"Ἡ Εἰκόνα τῆς Γιαγιᾶς"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ἡ μικρὴ Ἑλένη κρατοῦσε σφιχτὰ τὸ χέρι τῆς γιαγιᾶς της καθὼς περπατοῦσαν πρὸς τὴν ἐκκλησία. Ἦταν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ ἡ γιαγιὰ κουβαλοῦσε μιὰ παλιὰ εἰκόνα τῆς Παναγίας, ξεθωριασμένη ἀπὸ τὰ χρόνια.
"Γιαγιά, γιατί κρατᾶς αὐτὴ τὴν παλιὰ εἰκόνα;" ρώτησε τὸ κορίτσι.
Ἡ γηραιὰ γυναῖκα σταμάτησε, καὶ τὰ μάτια της γέμισαν δάκρυα. "Αὐτὴ τὴν εἰκόνα, παιδί μου, τὴν ἔκρυβε ἡ δική μου γιαγιὰ κάτω ἀπὸ τὰ ροῦχα της ὅταν οἱ ἐχθροὶ τῆς πίστεως ἔκαιγαν τὶς εἰκόνες. Κινδύνεψε τὴ ζωή της γιὰ νὰ τὴ σώσει."
Ἡ Ἑλένη κοίταξε τὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας μὲ νέα ματιά. Δὲν ἔβλεπε πιὰ τὰ ξεθωριασμένα χρώματα, ἀλλὰ τὴν ἀγάπη γενεῶν ποὺ εἶχε διατηρήσει τὴ φλόγα τῆς πίστης ἀναμμένη.
Ἐκείνη τὴ μέρα, ἔμαθε ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι μόνο δόγμα, ἀλλὰ καὶ θυσία, μνήμη καὶ ἀγάπη.
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ πίστη μας κληρονομιέται μέσα ἀπὸ θυσίες καὶ ἀγῶνες. Κάθε εἰκόνα, κάθε παράδοση, φέρει τὶς προσευχὲς καὶ τὰ δάκρυα τῶν προγόνων μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου