ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΙΣΤΡΑΤΙ. Η ΣΥΚΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ.

 

Η Συκιά και το Μυστήριο του Θανάτου

 

Tην Αγία και ΜεγάληςΔευτέρα της Εβδομάδας των Αγίων Παθών του Σωτήρα Ιησού Χριστού γιορτάζεται την Κυριακή το βράδυ στην αρχή της λειτουργικής ημέρας. Τα λατρευτικά κείμενα αυτής της περιστρέφονται γύρω από την κατάρα της άκαρπης συκιάς από τον Χριστό, ο οποίος βρισκόταν καθ' οδόν και πεινούσε για τους καρπούς του κόσμου. Είναι μια φαινομενικά ανεξήγητη χειρονομία, ιδιαίτερης σκληρότητας, ξένη σαν να είναι προς την ευγένεια του Άπειρου στην αγάπη.

Πιο συγκεκριμένα, ο Χριστός φτάνει καθ' οδόν σε μια συκιά, η οποία ήταν εντελώς άκαρπη, επειδή «δεν είχε έρθει η ώρα του καρπού». Τότε, θυμώνοντας, ο Σωτήρας καταριέται τη συκιά: «Από τώρα και στο εξής, ας μην υπάρχει πλέον καρπός σε σένα για πάντα». Και η συκιά μαραίνεται εκείνη τη στιγμή.

 

Αυτή η χειρονομία του Θεού προς τη δημιουργία Του είναι μια χειρονομία τρομερού βάθους για εμάς τους ανθρώπους. Ο Χριστός δεν περιμένει δάκρυα από εμάς μόνο τη Μεγάλη Παρασκευή, όταν καρφώνεται στον Σταυρό, αλλά κάθε στιγμή, διαποτισμένη από τη λαχτάρα για Εκείνον που πέθανε για εμάς.

 Ο Θεός δεν θέλει να Τον συμπεριλαμβάνουμε στο πρόγραμμά μας που μας ενδιαφέρει, μία φορά την εβδομάδα, τον μήνα ή το χρόνο, δεν θέλει να καρποφορούμε μόνο «όταν είναι η εποχή του καρπού» αλλά πάντα, όπως τα δέντρα του παραδείσου στην Αποκάλυψη ή στον Ποιμένα του Ερμά, που άνθιζαν και καρποφορούσαν αδιάκοπα. Ο άνθρωπος δεν είναι ένα άλλο είδος, έτοιμο να καρποφορήσει στον καιρό του, αλλά η κανάτα στην οποία χύθηκε όλη η αγάπη του Θεού, τρυπημένη από τα καρφιά του Σταυρού.

Η ανθρωπότητα δεν είναι απλώς μια εξελιγμένη ζωικότητα, αλλά η γήινη βασιλεία με μια ουράνια κλίση. Το ανθρώπινο βλέμμα δεν είναι μόνο το πιο διεισδυτικό στη δημιουργία, αλλά ο ίδιος ο Θεός, κοίταξε, μέσα από δάκρυα, με τα ανθρώπινα μάτια του. Ο άνθρωπος δεν είναι απλώς ένα δοχείο χάριτος σε μικρές και διαδοχικές δόσεις, αλλά το Δισκοπότηρο του Φωτός στο οποίο χύνεται το Αίμα του Θεού, που δίνεται στον κόσμο μέσω της Ευχαριστίας. Ο Χριστός δεν θέλει να είμαστε υπάκουοι στον κοσμικό ρυθμό του χρόνου, αλλά να διαπεραστούμε από την αιωνιότητά Του, δίνοντας μέχρι τέλους και λαμβάνοντας από τον Θεό. Η αγάπη Του δεν είναι μόνο χωρική, αλλά γεμίζει το σύμπαν με άκτιστο φως, η θυσία Του δεν είναι μόνο χρονική, αλλά αιώνια στην σωτήρια αποτελεσματικότητά της, φέρνοντας όσους έχουν περάσει από την κόλαση, φωτίζοντας το παρόν και δίνοντας νόημα και ζωή στο μέλλον αυτού του σύμπαντος.

Είμαστε οι συκιές στην Οδό του Σταυρού, περιμένοντας μια ζωή τον Θεό να έρθει κοντά μας και να ζητήσει καρπούς, υψώνοντας το χέρι Του προς το μέρος μας, πεινασμένοι για την αγάπη μας. Πρέπει να προετοιμάσουμε ολόκληρη τη ζωή μας για αυτή τη στιγμή. Η στιγμή της συνάντησής μας με τον Χριστό του Σταυρού και της Ανάστασης είναι ο επίγειος θάνατός μας.

Τότε απαιτείται ο καρπός που έχει συγκεντρωθεί μέσα μας, εφόσον έχουμε σταθεί στο φως του Ήλιου της δικαιοσύνης και έχουμε μεθύσει από τον χυμό αυτού του κόσμου.

Ο θάνατος δεν έρχεται σε καθορισμένες στιγμές, δεν μπορεί να προγραμματιστεί, να αναβληθεί ή να ακυρωθεί. Έρχεται, πάνω απ' όλα στη γη, και απαιτεί την μυστηριώδη καρποφορία μας, κρυμμένη ανάμεσα στα κλαδιά της καρδιάς. Χρειαζόμαστε επειγόντως να θρέψουμε τον εαυτό μας με τον Θεό μέσω της Κοινωνίας, ώστε να μπορέσουμε να Τον θρέψουμε με τα σύκα μας τη στιγμή της επιστροφής μας σε Αυτόν.

 

Σε αυτό το θεμέλιο νοήματος, βλέπουμε γιατί η ατμόσφαιρα των Αρνήσεων της Μεγάλης Εβδομάδας είναι μια ατμόσφαιρα βαθιάς και διεισδυτικής οδύνης, μαζί με τον Χριστό, που βαδίζει πρόθυμα την Οδό του Σταυρού, του Θανάτου και της Ανάστασης. Μέσα στον ιστό των δακρύων γύρω από το Αρνί που ετοιμάζεται για θυσία, εμείς, τα μέλη του Σώματός Του, νιώθουμε κι εμείς αυτόν τον πόνο πάνω από τον κόσμο και τη φύση. Είναι ο τρομερός πόνος που προκαλείται όχι από τη γνώση των καρφιών, των λόγχων και των ξυλοδαρμών. Ο Χριστός κλαίει κρυφά όχι για τα μαστιγώματα στα οποία θα υποβληθεί, όχι για τα καρφιά που θα τρυπήσουν τα χέρια και τα πόδια Του.

Δεν είναι το βάρος του Σταυρού που Τον κάνει να αναστενάζει βαθιά.

Κάτι πολύ βαρύτερο, απείρως πιο τρομερό Τον βαραίνει.

Είναι η γνώση ότι εκατομμύρια άνθρωποι θα Τον απορρίψουν για πάντα, ότι θα χλευάσουν τον σωτήριο Σταυρό Του, ότι θα πετάξουν το θεϊκό Του Αίμα, που χύνεται από υπερβολική αγάπη για τους ανθρώπους, στην περιφέρεια της ύπαρξής τους.

 Η κόλαση που φυτεύτηκε στα μυαλά και τις καρδιές από τις αμαρτίες είναι πιο τρομερή από οποιοδήποτε μαστίγιο. Ο σταυρός που κουβαλάει ο Χριστός μέχρι το τέλος αυτού του κόσμου είναι η αδιαφορία μας, ο εκούσιος αποχωρισμός μας από Αυτόν που μας αγαπά για την αιωνιότητα, ο χλευασμός που φέρνουμε στα δάκρυα αίματος Του στη Γεθσημανή. Δεν υπάρχει τίποτα πιο τρομερό από τον χλευασμό και την απόρριψη εκείνων για τους οποίους είσαι έτοιμος να πεθάνεις, όντας αναμάρτητος. Ο Χριστός πήρε τις αμαρτίες μας στον Σταυρό και τις μετέφερε μέσω του αίματός Του στον Θρόνο της Αγίας Τριάδας για να τις βυθίσει στον άπειρο ωκεανό της Θεότητάς Του.

 Αλλά οι άνθρωποι για τους οποίους πέθανε, πολλοί από αυτούς, αρνήθηκαν να Τον δουν αναστημένο, καταράστηκαν το φως που διαπέρασε ολόκληρο το σύμπαν, γύρισαν την πλάτη τους σε Εκείνον που τρυπήθηκε για τις αμαρτίες τους.

 

Είναι καιρός για την καρποφορία του μυστηρίου μέσω της προσευχής και των δακρύων. Κάθε στιγμή που χάνεται από εμάς δεν επιστρέφει ποτέ. Ο Χριστός περνάει από δίπλα μας, λυπημένος, δακρυσμένος, πεινασμένος για την αγάπη μας, και είμαστε στα πρόθυρα να διπλώσουμε τα κλαδιά μας σαν να ήταν φτερά και να Τον παρακολουθούμε να περνάει, αδιάφοροι, αναίσθητοι στον πόνο Του. Μας αγαπά τόσο πολύ που δεν θα μας επιβάλει ποτέ την ελευθερία μας, αναγκάζοντάς μας να εισέλθουμε στο φως Του. Θα περάσει από δίπλα μας κλαίγοντας και δεν θα Τον ξαναδούμε ποτέ.

 

ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΙΣΤΡΑΤΙ