Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2015

Τhe Ladder of Heavenly Unity: St Catherine’s Monastery of Sinai.







Τhe Ladder of Heavenly Unity: St Catherine’s Monastery of Sinai

Posted by: Greek American Girl in It's your Saint's Day November 2, 2015


The Ladder of Heavenly Unity
Moses removing his sandals

Moses approached the divine fire of the Burning Bush with the footsteps of his mind bare, completely free from any human trains of thought, wrote Saint Maximos the Confessor.

Continuing Orthodox monasticism’s oldest unbroken tradition, Sinai monks still liturgize, shoeless, over the roots of the Burning Bush. On the holy ground where Moses was commanded to remove his sandals – together with all earthly logic – monks turn diversity’s polarizing forces to unity – some of the ways St. Catherine’s Monastery of Sinai brings Byzantium’s patristic spirit into the modern era as living tradition.

One need look no further than the Monastery’s name for evidence of its universal relevance: no one really knows how or when the “Sacred and Imperial Monastery of the God-trodden Mountain of Sinai” became popularly known as St. Catherine’s – just that the change took hold as the Saint’s renown escalated throughout Europe and Russia. This transpired after her miracle-working relics were brought to Rouen by monks in the 11th century.

As magnet to pilgrims from every corner of the globe, the Greek Orthodox monastery embodies a past steeped not in its own reflection, but in the purity of Christ’s message. In the words of Sinai elder Father Pavlos, “Authentic love is to preserve the truth as we received it, so we may hand it on, unblemished, to those who come after us.”

At the heart of this discipline beats the Sinaite love for simplicity of soul. With freedom from sin as its object, simplicity accepts nothing man-made in place of the freedom granted humankind in Genesis – freedom not to choose between right and wrong, but from the constant necessity of doing so. Before shedding the divine likeness by failing to return God’s love, the simplicity of human nature was afflicted by none of subsequent humanity’s drift toward sin.

And the heart of simplicity of soul? The elder’s answer again betrays the clarity of an ascetic lifetime devoted to prayer: “Love God first, above all else.”
The altar of the “Holy of Holies” of St. Catherine’s Monastery is placed directly over the roots of the Burning Bush, which still thrives outside the chapel. (Bruce M. White Photography)

The altar of the “Holy of Holies” of St. Catherine’s Monastery is placed directly over the roots of the Burning Bush, which still thrives outside the chapel.

Monks at the Burning Bush devoted their first chapel to the Annunciation, the announcement to the Theotokos that she was selected by God to bestow human nature upon His Son. He who was begotten before all ages without a mother, would now be born without a father – if the Virgin agreed. Without her free consent the Incarnation could not take place – but what human logic could process such tidings? The Holy Virgin did not stop even to contemplate the censure, and worse, that greeted unwedded motherhood in her society. Loving God before herself, she loves others not for the return of their good opinion, but with the boundless love of God for their soul. With her heartfelt “yes,” the living “ark of the covenant” is overlaid with gold, not by human hands to contain the words of the Law given to Moses on Sinai – but by the Holy Spirit, to contain the uncontainable Word Himself. It is due to the purity of her love for God that a simple Maiden becomes the inexhaustible Treasury of life for mankind, and in the shadow of Mount Sinai, the First commandment does not just precede the Second, it renders it possible. Only by loving God above all else can we hope to love others, according to Father Pavlos:

“Love begins in God. First we love God above everything and everybody. Then ourselves, for Christ said to love your neighbor as yourself. Love then goes out from us to other people, and finally, to all of Creation. (Saints have exceeded this by loving others more than themselves, but Christ does not ask this.)”

Rays from the Holy Summit engulf all ages in the limitless love of the Crucified Christ during services preceding Holy Pascha (Photo Credit: Bruce M. White Photography)

Saint Paul notes that Christ died for us while we were yet sinners. Lacking the simplicity of the divine likeness, our own love does not so generously tolerate our neighbor’s foibles.. But in loving God first, beyond all else, we surpass our limits through union with the Source of love. When God comes to abide, to energize within us according to His perfect will, empowering our human energies with His divine ones, the inexhaustible stores of that love become our own. In the nuanced idiom of Saint Isaac the Syrian:

Love incited by something external is like a small lamp whose flame is fed with oil, or like a stream fed by rains where flow stops when the rains cease. But love whose object is God, is like a fountain gushing forth from the earth.Its flow never ceases, for He Himself is the source of this love and also its food which never grows scarce.

Consistent with the imagery of the Burning Bush, whose flaming branches are illumined, but never consumed, by the divine fire set alight in the soul by the Word of God, the ascetic theology of the Sinai school burns with a fire that unifies in an incorruptible way, for it neither supports the characterization of peoples, nor their homogenization. Both monks and their Bedouin neighbors attest to bonds of cooperation that go back 15 centuries. Unhindered by different faiths, each group reaches out to the need of the other. And when the Sinai was administered by the Israeli government from 1967-79, things were very much the same. It is through our brother after all, that Christ wishes to reach us. As a result, without condescension to the sin of “people-pleasing” (cultivating others’ good opinion), a Sinai monastic soon learns to protect the inner peace of others, in order to enjoy his own.

The earliest literature attests to the operation of an infirmary by the Monastery for the benefit of its desert neighbors, a custom modernized by today’s monks with donated, state-of-the-art equipment, and assistance with medicines and basic provisions. But the currents of mutual peace in this environment run much deeper than the superficialities of economic philanthropy: The Sinai tradition is rooted in profound respect for the freedom of others – the philanthropy of the Holy Trinity.

The granite wilderness is a soft and beautiful one, of many hues. But the lack of greenery starves the soul for the consolation of foliage. One turns inward for shade, to the only refuge available, the shelter of the will of God, for as the mountains suspended all about gently confide, there is no other.
The two-headed eagle of the Byzantine empire symbolizes unity in diversity, the continuity of empire from West to East, union of past and future in fidelity to the Word of God.

Accepting and accepted by all, without sensing any need to blur the distinctions that characterize its own confession of faith, it is a question how the Sinai community retained its Greek identity under the successive political pressures of so extended a timeline, in a far flung outpost of the empire, indeed, so many centuries after its fall. Or, more to the point, how did the community’s Greek identity absorb successive influences into a “unity of diversity,” rather than the opposite – the diverse “unity” that eats away from within at the civilizations of the so-called “Enlightenment?” Having never bowed to demands that replaced the glorification of God with that of man, the eternal present of Mount Sinai spans untold ages as night yet hands its glory to day, and day to night, in the incandescent liturgies of the Burning Bush chapel. Illumined only by the flicker of candlelight on golden mosaic, enigmatic mysteries locked within early antiquity’s sacred masterworks emerge into relief with each approaching dawn, only to recede once more into the shadows of midnight vigils, as subdued tones of ancient Byzantine chant suggest that the sixth century simply never ended in Sinai.

Of course, the Byzantine identity that yet typifies the community has always extended beyond the Greek one, in the modern sense at least, if it reflected the collective consciousness of what was then considered the civilized world. Does it suffice then, to note that Byzantium’s culture always transcended provincial limits, in that, following Roman precedent, the empire united the plethora of cultures surrounding the Mediterranean under a commonality of shared values?

Shared values however are not moribund ones. The momentum of classical philosophy’s relentless search for truth fueled the tension between Greek Christianity and Platonist schools that innervated the intellectual life of late antiquity well into the Byzantine era. Tracing the influence of Hellenistic and Judaic thought upon one another through the evolution of classical concepts like divine energeia, as the first monastics sought union with God in the Uncreated Light of the Burning Bush, it quickly emerges how dynamic were the prevailing forces that preserved the Sinaite worldview from the idiosyncrasies of self-absorption. The visions that shaped it were too disparate; their sources too deep in the ancient world.

Despite the Monastery’s location on the remote frontier of the empire, the literature proves Sinai’s early monks to have been surprisingly tuned in to the currents of their times. Anastasios of Sinai for one, is noted for his prolific writings on the monothelite controversies of the seventh century; before him, John Klimakos demonstrates fluency with theological concerns throughout his Ladder of Divine Ascent, remarking at the outset that following Christ is contingent upon accurate belief in the Holy Trinity. Reading Monastery history by the light of its own legacy, Sinai Librarian Father Justin cites the complexity of Sinai’s vast manuscript collections as evidence of a world “more interconnected than scholars have often been willing to grant.”

It is said that a society disgorges both its least and most innovative personalities to distant shores. If so, those who landed on the Sinai’s presumably populated the creative end of the spectrum; unable to assimilate and adapt, who could have survived such a harsh environment? More to the point, who could have met the challenge of its granite silence? “Unless a man’s heart has first been filled with the presence of God,” says Father Pavlos, “he cannot endure stillness.”

Anyone who has tried it knows that solitude is not for the faint-hearted, for as manifested by the immaterial fire of the Burning Bush, God is beyond everything we know. In order to find Him, one must be willing to eclipse the limits of his own understanding, for God is describable only by what He is not – unlimited, inconceivable, ineffable, boundless. Orthodox theology thus looks beyond intellectual contemplation to experiential knowledge of God, the personal experience of His divine energies. Outside human logic, this is the essence of the life of the monk – indeed of all Christian life – and where unity exists, it can only start here. …

“Like a vision of heaven in the wilderness of Moses,” the desert monastics of the Sinai continue to enjoy the peace of mutual respect with the Bedouin tribes with whom they have lived and worked since before the dawn of Islam, in the shadow of the Holy Summit where Moses received the tablets inscribed by the finger of God with the Judaic Law.

In recent years however, due to the humanitarian crises of the Middle East and the crippled Greek economy, the Holy Monastery has lost the financial support elemental to sustaining its role as guardian of this sacred legacy. True to an ethic that says it is better to give than receive, however, the monks maintain their desert tradition of not seeking charity.

Given this situation, Friends of Mount Sinai Monastery (FMSM) was launched in January, 2015 to assist the monks’ efforts to keep the holy tradition of the ancient Monastery alive. An independent 501(c)(3) charity, FMSM is the only IRS-approved nonprofit dedicated to the general support of St. Catherine’s Monastery at Mount Sinai.

His Eminence Archbishop Damianos of Sinai, Pharan, and Raitho has said:

     “The great and difficult journey into the desert is something desired by all who value inner peace. Hence, the monks consider the continued operation of the monastery a duty not just to themselves, but to the visitors who reach this wilderness from all corners of the world, hoping to experience the stillness that exists between the soul and God amidst such beauty sanctified by the divine Presence – where the voice of God may still be heard.

     “While the Sinai monks have no wish to burden others, even very modest contributions go far in Egypt. Together with the prayers of the faithful, these will sustain the Monastery in the spiritual goals which have rendered it a global symbol of multiculturalism.”


ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2015. Ι Ν ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ .ΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ. 13/10/2015. Ι.Μ ΒΑΤΟΠΕΔΙΟΥ.


Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ . ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 20


Βαρνάβα Γιάγκου ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ


Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2015

Ο ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΡΩΣΟΥ ΜΑΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ



ΕΠΙΜΝΗΜΟΣΥΝΗ ΔΕΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥΣ Π. ΙΑΚΩΒΟ ΤΣΑΛΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑ ΚΥΡΙΛΛΟ ΓΕΡΑΝΤΩΝΗ. ΤΗΣ Ι.Μ. ΟΣΙΟΥ ΔΑΒΙΔ ΣΤΗΝ ΕΥΒΟΙΑ



ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΥΒΟΙΑ. ΜΑΣ ΜΙΛΑ Ο ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ.ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΑΚΩΒΟ ΤΣΑΛΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΔΑΒΙΔ.



ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΗΓΟΥΜΕΝΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΥΒΟΙΑΣ ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ



Σχέδιο ἅλωσης τῆς Ὁρθοδοξίας στά Βαλκάνια ἀπό τή Μπίλντερμπεργκ.Ποιοί οἱ στόχοι τῆς μιαρῆς λέσχης καί ποιοί κινοῦν τά νήματα στήν Ἑλλάδα . ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΙΟ ΜΑΚΡΗ



ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2015. Ι Ν ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ .ΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ. 13/10/2015. Ι.Μ ΒΑΤΟΠΕΔΙΟΥ.ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΜΕΝΟΜΕΝΟΙ.



ΠΕΡΙ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ ΚΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗΣ.ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2015. Ι Ν ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ .ΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ. 13/10/2015. Ι.Μ ΒΑΤΟΠΕΔΙΟΥ.



Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2015

ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΑΙΒΑΖΙΔΗ. 5 "Μία ανέκδοτη ιστορία που μου είπε κάποτε ο π. Μελέτιος. Αξίζει τον κόπο να διαβάσετε."





Μία ανέκδοτη ιστορία που μου είπε κάποτε ο π. Μελέτιος. Αξίζει τον κόπο να διαβάσετε.


'Κάποτε ένας χωρικός άκουσε στην εκκλησία ότι αν δώσεις ελεημοσύνη θα λάβεις εκατονταπλάσια από τον Θεό. Είπε λοιπόν στην γυναίκα του να δώσουν ως ελεημοσύνη το μοναδικό βόδι που είχαν και ο Κύριος θα τους επέστρεφε 100 βόδια για την καλή τους πράξη. Δεν δίστασε δε καθόλου να δώσει το βόδι του, έχοντας πλήρη εμπιστοσύνη στον Κύριο. Έδωσε λοιπόν το βόδι και περίμενε την ανταπόδοση από τον Θεό.
Περνούσε ο καιρός και τα 100 βόδια δεν ερχόταν. Ένα πρωί λοιπόν αποφάσισε να ανέβει στο γειτονικό βουνό για να βρει τον Θεό και να τον ρωτήσει πότε θα του έδινε τα 100 βόδια που άκουσε στο κήρυγμα του ιερέα.


Ανεβαίνοντας στο βουνό συνάντησε έναν ασκητή. «Πού πηγαίνεις;» ρώτησε ο ασκητής. «Πάω να βρω τον Θεό να τον ρωτήσω πότε θα μου στείλει τα εκατό βόδια , για την ελεημοσύνη που έκανα». «Όταν Τον συναντήσεις», είπε ο ασκητής, «ρώτησέ Τον και για μένα. Είμαι στο βουνό και ζω ασκητικά εδώ και σαράντα χρόνια. Κέρδισα τελικά την Βασιλεία των Ουρανών;». «Ευχαρίστως να Τον ρωτήσω» αποκρίθηκε ο χωρικός και συνέχισε τον δρόμο του.


Λίγο πιο πάνω συνάντησε έναν γέρο άντρα με λευκή γενιάδα. «Ποιόν ψάχνεις;» ρώτησε ο γέροντας. «Άκουσα στην εκκλησία ότι αν κάνω ελεημοσύνη, θα πάρω εκατονταπλάσια από τον Θεό. Ψάχνω λοιπόν τον Θεό να μου πει πότε θα με ανταμείψει για την ελεημοσύνη μου». «Γύρνα στο σπίτι σου και σκάψε κάτω από το δέντρο στην αυλή σου. Θα βρεις ένα τσουκάλι με λίρες. Μη το πεις πουθενά, μόνο συνέχισε να βοηθάς τον κόσμο και δεν θα στερηθείς τίποτα στη ζωή σου». «Σε ευχαριστώ γέροντα. Και κάτι ακόμα. Ερχόμενος να σε βρω, συνάντησα έναν ασκητή και μου ζήτησε να σε ρωτήσω αν μετά από σαράντα χρόνια πνευματικών αγώνων και άσκησης, κέρδισε τελικά την Βασιλεία των Ουρανών».



«Να πεις σε αυτόν τον ασκητή ότι κι άλλα σαράντα χρόνια να κάτσει στο βουνό δεν θα κερδίσει την Βασιλεία των Ουρανών. Τον ασκητή αυτόν του δίνω κάθε μέρα ένα παξιμάδι εδώ και σαράντα χρόνια. Σήμερα , ξέροντας ότι θα έρθεις του έδωσα δύο παξιμάδια , ένα για αυτόν και ένα για σένα. Αυτός όμως αντί να σου δώσει το ένα , τα κράτησε και τα δύο για τον εαυτό του , χωρίς να έχει εμπιστοσύνη σε μένα. Εσύ όμως χωρίς δισταγμό έδωσες το βόδι σου πιστεύοντας σε αυτό που άκουσες στην εκκλησία».

ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΑΙΒΑΖΙΔΗ. 4 Και όπως σοφά και βαθυστόχαστα είπε ο δήμαρχος της Νάουσας σε κάποια τηλεφωνική επικοινωνία με τον π. Μελέτιο ‘Έπρεπε να γκρεμίσω τη γέφυρα να μην έχει δρόμο να φύγεις, γιατί μείναμε φτωχοί...’






Το τέταρτο μέρος του αφιερώματος στον π. Μελέτιο Αϊβαζίδη με τη συμπλήρωση τριών χρόνων από την κοίμησή του.

Στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα ήταν πλέον φανερό ότι η ορφανοτροφική δράση – προσφορά του πατρός Μελετίου έφτανε σιγά σιγά στο τέλος της. ΄Εχοντας μεγαλώσει, μορφώσει και αποκαταστήσει πέραν των δύο χιλιάδων ορφανών και έχοντας φτάσει αισίως τα εβδομήντα του χρόνια, αποφασίζει να μην πάρει υπό την προστασία του άλλα ορφανά αγόρια. Σκοπός του πλέον ήταν να αποκαταστήσει και το τελευταίο παιδί που είχε κοντά του και ο ίδιος να συνεχίσει τη μοναχική του ζωή, δίχως να αναπαυθεί, αλλά προσφέροντας και πάλι μέσα από ένα άλλο πλαίσιο.


Ο π. Μελέτιος είχε πάντοτε στην ιδιοκτησία του το πατρικό του κτήμα στη Λεπτοκαρυά Γιαννιτσών. Δίχως να παραμελήσει τα ορφανοτροφικά του καθήκοντα, ξεκινά μια νέα τεράστια προσπάθεια. Να χτίσει στο πατρικό του κτήμα ένα μοναστήρι το οποίο θα λειτουργεί και ως πτωχοκομείο. Θέλησε να αφήσει στις επόμενες γενιές μια ιερά μονή, όπου θα έβρισκαν πνευματικό καταφύγιο οι εραστές του μοναχισμού, μα και οι φτωχοί και οι πεινώντες θα έβρισκαν φαγητό, πνευματική στήριξη και υλική συμπαράσταση.
Αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης ότι ο άνθρωπος αυτός, ο τυφλός πατέρας, στα εβδομήντα του χρόνια, επιλέγει για μια ακόμη φορά την αδιάκοπη προσφορά.

 Η υγεία του ήταν σε άριστη κατάσταση, η φλόγα στην ψυχή του άσβεστη και δυνατή. Η οσιότητα του είχε φτάσει σε επίπεδο ιλιγγιώδες, άρα ο εβδομηντάχρονος γέροντας, επ’ ουδενί λόγω δεν θα αναπαυόταν.
Δημιουργεί λοιπόν στο μυαλό του ένα μοναστήρι. Έχει βάλει στο φωτισμένο νου του τη μια πέτρα πάνω στην άλλη και με τη διάπυρη προσευχή του ξεκινά. Αυτή τη φορά όμως δεν θα ήταν μόνος. Παρά το γεγονός ότι ως μοναχός βρισκόταν σε πλήρη ακτημοσύνη, μη έχοντας στην τσέπη του ούτε μία δραχμή, γνώριζε ότι μπορεί να στηριχθεί σε μια δύναμη η οποία είναι σημαντικότερη από όλα τα εκατομμύρια του κόσμου.

Στην ανθρώπινη αγάπη και αλληλεγγύη. Στο νέο του αυτό ξεκίνημα θα είχε συμπαραστάτες τους χωριανούς του. Κάποιους απλούς, πιστούς χωρικούς από τη Λεπτοκαρυά Γιαννιτσών.
Θα είχε κοντά του τα παιδιά του, τα οποία θεωρούσαν τον π. Μελέτιο φυσικό τους πατέρα και άνθρωπο Άγιο.

 Θα είχε επίσης στο πλευρό του όλα τα πνευματικοπαίδια του. Έτσι το όφελος θα ήταν και πάλι διπλό. Κατά πρώτον η Ορθόδοξη Ελλάς θα κληρονομούσε ένα ακόμη μοναστήρι – πτωχοκομείο προς δόξα Θεού.
 Κατά δεύτερον όλοι όσοι θα πρόσφεραν έστω και μία πέτρα, ένα σακί τσιμέντο ή εθελοντική εργασία και ιδρώτα, θα λάμβαναν κατά τον Ιερό Χρυσόστομο εκατονταπλάσια στην ουράνια τράπεζα. Δεν κρίνω σκόπιμο να αναφέρω όλες τις λεπτομέρειες της ανέγερσης του μοναστηριού. Ούτε τα ονόματα αυτών που εργάστηκαν, αυτών που πρόσφεραν χρήματα, αυτών που με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο συνέβαλαν στην ανέγερση της μονής.

 Άλλωστε ο Παντογνώστης και Δίκαιος Θεός, κατέθεσε με την Θεία και Πατρική γενναιοδωρία Του τον μισθό του καθενός στην τράπεζα του παραδείσου...

Αυτό που πρέπει να τονίσω ωστόσο, είναι το γεγονός ότι ο οσιότατος πατήρ Μελέτιος κατέβαλε – και πάλι – τεράστιες προσπάθειες, αγώνα υπεράνθρωπο. Χωρίς να έχει τις γνώσεις ή τις ικανότητες ενός αρχιτέκτονα ή ενός πολιτικού μηχανικού, προΐσταται στην ανέγερση του μοναστηριού. Συντονίζει τα πάντα. Βρίσκει με πολύ μεγάλη προσπάθεια τεχνίτες και πρώτες ύλες. Συγκεντρώνει δραχμή – δραχμή τα απαιτούμενα χρήματα, τα οποία δεν είναι λίγα. Και το μοναστήρι περνώντας από διάφορα στάδια ανεγείρεται. Είναι η μονή της ΕΠΤΑΡΙΘΜΟΥ ΧΑΡΙΤΟΣ!

Η μονή πανηγυρίζει σε επτά εορτές. Ο πατήρ Μελέτιος θέλησε να τιμήσει – ας μου επιτραπεί η έκφραση – ολοκληρωμένα την Ορθοδοξία μας. Έτσι η Επτάριθμος Χάρις τιμά την Αγία Τριάδα, την Γέννηση της Υπεραγίας Θεοτόκου, τους Παμμέγιστους Ταξιάρχες Μιχαήλ και Γαβριήλ, την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, τους Αγίους Αποστόλους, και τους Άγιους Πάντες. Χώρεσε λοιπόν όλη την Ορθοδοξία στο όνομα του μοναστηριού.

Το κτίσμα της μονής αποτελείται από κελιά, τράπεζα, βοηθητικούς χώρους, και τέσσερις εκκλησίες. Ο Ιερός Ναός της Επταρίθμου Χάριτος, ο Ιερός ναός της Ζωοδόχου Πηγής, ο Ιερός ναός των Αγίων 14.000 νηπίων, και το παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου.

Στην εκκλησία της Ζωοδόχου πηγής ειδικά, αξίζει τον κόπο να αναφέρω ότι ο π. Μελέτιος σχεδίασε ακόμα και το τέμπλο του ναού. Πήρε λεπτά και μακριά κεριά και τα προσάρμοσε πάνω σε ένα χαρτί, δημιουργώντας έτσι το σχήμα του τέμπλου καθώς και τα πλαίσια των εικόνων με απόλυτη ακρίβεια. Το αποτέλεσμα ήταν – λογικά – υπέροχο!

Εν έτη 1993, έχοντας αποκατασταθεί και το τελευταίο ορφανό παιδί, ο γέροντας αναχωρεί από την πιστή πόλη της Νάουσας και εγκαθίσταται στην νεοεγερθείσα μονή της Επταρίθμου Χάριτος, στην Λεπτοκαρυά Γιαννιτσών.

Με το κλείσιμο του ορφανοτροφείου δεν γυρίζει απλά μια σελίδα. Ένα ευαγές ίδρυμα, ένα κόσμημα που άλλαξε τη ζωή της Μακεδονίας επί πενήντα πέντε χρόνια, ανήκει πλέον στην ιστορία. Η χιλιοταλαιπορημένη Ελλάς φωτίστηκε από το έργο ενός τυφλού μοναχού, ο οποίος κυριολεκτικά ζητιανεύοντας, μεγάλωσε, σπούδασε και αποκατέστησε 2000 ορφανά. Μέσα στους πολέμους, με τις σφαίρες να σφυρίζουν γύρω του, σε μια εποχή που ένα κομμάτι ψωμί αποτελούσε πολυτέλεια, ο σεπτός πατέρας μεγάλωνε ορφανά...

Τα γλίτωσε από το θάνατο, την πείνα, την δίψα, τις αρρώστιες, την αλητεία. Ο γέροντας με όπλο την δίχως τέλος αγάπη του, έφτιαξε καλούς ανθρώπους, χρήσιμους στην κοινωνία. Επιτέλεσε έργο τεράστιο, υπεράνθρωπο, ασύγκριτο, θαυμαστό! Χωρίς ίχνος υπερβολής, ο αόμματος μοναχός ξεπέρασε τα ανθρώπινα όρια. Έχοντας πλέον ο αναγνώστης μια σχετικά ολοκληρωμένη εικόνα του ορφανοτροφικού του έργου, πιστεύω ακράδαντα ότι οι πιο πάνω χαρακτηρισμοί δεν θα αποτελέσουν υπερβολή για κανένα. Και δίκαια εδόθη στον μοναχό Μελέτιο Αϊβαζίδη ο τίτλος του ορφανοτρόφου.


Φεύγοντας λοιπόν από τη Νάουσα που τόσο αγάπησε ο γέροντας και που τόσο αγαπήθηκε, η πόλις έγινε φτωχή. Δεν είναι δικό μου αυτό το συμπέρασμα. Μου το βεβαίωσαν οι ίδιοι οι Ναουσαίοι σε συζητήσεις που είχα με πολλούς από αυτούς.

Τον έβλεπαν καθημερινά να περιδιαβαίνει τους δρόμους της πόλης καθοδηγούμενος από κάποιο παιδί του, και ένιωθαν ότι άγιος περπατά ανάμεσά τους. Οι γονείς που ζούσαν τα του ορφανοτροφείου, παραδειγματιζόταν και γινόταν καλύτεροι κηδεμόνες και άνθρωποι. Πολλά δάκρυα συγκίνησης πότισαν το χώμα κατά την αναχώρηση του γέροντα.


Και όπως σοφά και βαθυστόχαστα είπε ο δήμαρχος της Νάουσας σε κάποια τηλεφωνική επικοινωνία με τον π. Μελέτιο ‘Έπρεπε να γκρεμίσω τη γέφυρα να μην έχει δρόμο να φύγεις, γιατί μείναμε φτωχοί...’

ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΑΙΒΑΖΙΔΗ. 3





Σήμερα φίλοι μου θα μοιραστώ μαζί σας κάτι μικρό και υπέροχο που μου δίδαξε κάποτε ο π.Μελέτιος.
Περί προσευχής...

- Παππούλη, όταν θέλω να ζητήσω κάτι από τον Θεό ή την Παναγία, ποιός είναι ο σωστός τρόπος να το κάνω; 

- Εσύ όλο θέλεις να τα μαθαίνεις όλα, μου είπε γελώντας. Άκου λοιπόν. Είτε με το κομποσχοίνι, είτε διαβάζοντας το Ευαγγέλιο, είτε το Ψαλτήρι, είτε με οποιαδήποτε άλλη προσευχή, αν αυτό που ζητάς είναι δίκαιο και καλό, ο Πανάγαθος Θεός θα σε ακούσει και θα στο δώσει. Ξέρει ο Θεός. Δεν Τον γελάει κανένας. 

Πάντως να θυμάσαι ότι η προσευχή μπορεί να είναι και το πιο απλό πράγμα του κόσμου. Αν η καρδιά σου είναι καθαρή, πες αυτό που θέλεις στον Χριστό και στην Παναγία απλά, όπως το νιώθεις. Όπως το έχεις στην καρδιά σου. Όπως θα το έλεγες στη μητέρα σου. Με απλά λόγια, χωρίς ελληνικούρες. Και να έχεις εμπιστοσύνη στο Θεό. Αν εσύ ως καλός πατέρας, σου ζητήσει το παιδί σου κάτι δίκαιο και σωστό, θα του αρνηθείς; Έτσι κι ο Θεός. Προσευχή μέσα από την ψυχή σου και πίστη! Τίποτε άλλο δεν έχω να σου πω.


ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2015. Ι Ν ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ .ΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ. 13/10/2015. Ι.Μ ΒΑΤΟΠΕΔΙΟΥ.ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΥΡΟΒΛΥΖΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΓΙΟΙ. ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ ΒΓΑΖΕΙ ΜΥΡΟ.


ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΑΡΙΣΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΧΑΡΙΘΕΑΣ ΗΓΟΥΜΕΝΗ ΤΗΣ Ι.Μ. ΗΡΑΚΛΕΙΔΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ. " ΨΑΛΩ ΤΩ ΘΕΩ ΜΟΥ ΕΩΣ ΥΠΑΡΧΩ '








ΨΑΛΩ ΤΩ ΘΕΩ ΜΟΥ ΕΩΣ ΥΠΑΡΧΩ

Σε όλες τις ακολουθίες, συμμετείχε με πολλή κατάνυξη και προσοχή. Στον ναό, μάς συμβούλευε ότι πρέπει να κινούμαστε με άκρα ησυχία και προσοχή και να προσέχουμε ακόμη και την κάθε μας κίνηση. Έκανε παρατηρήσεις σε άσκοπες μετακινήσεις μας και μάς ομολογούσε ότι η ίδια πολλές φορές, ακόμη και. σε θέματα πρώτης ανάγκης, βίαζε τον εαυτό της, για να μην φύγει από την ακολουθία. 



Μάς συνιστούσε να αναλογιζόμαστε πάντα, ότι ή εκκλησία είναι ό οίκος τού Θεού και απαιτείται εκ μέρους μας σεβασμός και δέος να έχουμε με υπόψη μας, όταν ό νους σκορπίζεται και δεν μαζεύεται στην προσευχή, το χαρακτηριστικό τροπάριο: Εν τώ ναω έστώτες της δόξης σου  εν ουρανώ εστάναι νομίζομεν. Έτσι, όταν θέσουμε με αυτό τον λογισμό τον εαυτό μας έναντι τού Θεού, δεν μπορεί να μην παρακινηθεί στην προσευχή, γιατί και ή προσευχή είναι μια εσωτερική ανάγκη τού ανθρώπου και ό άνθρωπος αναπαύεται όταν προσεύχεται.
Στην περισσότερη ώρα της ακολουθίας, ακόμη και στην ανάγνωση των κανόνων, πού είθισται να κάθονται οι μοναχοί, ή Γερόντισσα στεκόταν στύλος ακλόνητος- όρθια σχεδόν σε όλη την ακολουθία. Και δεν ήταν πλέον 30 ή 40 χρόνων, ήταν 80.


 Ένα σώμα γερασμένο πού είχε κλείσει μέσα ψυχή με νεανικό ζήλο. Από την θέση της πολλές φορές  όταν μάς έπιανε να μετεωριζόμαστε, έλεγε: «Αδελφή, που  βόσκεις;», παρακινώντας την ανάκληση τού νου στην προσευχή. Ιδιαιτέρως ευχαριστούσαν την Γερόντισσα οι θειες Λειτουργίες. Γράφει οι κάποιο γράμμα της την 1  Σεπτεμβρίου 1982.



Ευλογητός ό Θεός, πού καθημερινώς μάς παρέχει πλούσια τά αγαθά Τον και σωματικά και πνευματικά. Πρώτη Σεπτεμβρίου σήμερα, αρχή της ίνδίκτου και εορτή τόσων Αγίων της Εκκλησίας μας! Λειτουργήσαμε και πνευματικώς ηύφράνθημεν μαζί με τούς προσφιλείς μας, αίδεσιμώτατον Παπανόρέαν Γιακουμή, εφημέριον Χρυοελεούσης Στροβόλον, και τον σεβαστόν μας διδάσκαλον Προκόπιον Κυριακίδη, ό όποιος και εόρτασε την Αγίαν Μαργαρίταν και τελέσαμε και το μνημόσυνων της Αειμνήστου συζύγου τον, μακαριστής Μαργαρίτας.


Ομολογώ ότι αυτές οι Λειτουργίες των καθημερινών μου είναι ιδιαιτέρως ευχάριστες. Άλλωστε και ό σκοπός μας, ως μοναχών, είναι ή πνευματική εργασία, ή πνευματική άνοδος. Και επιδίωξης μας ή ένοχης με τον Θεό, πού επιτυγχάνεται διά της θείας Λειτουργίας και της συχνής Κοινωνίας των αχράντων Μυστηρίων. Μεγάλα τα δώρα, θεϊκά, άφραστα, ανεκτίμητα και χορηγείς, ένας Θεός. Πώς γίνεται και δεν συνειδητοποιούμε το μέγεθος τού δώρου και την αξίαν τού Δοτήρος; Είμαστε αξιοκατάκριτες. |...]
Ή ψαλτική την απασχολούσα πολύ. Ήταν χοράρχης τού δεξιού αναλογίου. 


Τά τελευταία δύο χρόνια της επίγειας ζωής της, λόγω της βεβαρυμμένης της υγείας, σταμάτησε να ψάλλει. Πολλές φορές όμως εξέφρασε τον πόθο και την νοσταλγία τού αναλογίου. Όταν οι μεγαλύτερες αδελφές, από αγάπη κινούμενες, της έλεγαν, «φτάνει, Γερόντισσα. κουράστηκες, δεν μπορείς πια», εκείνη απαντούσε με σθένος: Ψάλω τω Θεό μου έως υπάρχω. Και πράγματι, μέχρι τις τελευταίες της στιγμές, έψαλλε στο νοσοκομείο τά τροπάρια της Παναγίας Τη Ύπερμάχω Στρατηγό. και Την ωραιότητα. Της άρεσε πολύ να ψάλλει, γιατί ήταν ένας τρόπος έκφρασης, μια διέξοδος της γεμάτης από θείο έρωτα καρδίας της για τον Χριστό. Αναφέρει σε κάποιο γνωστό της αρχιμανδρίτη, πού είχαν αλληλογραφία:



Με την πνευματική σας ζωή, πιστεύω να είσαι: πλήρως ικανοποιημένος. Πιστεύω να λειτουργείτε τώρα. Τις εορτές τις πνευματικές, τις χαρούμενες, που η αγία μας Εκκλησία όρισε και τακτοποίησε με τούς υπέροχους ύμνους, προς δόξα τού ερχομού τού Κυρίου μας εις την γη, τις περάσαμε με αφάνταστη πνευματική χαρά. Φαντάζομαι πώς εσείς, περισσότερο, πού μετέχετε στα μυστήρια και πού έχετε το χάρισμα να ψάλλετε.




Αυτή ή υμνολογία της Εκκλησίας μας με συνεπαίρνει, με ανεβάζει, είναι άχόρταστη. Πιστεύω ακράδαντα για σάς περισσότερο, που μπορείτε να αποδώσετε καλύτερα.


Π. Ί., χαρείτε πνευματικά προς δόξα τού μεγάλου Θεού και ευχαριστήστε τον δωρεοδότην Θεόν για το μεγάλο δώρο που μάς αξίωσε. Κοντά στο ν Θεόν, όλα περνούν εύκολα. Και οι αρρώστιες και οι δυσκολίες της ζωής, διότι πιστεύομεν ότι είναι κοντά μας, κατευθύνει την ζωή μας για την πνευματική μας άνοδον. Εξ άλλου Αυτός είπεν ού μη σε άνω, ούδ’ού μη σε εγκαταλείπω. Βέβαια δεν είναι δυνατόν να μη συναντήσουμε δυσκολίες στην ζωή, αλλά δια της υπομονής και της παρακλήσεως των Γραφών την ελπίδα εχομε.

Λοιπόν μένω ως εδώ και θα περιμένω το δικό σας γράμμα, διά να μάθω περί της υγείας σας.

Με έκτίμησιν και πνευματική άγάπην, εύχομαι όλοψύχοις πνευματική πρόοδον και τον νέον χρόνον καρποφόρο ν σε αρετές.


Ή Ηγουμένη της Ιεράς Μονής Αγίου Ήρακλειδίου
Χαριθέα μοναχή





ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Η ΜΑΚΑΡΙΣΤΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΧΑΡΙΘΕΑ. Ι.Μ. ΑΓΙΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΔΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑ.ΚΥΠΡΟΣ.

ΓΕΡΩΝ ΙΩΣΗΦ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΛΟΥΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ.. ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2015. Ι Ν ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ .ΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ. 13/10/2015. Ι.Μ ΒΑΤΟΠΕΔΙΟΥ.



ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΑΡΙΣΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΧΑΡΙΘΕΑΣ ΗΓΟΥΜΕΝΗ ΤΗΣ Ι.Μ. ΗΡΑΚΛΕΙΔΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ. " Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΛΕΙ ΒΙΑ, ΘΕΛΕΙ ΑΓΩΝΑ"






Όταν ρωτούσαμε την Γερόντισσα, με ποιο τρόπο μπορεί ό άνθρωπος να αποφύγει τον πειρασμό της ακηδίας στο θέμα της προσευχής, μας έλεγε: «Ή τέχνη είναι να πίεσης τον εαυτόν σου, να τον βιάσης να κάνη έστω ένα κομποσκοίνι και μετά δεν θα αντέξεις για να μην κάνης και δεύτερο και τρίτο. Γλυκαίνεσαι! Δεν σε αφήνει ό Χριστός. Ή προσευχή διδάσκει από μόνη της με ποιο τρόπο πρέπει να προσευχόμαστε και δεν χρειάζεται δάσκαλος, όταν υπάρχει Αγάπη έναντι τού Θεού. Να παρακαλείτε τον Θεό με ταπείνωση: Κύριε, Ιησού Χριστέ, βοήθησόν με να σωθώ. Δίδαξαν με, να προσευχηθώ, να σταθώ καθαρός ενώπιων σου, Θεέ μου. Κύριε ό Θεός ημών, ειρήνην δός ημίν. Κτήσαι ή μάς Κύριε . Κάνε μας δικούς σου, Θεέ μου. Την σήν ειρήνην δός ημίν. 



