Μαρτυρία ανώνυμης μοναχῆς
«Κύριε...!»
«ΘΑ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΣΩ...!»
Πρίν γίνω μοναχή, ἤμουν παιδίατρος καί μία γνωστή μου οικογένεια μου μίλησε για τόν π. Πορφύριο. Μία ημέρα τούς ἀκολούθησα στο Μήλεσι, γιά νά γνωρίσω κι ἐγώ τόν Ἅγιο. Μόλις τόν πλησίασα, πῆρα τήν εὐχή του, μέ σταύρωσε καί, χωρίς νά μέ ἔχουν συστήσει, μέ ἀποκάλεσε μέ τό (τότε κοσμικό) ὄνομά μου.
Δέν μιλήσαμε ἰδιαιτέρως, διότι ἦταν κουρασμένος καί σύντομα ξαναπῆγα.
Τη δεύτερη φορά περίμενα ἔξω ἀπό τό Καλυβάκι ἀνάμεσα σέ πολύ κόσμο καί, μόλις βγῆκε, μέ φώναξε.
-Έλα τάδε, ἔλα πᾶμε!
-Γέροντα, εἶναι καί αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ἐδῶ πού περιμένουνε νά σᾶς δοῦνε καί ἤρθανε πρίν ἀπό μένα.
-Ἄσ' τους αὐτούς. Ξέρω τί μέ θέλουνε. Πᾶμε ἐμεῖς...
Κάναμε ἕναν ὡραῖο περίπατο. Γύρω μας πολλά δεντράκια καί πανέμορφα αγριολούλουδα. Ὁ Γέροντας προχωροῦσε χαρούμενος, ένθουσιώδης, μέσα στήν καταπράσινη φύση πού μᾶς περιέβαλλε. Έδειχνε εὐτυχισμένος καί κάθε λίγο ἔσκυβε, χάιδευε ἤ ἔκοβε ἕνα χορταράκι... ἕνα λουλουδάκι καί ἔλεγε μέσα ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς του: «Κύριε Ἰησοῦ...!» ἤ ἔλεγε μόνο ἕνα: «Κύριε...!». Εγώ άποροῦσα μέσα μου: «Μά, γιατί λέει τή μισή εὐχή καί δέν τή λέει ὁλόκληρη; Εἶναι σωστό αὐτό;». Κάπου σταθήκαμε καί, χωρίς νά τό καταλάβω, τοῦ ἄνοιξα τήν καρδιά μου. Τοῦ μίλησα γιά τή ζωή μου καί, μέ κάποια ἀφορμή, πρόσθεσε: «Κάποιες φορές, δεν χρειάζεται να λέμε ολόκληρη τήν εὐχή. Μόνο "Κύριε..." λέμε καί ἡ ψυχή μα ἀμέσως πετάει..., πετάει καί πάει κοντά στόν Χριστό!
Ἔτσι ἔδωσε μία απάντηση στον προηγούμενο λογισμό μου.
Ἔφυγα χαρούμενη καί ἄρχισα να πηγαίνω συχνά καί νά τοῦ τηλεφωνῶ. Ἡ ψυχή μου τόν ἀναζητοῦσε. Είχα καταλάβει ὅτι ἀνακάλυψα έναν σύγχρονο ἅγιο, ὅμως τότε δέν εἶχα καταλάβει ὅτι ἦταν τόσο μεγάλος ἅγιος!
Ἄγγιγμα!
Πολλές φορές ζητοῦσε ἀπό τόν ὁδηγό του καί τόν ἔφερνε στο ιατρεῖο μου. Μοῦ ἔδινε καί συμβουλές πῶς πρέπει νά ἐξετάζω τά παιδιά. Συνήθως μέ περίμενε στο αυτοκίνητό του καί μέ εὐλογοῦσε. Μία ἡμέρα, μόλις ἦρθε καί βγῆκα ἔξω, μοῦ εἶπε:
-Τό παιδάκι πού θά σοῦ φέρουνε σέ λίγο, νά μοῦ τό φέρεις στό Κελλί καί ἐκεῖ θά τό ἐξετάσεις μπροστά μου.
-Γέροντα, τό παιδί πού περιμένω εἶναι σοβαρά ἄρρωστο, ἔχει πνευμονία. Υπάρχει κίνδυνος νά σᾶς κολλήσει!
-Δέν μέ κολλάει... Θά σᾶς περιμένω.
Ἐκείνη τήν ἐποχή τα χέρια του εἶχαν πληγές καί τά εἶχε σκεπασμένα μέ πανιά καί οὔτε πάνω ἀπό τά πανιά δέν ἤθελε νά τόν φιλοῦνε. Πῆγα στό Κελλί του μέ τό παιδί καί τή μητέρα τοῦ παιδιοῦ. Ἄρχισα νά τό ἐξετάζω ἔτσι ὅπως μοῦ εἶχε μάθει, ἀλλά σέ λίγο μέ διέκοψε λέγοντας: «Δέν τό κάνεις σωστά, ἔτσι ὅπως σοῦ ἔχω πεῖ. Σκέφτεσαι λίγο μηχανικά, σκέφτεσαι ιατρικά καί δέν σκέφτεσαι καί πνευματικά. Μέσα σου νά λές συνέχεια τήν εὐχή κάθε φορά πού ἀκουμπᾶς τό κεφαλάκι του, τήν πλάτη του ἤ βάζεις τό ἀκουστικό στό στῆθος του. Να προσεύχεσαι καί νά τοῦ μεταδίδεις τή Χάρη τοῦ Θεοῦ. Τό ἄγγιγμά σου ἐπάνω στό παιδί εἶναι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ.
Βλέπεις;
Ὁ Χριστός δέν θεράπευε ἀπό μακριά. Όχι μόνο γιά νά ἀναστήσει ἕναν νεκρό, ἀλλά καί γιά νά θεραπεύσει τούς ἀρρώστους, σχεδόν πάντοτε τούς ἄγγιζε ἤ τούς ἔπιανε τό χέρι... Ἀκόμη καί τούς λεπρούς τούς ἄγγιζε! Γι' αὐτό καί ἐγώ σᾶς πιάνω τόν σφυγμό.
Εκείνη τη στιγμή κάνω προσευχή γιά νά σᾶς μεταδώσω τη Χάρη τοῦ Θεοῦ μέσα στήν ψυχή σας. Μή νομίζεις πώς κάθομαι να μετρήσω τούς παλμούς!»
Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.
Μαρτυρίες.
Εκδόσεις.
Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου