Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2014
ΙΕΡΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ.ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΕΔΕΣΣΗΣ, ΠΕΛΛΗΣ & ΑΛΜΩΠΙΑΣ ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ ΚΟΥΦΑΛΙΑ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΙΕΡΑ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΕΔΕΣΣΗΣ, ΠΕΛΛΗΣ & ΑΛΜΩΠΙΑΣ ΙΕΡΟΝ
ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΑΓΙΟΣ
ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ
ΚΟΥΦΑΛΙΑ
- ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Αγαπητοί
προσκυνηταί, φίλοι και συμπαραστάται του 'Ιερού Ησυχαστηρίου μας, συν Θεώ, θα
τελεσθή και έφέτος στο 'Ιερό Ησυχαστήριό μας κατά την διάρκεια της νηστείας των
Χριστουγέννων, το καθιερωμένο και ευλογημένο ιερό Σαρανταλείτουργο , υπέρ ελέους,
σωτηρίας και θεραπείας ψυχών και σωμάτων πάντων ημών καθώς και υπέρ αναπαύσεως και
συγχωρήσεως τών κεκοιμημένων αδελφών μας.
Στα
« Απομνημονεύματα » του π Ιωακείμ Σπετσιέρη, σχετικά με την αξία μνημονεύσεως
τών ονομάτων στην Προσκομιδή καθημερινά, διαβάζουμε : « Κατά το 1843 έτος, από
τών Ιβήρων, ήλθομεν εις την Διονυσίου Μονήν ήσυχάζοντες άνωθεν της Μονής, εις
τι κάθισμα, είχον εκκλησία του Αγίου Ιακώβου του Αδελφόθεου, ή οποία ήτον
παλαιά και είπεν ό Γέροντάς μου τώ Ήγουμένω και την άνεκαίνισεν έκ θεμελίων και
ηλθεν ό Άρχιερεύς να την έγκαινιάση και το έσπέρας ήλθεν εις ιερομόναχος της
Μονής και έραψε τας ποδίας της Αγίας Τραπέζης και της προσκομιδής και έβρασε τά
μίγματα τών έγκαινίων. Και το πρωί μετά τά εγκαίνια και την λειτουργίαν είπε
πρός τόν Γέροντά μου: « Παρακαλώ να δώσης μερικά όνόματα του παπά Σάββα, επειδή
κάμνει κάθε ημέραν λειτουργίαν, να τά μνημονεύη 40 ημέρας εις την προσκομιδήν
».
Και του είπε- « δώσε του όσα θέλεις »• και έγραψε (ό Αρχιερεύς) εις ένα
χαρτί 62 ονόματα και εις το τέλος έγραψε όσα έδωκεν ελεημοσύνη εις τον παπά
Στέφανον. Και αφού τά μνημόνευσα τας 39 ημέρας, την ήμέραν όπου θα έγένοντο 40,
άκουμβών εις το άναλόγιον και περιμένων να έλθη ό Γέροντάς μου να πάρω καιρόν
διά να λειτουργήσω, άπεκοιμήθην και βλέπω εις τον ύπνον μου, ότι ήμην φορεμένος
την ιερατική στολή και ιστάμενος έμπροσθεν της Αγίας Τραπέζης και ητο επάνω της
Αγίας Τραπέζης ό Άγιος Δίσκος της λειτουργίας γεμάτος με το αίμα του Χριστού.
Βλέπω και έρχεται ό παπά Στέφανος και παίρνει το χαρτί από την προσκομιδή και την
λαβίδα και ηλθεν εις την Αγίαν Τράπεζα και βάλει το χαρτί επάνω κοντά εις τον Αγιον
Δίσκο και βουτά και σβύνει, έως ότου έτελείωσαν όλα και καθάρισε το χαρτί ξύπνησα
και εγώ και ηλθεν και ό γέροντάς μου και τώ είπον και μου είπε: « Δέν σοι είπα να
μην πιστεύης όνειρα; ». Και μετά την λειτουργίαν μοι είπε: « Εσύ δεν είσαι
άξιος να συγχωρεθούν αι άμαρτίαι έκείνων. Με την πίστιν έλαβον την άφεσιν τών
άμαρτιών. Αυτή είναι ή αιτία πού μνημονεύω τά ονόματα όλων ».
Και
ό μακαριστός παπά-Έφραίμ ό Κατουνακιώτης αναφέρει : στον καιρό της
Τουρκοκρατίας γύριζαν πολλοί παπάδες, αλλά ένας παπάς γύριζε και μάζευε ονόματα
και τά μνημόνευε στη Λειτουργία. Και είπε ό καϊμακάμης,( ό Τούρκος αστυνομικός)
: « Βρέ, αυτός εγείρει τον κόσμο σέ επανάσταση ». Τον πιάνει και τον βάζει
μέσα. Και στον ύπνο του φανερώνονται όλοι αυτοί πού μνημόνευε και λένε: «
Άκουσε, ή βγάζεις τον παπά έξω, διότι αυτός μάς μνημονεύει και μάς παρηγορεί, η
θα σου πάρουμε το πρώτο παιδί ». Κι ό Τούρκος φοβήθηκε... επί Τουρκοκρατίας...
« "Άντε, παπά, πάνε στο καλό », λέει, « πάνε, εγώ θα χάσω το παιδί
μου;».Μεγάλη δύναμη έχει το πετραχήλι, παιδί μου, μεγάλη δύναμη. Όσο μπορείς
περισσότερα ονόματα να μνημονεύεις.
'Άς
προσέξουμε και το ακόλουθο περιστατικό πού μάς δείχνει πόσο σημαντική είναι ή
τέλεση μνημόσυνου στη θεία λειτουργία: πριν την αφαίρεση των λειψάνων του άγ.
Θεοδοσίου τού Τσερνίγκωφ, ό φημισμένος Στάρετς Αλέξιος, ιερομόναχος του
Ερημητηρίου της Λαύρας των Σπηλαίων τού Κιέβου, ό οποίος διεξήγαγε την
ανακομιδή τών λειψάνων, αποκαμωμένος καθώς καθόταν δίπλα στα λείψανα,
λαγοκοιμήθηκε και είδε μπροστά του τον άγιο, ό όποιος του είπε: «Σ’ ευχαριστώ
πού κοπιάζεις για μένα και σέ παρακαλώ θερμά, όταν τελέσεις τη θεία λειτουργία,
να μνημονεύσεις τούς γονείς μου» - και έδωσε τά ονόματα τους (π. Νικήτας και
Μαρία). « Πώς μπορείς εσύ, ώ Άγιε, να ζητάς τις δικές μου προσευχές, όταν εσύ ό
ίδιος στέκεσαι στον ουράνιο Θρόνο και ικετεύεις το Θεό να δωρίσει στους
ανθρώπους το έλεός Του;» ρώτησε ό ιερομόναχος. « Ναι, αυτό είναι αλήθεια,» απάντησε
ό Αγ. Θεοδόσιος, « αλλά ή προσφορά στη θεία λειτουργία έχει περισσότερη δύναμη από
την προσευχή μου»...
"Αν
επιθυμείτε και σεις να συμμετάσχετε στο Ιερό
Σαρανταλείτουργο,
αποστείλατε παρακαλούμε, τά δίπτυχα τών προς μνημόνευση ονομάτων σας μέχρι την
10ην Νοεμβρίου.
Παράλληλα
υπενθυμίζουμε στην αγάπη σας και σάς προσκαλούμε στην πανήγυρη του προστάτου και
θαυματουργού Αγίου μας, την Παρασκευή 14 Νοεμβρίου. Το πρόγραμμα της πανηγύρεως
έχει ώς εξής :
ΠΕΜΠΤΗ
13-11-2014 και ώρα 10η μ.μ.όλονύκτιος πανηγυρική άγρυπνία,έως
9ης
π.μ.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
14-11-2014 και ώρα 4η μ.μ. πανηγυρικός έσπερινός και κτιτορικό μνημόσυνο,
προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας
κ.κ. Ίωήλ.
Ολόψυχα
εύχόμεθα, μία ευλογημένη Σαρακοστή και οι καρποί του Ιερού Σαρανταλείτουργου να
εύλογήσουν και την παρούσα και την μέλλουσα
ζωή
μας.
Μετά
της έν Κυρίω αγάπης Ή Καθηγούμενη και αι συν έμοί έν Χριστώ άδελφαί.
"Σκέπασον και ημάς εν τη σκέπη των πτερύγων σου μέγιστε Μιχαήλ Αρχάγγελε!"
"Σκέπασον
και ημάς εν τη σκέπη των πτερύγων σου μέγιστε Μιχαήλ Αρχάγγελε!"
"Αρχιστράτηγοι
Θεού, Λειτουργοί θείας δόξης, των ανθρώπων οδηγοί και Αρχηγοί Ασωμάτων, το
συμφέρον ημίν πρεσβεύσατε, και το μέγα έλεος, ως των Ασωμάτων
Αρχιστράτηγοι."
"Άγιοι
Αρχάγγελοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών."
"Σκέπε,
φρούρει, φύλαττε, σαις λιταίς, Αρχάγγελε θείε, Αστραπόμορφε Μιχαήλ, τους πίστει
σε τιμώντας και γεραίροντας πόθω, ως πρώτον των Αγγέλων και
Αρχιστράτηγον."
"Πάρεσο
προστάτης πάσιν ημίν, εν παντί τω βίω και εν ώρα τη φοβερά, του πικρού θανάτου,
βοήθει θείε Νόε, Αρχάγγελε Κυρίου Μιχαήλ αξιύμνητε."
Χρόνια
πολλά στους εορτάζοντες και σε όλο τον κόσμο!
Χρόνια
πολλά Μιχαήλ Άγγελέ μου!
Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2014
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΟΥΤΑΛΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ.
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΟΥΤΑΛΑ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
ΚΥΡΙΑΚΗ 16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΘΑ ΤΕΛΕΣΘΕΙ ΣΤΙΣ 4ΜΜ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΑΙ Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΕΥΧΕΛΑΙΟΥ ΕΠΙ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
ΙΔΙΟΤΡΟΠΟΣ ΓΕΡΟΣ.
.jpg)
Ιδιότροπος
γέρος.
Όταν
ένας γέρος άντρας πέθανε στη γηριατρική πτέρυγα ενός γηροκομείου σε μια πόλη
της Αυστραλίας, θεωρήθηκε πως δεν είχε αφήσει τίποτα αξίας.
Αργότερα,
όταν οι νοσοκόμες έψαχναν ανάμεσα στα λιγοστά υπάρχοντά του, βρήκαν αυτό το
ποίημα. Η ποιότητά του και το περιεχόμενό του εντυπωσίασαν τόσο πολύ το
προσωπικό, που φτιάχτηκαν αντίγραφα του και μοιράστηκε σε κάθε νοσοκόμα του
νοσοκομείου.
Μια
νοσοκόμα πήρε το δικό της αντίγραφο στη Μελβούρνη. Η μοναδική κληρονομία του
γέρου άντρα στους μεταγενέστερους έχει εμφανιστεί από τότε σε
χριστουγεννιάτικες εκδόσεις περιοδικών σε όλη τη χώρα και περιοδικά Ψυχικής
Υγείας. Έχει επίσης γίνει μια παρουσίαση διαφανειών βασισμένη σε αυτό το απλό,
αλλά εύγλωττο, ποίημα.
Και
αυτός ο γέρος άντρας, χωρίς τίποτα να έχει μείνει να δώσει στον κόσμο, είναι
τώρα ο συγγραφέας αυτού του «ανώνυμου» ποιήματος που τριγυρίζει σε ολόκληρο το
διαδίκτυο.
Τι
βλέπετε νοσοκόμες; …….. Τι βλέπετε;
Τι
σκέφτεστε …….. όταν με κοιτάτε;
Ένας
ιδιότροπος γέρος, …….. όχι πολύ σοφός,
Αβέβαιος
από συνήθεια …….. με μακρινή ματιά;
Που
λερώνεται με το φαγητό του …….. και δεν δίνει καμία απάντηση.
Όταν
λέτε με δυνατή φωνή …….. «Εύχομαι να προσπαθούσες!»
Που
φαίνεται να μην παίρνει είδηση …….. τα πράγματα που κάνετε.
Και
πάντα χάνει …….. μια κάλτσα ή ένα παπούτσι;
Ο
οποίος, αντιστεκόμενος ή όχι …….. σας αφήνει να κάνετε όπως επιθυμείτε.
Με
το μπάνιο και το τάισμα …….. για να γεμίσετε την μέρα;
Αυτό
σκέφτεστε; …….. Αυτό βλέπετε;
Τότε
άνοιξε τα μάτια σου νοσοκόμα, δεν κοιτάς εμένα.
Θα
σου πω ποιος είμαι …….. καθώς στέκομαι εδώ τόσο ακίνητος.
Καθώς
υπακούω στις διαταγές σου …….. καθώς τρώω με τη θέλησή σου.
Είμαι
ένα Δεκάχρονο μικρό παιδί …….. με έναν πατέρα και μητέρα,
Αδερφούς
και αδερφές …….. που αλληλοαγαπιόμαστε.
Ένα
Δεκαεξάχρονο νεαρό αγόρι …….. με φτερά στα πόδια του.
Ονειρευόμενο
πως σύντομα τώρα …….. αγάπη θα βρει.
Στα
Είκοσι σύντομα γαμπρός …….. η καρδιά μου πετά.
Καθώς
θυμάμαι τους όρκους …….. που υποσχέθηκα πως θα κρατήσω.
Στα
Εικοσιπέντε τώρα …….. έχω δικό μου μικρό.
Που
χρειάζεται την καθοδήγησή μου …….. και ένα ασφαλές χαρούμενο σπιτικό.
Τριαντάχρονος
άντρας …….. το μικρό μου έχει πια γρήγορα μεγαλώσει.
Δεμένοι
μαζί …….. με δεσμούς που θα κρατήσουν.
Στα
Σαράντα μου, οι νεαροί γιοί μου …….. έχουν μεγαλώσει και φύγει.
Μα η
γυναίκα μου είναι δίπλα μου …….. να σιγουρέψει πως δε θα θρηνώ.
Στα
Πενήντα, άλλη μια φορά …….. μωρά παίζουν στα γόνατά μου.
Ξανά,
γνωρίζουμε παιδιά …….. η αγαπημένη μου κι εγώ.
Σκοτεινές
μέρες με βαραίνουν …….. η σύζυγός μου είναι νεκρή.
Κοιτάζω
το μέλλον …….. τρέμω με φόβο.
Γιατί
όλα τα μικρά μου …….. ανατρέφουν δικά τους μικρά.
Και
σκέφτομαι τα χρόνια …….. και την αγάπη που έχω γνωρίσει.
Είμαι
τώρα ένας γέρος άντρας …….. και η φύση είναι σκληρή.
Είναι
αστείο να κάνεις τα γηρατειά …….. να μοιάζουν ανόητα.
Το
σώμα καταρρέει …….. η χάρη και η δύναμη αποχωρούν.
Τώρα
υπάρχει μια πέτρα …….. εκεί όπου είχα καρδιά.
Μα
μέσα σε αυτό το παλιό κουφάρι …….. ένας νεαρός άντρας κατοικεί.
Και
για άλλη μια φορά …….. η ταλαιπωρημένη μου καρδιά φουσκώνει.
Θυμάμαι
τις χαρές …….. θυμάμαι τον πόνο.
Και
αγαπώ και ζω …….. τη ζωή ξανά.
Σκέφτομαι
τα χρόνια, τόσο λίγα …….. φύγαν τόσο γρήγορα.
Και
δέχομαι το σκληρό γεγονός …….. πως τίποτα δε κρατά.
Λοιπόν,
ανοίξτε τα μάτια σας, άνθρωποι …….. ανοίξτε και δείτε.
Όχι
έναν ιδιότροπο γέρο .
Κοιτάξτε
κοντύτερα …….. δείτε …….. ΕΜΕΝΑ!!
Θυμηθείτε
αυτό το ποίημα την επόμενη φορά που θα συναντήσετε ένα άτομο μεγαλύτερης
ηλικίας το οποίο μπορεί να κάνετε πέρα δίχως να δείτε μέσα του τη νεανική ψυχή.
Όλοι μια μέρα θα είμαστε στην ίδια θέση!