Έτσι, όταν ζητούμε τού Θεού να μάς κάνη δικούς Του, να μάς κατακτήσει, τού προσφέρουμε την καρδία μας ανοιχτεί, για να κατοικήσει μέσα, διότι ό Θεός, χωρίς να Τού το ζητήσουμε, δεν έρχεται μέσα μας, διότι σέβεται την ανθρώπινη ελευθερία.
Ή ειρήνη της ψυχής είναι καρπός της χάριτος τού Θεού και κατοικεί σε ταπεινές και καθαρές καρδιές. Σήμερα, δυστυχώς, οι ψυχές των ανθρώπων είναι ταραγμένες και  έχουν μεγάλη ανάγκη από αυτή την ειρήνη του Θεού στην καρδιά τους. Και φυσικά ή ειρήνη της ψυχής είναι απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε πνευματική εργασία.



Εμείς μπροστά στον Θεό να προσευχόμαστε με ειρήνη και χωρίς βιασύνη. Έτσι μαθαίνει ό άνθρωπος σιγά σιγά να προσεύχεται. Όμως χρειάζεται επιμονή επειδή ή προσευχή δεν περιορίζεται μόνο την ώρα τού κανόνος αλλά πρέπει να είναι αδιάλειπτος. Μήπως τόσες ώρες στην εκκλησία δεν προσευχόμαστε; Με τά βιβλία στα χέρια, με το κομποσκοίνι στην ζώνη, άκούομεν και διαβάζομαι τά κατορθώματα και τούς κόπους των Αγίων, πού υπηρέτησαν τον Θεό εν πείνει εν πείνει εν ψύχει και γυμνότητι, με κακοπάθεια και μαρτύρια. Άν νομίζουμε πώς κάναμε τον ορισμένο κανόνα μας και υστέρα είμαστε ελεύθερες να μεριμνώμεν και τυρβαζώμεθα περί πολλά, πόρρω απέχουμε της καλογερικής. Ή προσευχή θέλει βία, θέλει αγώνα όμως είναι και κάτι εντελώς προσωπικό και ό καθένας μπορεί να προσευχηθεί στον Θεό όπως θέλει, όπως αναπαύεται. Και τότε, όταν συναντήσει την πραγματική προσευχή και επικοινωνία με τον Θεό, δεν μπορεί ή καρδία του να πάψη να Τον επικαλείται κάθε λεπτό».
Όταν της λέγαμε ότι δεν έχουμε κατάνυξη στην προσευχή μας, απαντούσε:


«Έ, και καλά αδελφή, όταν σκεφτείς, όταν αναλογιστής. έστω και ένα λεπτό, το πάθος τού Χριστού, δεν συγκινείσαι; Δεν είναι λίγο πράγμα ένας Θεός να άνεβή στον Σταυρό! Σε κάθε θεία Λειτουργία βλέπω τον ίδιο τον Χριστό να κοινωνή τούς Αγίους Αποστόλους και μεταφέρομαι στον χώρο των Αγίων Του Παθημάτων και αναλογίζομαι την άμετρο ευσπλαχνία και ταπείνωση πού δείχνει στο πλάσμα Του και κλαίω. Μπορεί ή ανθρώπινη καρδιά να μην λυγίσει, να μην γονατίσει, να μη κλάψει από Αγάπη και συγκίνηση μπροστά σε τέτοιο Θεό; Έτσι να σκέφτεστε και θα δείτε τα δάκρυα να γίνονται ποτάμι στην προσευχή σας. Εμείς να προσπαθούμε να αγωνιζόμαστε έτσι, και αν ο Θεός θέληση και ευδοκήσει, θα έχουμε και δάκρυ και κατάνυξη στην προσευχή μας.


Όμως  ποτέ να μην απελπιζόμαστε. Ο Θεός είναι μεγάλος, γεμάτος Αγάπη και να μην ξεχνούμε ότι ήλθε στον κόσμο και ντύθηκε την σάρκα μας, για να σωθεί ό κόσμος δι' Αυτού».


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Η ΜΑΚΑΡΙΣΤΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΧΑΡΙΘΕΑ. Ι.Μ. ΑΓΙΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΔΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑ.ΚΥΠΡΟΣ.


ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2015. Ι Ν ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ .ΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ. 13/10/2015. Ι.Μ ΒΑΤΟΠΕΔΙΟΥ.ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΕΤΟΙΜΗ ΑΛΛΑ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΗΝΕΙ.


ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2015. Ι Ν ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ .ΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ. 13/10/2015. Ι.Μ ΒΑΤΟΠΕΔΙΟΥ.ΒΑΣΚΑΝΙΑ ΚΑΙ ΞΕΜΑΤΙΑΣΜΑ.


ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2015. Ι Ν ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ .ΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ. 13/10/2015. Ι.Μ ΒΑΤΟΠΕΔΙΟΥ.ΔΟΧΕΙΑ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΟΠΩΣ ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ.