και αναστέναζε βαριά. Ρώτησα:
«Πάτερ Γαβριήλ, πονάτε;»
Κι εκείνος απάντησε:
«Το σώμα; Αυτό δεν είναι τίποτα... το θέμα είναι το πνεύμα!»
Δάκρυα γέμισαν τα μάτια του μοναχού. Συνέχισε:
«Τι θα απογίνουμε εμείς... εμείς τουλάχιστον έχουμε μια στέγη πάνω από το κεφάλι μας. Εκείνοι όμως που δεν έχουν ούτε αυτό — αυτοί είναι που θα σωθούν! Αχ, να μπορούσα να μπω στη Βασιλεία των Ουρανών, έστω και ως καθαριστής!»
Ακούγοντας αυτά τα λόγια, κυριεύτηκα από τρομερή αγωνία. Σκέφτηκα: αν εκείνος λέει τέτοια πράγματα για τον εαυτό του, τότε τι θα απογίνω εγώ; Τι θα μπορούσε άραγε να με σώσει; Έχασα κάθε ελπίδα.
Γυρίζοντας στο σπίτι, το μυαλό μου δεν έλεγε να ξεφύγει από τα λόγια του. Δύο-τρεις μέρες αργότερα, πήγα να επισκεφθώ ξανά τον Γέροντα. Η καρδιά μου ήταν βαριά. Μόλις μπήκα στην αυλή του μοναστηριού, είδα τον Γέροντα να κάθεται κοντά στο κελλί του. Ανέβηκα τα σκαλιά κι εκείνος, μόλις με αντίκρισε, σηκώθηκε όρθιος, ύψωσε τα χέρια του προς τον ουρανό και μου είπε με μεγάλη χαρά:
«Μαλχάζ! Ο Κύριος μού έφερε παρηγοριά! Ετοιμάσου, Γαβριήλ! Σε παίρνω μαζί μου στον Παράδεισο, πάνω σε μια άμαξα!»
Από τις αναμνήσεις του Μαλχάζ Τζινόρια
Λίγες μέρες πριν από τον θάνατό του, ο Όσιος Γαβριήλ ανακάλεσε στη μνήμη του μια στιγμή από τα παιδικά του χρόνια:
Λίγες μέρες πριν από τον θάνατό του, ο Όσιος Γαβριήλ ανακάλεσε στη μνήμη του μια στιγμή από τα παιδικά του χρόνια:
«Καθόμουν στο μπαλκόνι του δευτέρου ορόφου, βυθισμένος στις σκέψεις μου, όταν άκουσα κάτι σαν μια εσωτερική φωνή: "Κοίτα τον ουρανό". Σηκώθηκα, πήγα στην άκρη του μπαλκονιού και κοίταξα ψηλά — εκεί, στον ουρανό, είχε υψωθεί ένας μεγάλος σταυρός. Τότε δεν το γνώριζα, αλλά τώρα ξέρω πως ήταν ο δικός μου σταυρός — αυτός που προοριζόμουν να επωμιστώ και να σηκώσω, από αγάπη για τον Θεό και τον πλησίον».
Από την ίδια περίοδο προέρχεται μια άλλη ανάμνηση του μοναχού Γαβριήλ: «Μια νύχτα, ενώ κοιμόμουν, ξύπνησα ξαφνικά και είδα μπροστά μου έναν δαίμονα με αποκρουστικό πρόσωπο. Με κοίταζε με οργή. Με τη χάρη του Θεού, δεν ένιωσα φόβο· στάθηκα σταθερός, αν και δεν έκανα καμία κίνηση για να τον διώξω — απλώς τον παρατηρούσα με κατάπληξη. Εκείνος μου φώναξε: "Εμένα πολεμάς;!" και με χτύπησε με τη γροθιά του στο κεφάλι».
Ο Όσιος Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε), όπως τον θυμάται ο διακονητής του.
Κάποτε, πριν από τον ύπνο —λίγο καιρό πριν από την κοίμησή του— ο πατήρ Γαβριήλ έδειξε προς μια γωνιά και είπε:
«Ο θάνατος στέκεται εκεί στη γωνιά και με περιμένει. Σας αποχωρίζομαι, αλλά μόνο για να προσεύχομαι για εσάς. Πρέπει να μεταφέρω τις προσευχές σας στον Κύριο».
Δύο εβδομάδες πριν από τον θάνατό του, του χάρισαν μια εικόνα του Σωτήρος —την εικόνα «Αχειροποίητη»— η οποία Τον απεικόνιζε να φέρει ακάνθινο στεφάνι. Του ανέφερα ότι, όταν παλαιότερα είχε λάβει μια εικόνα της Θεοτόκου, η υγεία του είχε βελτιωθεί, οπότε ίσως τώρα να γινόταν εντελώς καλά.
Εκείνος κούνησε το κεφάλι του και απάντησε:
«Αν ο Σωτήρας δεν φορούσε ακάνθινο στεφάνι, θα γινόμουν καλά. Όμως αυτή η εικόνα, με το ακάνθινο στεφάνι, σημαίνει ότι είναι γραφτό μου να πεθάνω μέσα σε μεγάλα βάσανα».
Στην εικόνα, τα μάτια του Σωτήρος ήταν κλειστά. Κάποια στιγμή αργότερα, άνοιξαν. Το ανέφερα αυτό στον πατέρα Γαβριήλ.
Εκείνος αποκρίθηκε:
«Θα μάθεις για την κοίμησή μου τρεις ημέρες νωρίτερα».
Και πράγματι, τρεις ημέρες πριν από τον θάνατό του, διάβαζα μια ακολουθία παρακλήσεως προς την Υπεραγία Θεοτόκο, ικετεύοντας για την ανάρρωση του Γέροντα. Εκείνη τη νύχτα, είδα ένα όραμα: εμφανίστηκε η Υπεραγία Θεοτόκος και είπε ότι θα ερχόταν σε τρεις ημέρες για να θεραπεύσει πλήρως τον Γέροντα.
Όταν διηγήθηκα στον πατέρα Γαβριήλ το όραμά μου, εκείνος μου ζήτησε να μείνω ξάγρυπνος όλη τη νύχτα και να του κάνω συντροφιά. Προσπάθησα όσο μπορούσα, αλλά, μην αντέχοντας άλλο, αποκοιμήθηκα.
Όταν ξύπνησα, είδα ότι ο Γέροντας ήταν ακόμα ξύπνιος.
«Μα υποσχέθηκες ότι δεν θα κοιμόσουν!» μου είπε.
Ένιωσα βαθιά ντροπή.
Στις τέσσερις το πρωί, φώναξε με αδύναμη φωνή:
«Μητέρα, Μητέρα… Αδελφή, Αδελφή…»
Πλησίασα κοντά του. Δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια του. Έπεσα στα γόνατα. Με ευλόγησε, έκανε το σημείο του σταυρού πάνω από τη Γεωργία προς κάθε κατεύθυνση, έριξε ένα βλέμμα γεμάτο στοργή γύρω στο κελλί και άρχισε να προσεύχεται, με τα μάτια του καρφωμένα στην εικόνα του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού.
Είχα την έντονη αίσθηση ότι το κελλί είχε γεμίσει αόρατα με αγγέλους.
Προς το βράδυ, έφτασαν οι Επίσκοποι Δανιήλ και Μιχαήλ και ανέγνωσαν τις ευχές για την έξοδο της ψυχής. Ο πατήρ Γαβριήλ, κοιτάζοντας τους πάντες με ένα συγκινητικό χαμόγελο, παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο.
Το πραγματικά αξιοσημείωτο ήταν ότι η κοίμησή του δεν άφησε κανένα βάρος στην ψυχή· αντίθετα, υπήρχε μια αίσθηση ελαφρότητας, αγάπης και μακαριότητας — όχι ο φόβος του θανάτου, αλλά η χαρά της Γέννησης και της Ανάστασης.
Ο Όσιος Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε), όπως τον θυμάται ο διακονητής του.
Αγαπημένοι αδελφοί και αδελφές, καλή εορτή του Πατρός Γαβριήλ! Ευλογημένη εορτή σε όλους σας!
Αγαπημένοι αδελφοί και αδελφές, καλή εορτή του Πατρός Γαβριήλ! Ευλογημένη εορτή σε όλους σας!
Άγιε, όσιε, ομολογητή και διά Χριστόν σαλέ, Πάτερ Γαβριήλ, πρέσβευε στον Θεό για εμάς!
Σε τιμούμε, όσιε Πάτερ Γαβριήλ, και σεβόμαστε την αγία μνήμη σου — εσύ, που υπήρξες οδηγός για τους μοναχούς και σύντροφος των αγγέλων!
Η Διαθήκη του Γέροντος Γαβριήλ.
Η Διαθήκη του Γέροντος Γαβριήλ.
Δόξα τῷ Χριστῷ τῷ Θεῷ!
Ζητώ συγχώρεση και ευλογία από τον Αγιώτατο και Μακαριώτατο Καθολικό-Πατριάρχη πάσης Γεωργίας, Ηλία Β΄. Σε όλο τον κλήρο και τη μοναστική αδελφότητα, αφήνω την ευλογία μου και τη συγχώρεσή μου — μια συμφιλίωση.
Ο Θεός είναι Αγάπη· ωστόσο, παρά τις προσπάθειές μου, δεν κατόρθωσα να αποκτήσω την αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον, όπως προστάζει ο Κύριος.
Μέσα στην αγάπη βρίσκει κανείς τη Βασιλεία των Ουρανών εντός αυτού του ορατού κόσμου και κληρονομεί την Αιωνιότητα (την Αιώνια Ζωή). Να με ενταφιάσετε χωρίς φέρετρο, τυλιγμένο στον μοναχικό μου μανδύα.
Να είστε καλοσυνάτοι και ταπεινοί, διότι ο Κύριος μας θυμήθηκε μέσα στην ταπείνωσή μας και χαρίζει χάρη στους ταπεινούς. Να συμπεριφέρεστε σε κάθε άνθρωπο που γεννήθηκε από τον Θεό με ταπείνωση, καλοσύνη και αγάπη.
Παίρνω μαζί μου αγάπη για όλους — για τους Ορθόδοξους πιστούς και για κάθε άνθρωπο που γεννήθηκε από τον Θεό. Ο σκοπός της ζωής και ολόκληρου αυτού του ορατού κόσμου είναι να φτάσει κανείς στη Βασιλεία του Θεού, να πλησιάσει τον Θεό και να κληρονομήσει την Αιώνια Ζωή. Αυτό εύχομαι σε όλους σας.
Σας αφήνω την ευλογία μου, προσευχόμενος να μη χάσει κανείς το μέγα έλεος του Θεού και να αξιωθούν όλοι να φτάσουν στη Βασιλεία.
Δεν υπάρχει άνθρωπος που να ζει και να μην αμαρτάνει. Εγώ, περισσότερο από όλους, είμαι μεγάλος αμαρτωλός — εντελώς ανάξιος και αδύναμος.
Με όλη την αγάπη που έχω, σας παρακαλώ: καθώς περνάτε από τον τάφο μου, ζητήστε συγχώρεση για μένα, τον αμαρτωλό. Χώμα ήμουν και σε χώμα επέστρεψα.
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ.
Μοναχός Γαβριήλ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