Τα
καλύτερα και πιο όμορφα πράγματα σε αυτόν τον κόσμο δε μπορούμε να τα δούμε ή
να τα αγγίξουμε. Πρέπει να τα αισθανθούμε με την καρδιά!
Το ποίημα είναι προσαρμοσμένο από τον Dave
Griffith και μεταφρασμένο από το blog <<ούτε λόγος>> με τα σχόλια
που είχε.
Πηγή:
Ούτε λόγος
THE INVISIBLE ASCETICS OF MOUNT ATHOS
THE INVISIBLE ASCETICS OF MOUNT ATHOS
My Dear
People,
In my keen interest in studying the
monastic traditions of Mount Athos during the last five years, I have
encountered a most unusual revelation about the existence of ascetics who
practice an extreme form of asceticism.
These unusual ascetics are referred to as the invisible naked
ascetics. When one has read the monastic
history of the Eastern Orthodox Church that started in Egypt in the fourth
century you can see that naked asceticism was practiced back then. Knowing
this, it is not unusual to see that this phenomenon is also practiced in the 21st
century on Mt. Athos. The two Ascetic
Fathers, Saints Onouphrius and Paphnoutius of the Egyptian desert, whose icons
I have attached to this article, indicate to us that the practice of extreme
asceticism goes back to the fourth century of the Christian era. These ascetics lived in extreme asceticism
and most likely without any clothing to protect them from the elements.
I found the following dialogue on
YouTube. A contemporary monastic of Mt. Athos, Fr. Athanasius of Simonopetra
Monastery, is having a conversation with Elder Paisios in 1974 about the invisible
naked ascetics that are living on Mt. Athos today. In this conversation the Elder Paisios tells
Fr. Athanasius that there are about fifty monastics today on Mt. Athos who have
reached an extremely high level of spirituality. When Fr. Athanasius asks Fr. Paisios why
they have not been revealed to the world, Fr. Paisios responds: “because God has
not determined that the time is right to reveal them to the world.”
When Fr. Athanasius asked Elder Paisios
about the invisible naked ascetics, Paisios was living at that time in the Hermitage
of the Holy Cross. Fr. Athanasius tells
us that on that particular day it was near the setting of the sun when he said
to Fr. Paisios that he had heard there are
twelve of these naked ascetics on Mt. Athos.
At another Monastery he had heard that there are nine. Elder Paisios responded to Fr. Athanasius by asking
him: “what do you want me to tell you about the naked ascetics? Do they exist or do they not exist?” Fr. Athanasius then tells us that Elder Paisios
put his left arm around his shoulders and asked him: “What do you say; do they
exist or not?” Fr. Athanasius responded
by saying that with the power of the Holy Spirit why would we not have these
spiritually advanced ascetics on Mt. Athos today? Elder Paisios then said: “When people ask you
if these ascetics exist, tell them that they do exist.” Fr. Athanasius then asks: “How many of them
are there?” “There are seven.” “Where do
they live?” “They inhabit the area around the top of Mt. Athos.” “When one of them dies, how do they replace
them?” “They know through the inspiration of Divine Grace the right person to
seek out who is capable of enduring extreme asceticism.” “Can anyone see these
ascetics?” “No, they have the grace to
say a prayer and become invisible. They
can stand in front of you and you will not be able to see them. I have the eye-witness accounts of four
responsible people who have seen them.”
“What do they eat?” “Is it
difficult for God to feed them?”
Elder Paisios asked Fr. Athanasius
to leave at this point. Before he left,
Fr. Athanasius then said: “Please tell me something else.” “Come now, you can
leave.” “Do you know who these ascetics
are?” “Dear blessed one, let me tell you, I could die before you or you could
die before me. If I tell you now and I
die first, people will say that Fr. Paisios said that he knows them. If you die first, you will take the mystery
with you. Let me tell you, I know four
of them.” “How do you know them?” “We
have an agreement that every five years we meet at a certain place. Fr. Seraphim comes and talks to me. And you should know that there are examples
of holiness on Mt. Athos that is at a much higher level than the invisible naked
ascetics.” “Who are they?” “I cannot tell you for if I do you will lose
your mind and you will end up in the psychiatric hospital in Thessaloniki.” Fr.
Athanasius left and as he was leaving Elder Paisios said: “before I die, I will
call you and I will tell you who they are.”
But unfortunately, when Fr. Athanasius went to see Elder Paisios on his
death bed at Soureti outside of Thessaloniki, the Elder was not able to speak
to him.
The Elder Marcellus of blessed
memory is another monk who speaks about the invisible naked ascetics of Mt.
Athos. Elder Marcellus is recorded having a conversation about the ascetic monks
of Mt. Athos. “Elder we have heard that Fr. Paisios has verified the existence
of the invisible naked ascetics. These
ascetics also replace those who die in a miraculous way. I am sure that you have heard a lot about
these ascetics. Speak to us about them
and about other simple and humble Elders that lived in the Garden of the Virgin
and adorned it like myrrh—bearing spiritual flowers.” Elder Marcellus responded by saying that he
has heard many things about the invisible naked ascetic monks.
Elder Marcellus tells us the
following story. “I would like to tell you a story about these ascetics. There was once a novice monk named John whose
spiritual father was very overbearing..
The novice could not find any peace in his presence because he did not help
him in developing the Jesus Prayer.
Because of these difficulties with his Elder John went to the Monastery
of Kavsokalyvia to seek the counsel of another monk. This Elder told John that he should wait for
his Elder to fall asleep and then he could do his spiritual exercises in peace. John proceeded to quietly wake up after his
Elder fell asleep to do his prayer vigil.
His Elder one night found out what John was doing and scolded him harshly
for being disobedient to his directives. John then decided to try something
else.
Once his Elder fell asleep, he decided
to leave the building in which the monks slept and went to the Monastery Church
to do his monastic vigils. John did not
go into the Church; he hid in the shadows of the entrance to the Church and did
his genuflections, prayers, and kept vigil with great fervor. One night while he was praying, he saw a very
aged naked ascetic approach the Church.
The white—haired elderly monk approached without seeing John in the
shadows of the Church. The elderly monk
stood before the door of the Church, made the sign of the Cross and the door
opened of its own accord. He entered and
proceeded to the center of the Church.
He fell upon his knees, lifted up his hands towards heaven and started
to pray in a loud voice. He prayed for
many hours. When he finished, he came
out of the Church and again made the sign of the Cross on the Church door and it
closed again of its own accord. I know from experience that Church doors on Mt.
Athos are always locked and yet the Elder entered and left the Church as if no
one had entered at all.
The elderly ascetic left the Church
and started taking a path that was leading up the slopes of Mt. Athos. After watching all these unusual events of
the white-haired asctic, John was overwhelmed with emotion. He said to himself, “he is the type of
spiritual father that I need. I will
follow him.” The naked ascetic led the
way with John following behind him at some distance so that the ascetic would
not know that he was being followed. They reached the Church of the Holy Mother
which is a small chapel on the trail to the peak of Mt. Athos. This chapel is
used by pilgrims for either rest or for spending the night before ascending to
the top of the mountain. Reaching this
point, John was afraid that the naked ascetic would turn off onto another path and
he would lose him. This is when he
decided to catch up to the ascetic and get his blessing and also ask him if he
would become his spiritual father. As
soon as John approached him, the Elder said to John angrily: “where are you
going?” “Elder, I have come to receive
your blessing. I beg you also to accept
me as your spiritual child because I cannot find peace with the Elder that I
now have.” The naked ascetic responded; “the conditions under which we live are
very difficult and you will not be able to endure. You must return to your Elder.” “But Elder he
afflicts me terribly. I am enduring many difficulties with him.” “No, my son,
you must go back to him. You will remain
there and you will find Paradise in that place.” “May it be blessed Elder.
Since there is nothing else that I can do, I will return as you say.”
John received the blessing of the
naked ascetic and he began leaving when the Elder then called to him again. John anxiously returned to the Elder and
heard him say: “Be careful, my child, prepare yourself, because in a little
while you will leave this world and you will depart being obedient to the Elder
you now have. You will not change your
spiritual father.” “May it be blessed,” said John. John returned to his spiritual father and
told him about his encounter with the invisible naked ascetic and how he asked
him if he could become his spiritual child.
“But he told me that I should remain obedient to you and in a few days I
will leave this world.” His Elder responded: “As he advised you, that you must
do.” And surely enough, in a few days,
the novice John fell asleep in the Lord.
When the time came for the exhumation
of the body of the novice John, it was found that myrrh was flowing from his
skull. The Elders who witnessed this
phenomenon could not believe what they were seeing. They could not understand how such a young
monk, a novice at that could be blessed with such Divine Grace. The moral of this story is the importance of the
virtue of obedience in the spiritual life of Christians. The invisible naked ascetic had told him that
he would find Paradise in the presence of his very demanding spiritual father.
**
**This
is a note from the translator
of this article. Having visited Mount
Athos many times in my life, I have had the opportunity to see the practices of
the monks in their daily lives. Amongst
other things, every Monastery that I have visited had a very small plot of land
set aside for their cemetery. I do not
believe that most of the Monasteries have more than ten (10) grave sites. When the average Monastery has more than a
hundred monks in residence, you can see the problem that is created as the
monks get old and give up their souls to the eternal Kingdom. In order to address this problem, the
tradition is to exhume the body after three years and use the grave again for
another burial. In most cases, the
skeletal remains are the only things that remain. These bones are lovingly gathered up,
cleaned with wine and anointed with olive oil.
The bones are then taken to the Monastery ossuary where the large bones
are separated from the skulls. The
monastic name and a Cross are inscribed on the skull and placed in the ossuary
with all the other bones. The bones are
neatly placed in the ossuary awaiting the Second Coming of Jesus Christ. There is also a chapel in the ossuary compound
where memorial services are chanted for the deceased on a regular basis.
BLESSED ARE THOSE WHO FALL
ASLEEP WITH FAITH IN ΤΗΕ RESURRECTED LORD
ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΙ
ΟΙ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΤΟΝ
ΑΝΑΣΤΑΝΤΑ
ΧΡΙΣΤΟΝ
Translated
by:
+Fr. Constantine (Charles) J. Simones, Oct.
31, 2014, Waterford, CT, USA
Πέμπτη 6 Νοεμβρίου 2014
Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2014
Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2014
MANY MUSLIMS WERE BAPTIZED AFTER THE DEATH OF FR. DANIEL SISOYEV
The reason for the murder of the priest Daniel Sysoev was the success of his mission among the Muslims, says his friend the famous missionary Father Oleg Stenyaev, according to the news agency Interfax-Religion.
"A man gets killed when he is feared, when his spiritual superiority is feared. Father Daniel was threatened 14 times. And even on the day of his murder, he received athreatening call demanding that he must stop preaching among the Muslims. After his assassination many Muslims were baptized, as priests of other Churches have told me. The murder produced the opposite effect," says Father Oleg in an article published by the Orthodox newspaper Krestovsky bridge.
According to Stenayev, "When the warlord Said Buryatsky sentenced Father Daniel to death two ‘charges’ were announced—that Father Daniel conducted open debates with Muslims, and that he had them baptized.
"But the Muslims themselves initiated the debates. And the fact that they were coming to him to be baptized shows that something is lacking in Islam, that's why they came," said the author.
The priest emphasized that Father Daniel’s mission never had an aggressive nature, and the videos of those debates are proof of this.
"Unfortunately, the intermissions were not filmed. During the debates there were periods when everyone in the lobby started talking to each other. Many Muslims gathered around Father Daniel and asked him questions which he answered very amicably. He had no animosity towards people of other confessions and he spoke about it in his lectures: "I love these people but I do not share their faith and their beliefs," says the article.
Father Oleg considers his friend to be a saint.
"Saints are difficult people, they always have an inspirational impulse, and they are ahead of others in ideas, words, and actions. It looked as if he was in a hurry. But actually it was us who were behind. Father Daniel was not in a rush, he was a measured person. But he set the pace and the tension and it wouldn’t let one rest idly," he wrote.
On November 19, 2009 Father Daniel was shot in the Church of St. Thomas, where he was the rector. Soon after, on December 1, 2005, a suspect in the murder, a Kyrgyz citizen, was killed in Makhachkala during his arrest.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
