Στις είκοσι τρεις του ίδιου μήνα, τιμούμε τη μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Φωκά του Νέου από τη Σινώπη, δηλαδή την ανακομιδή των λειψάνων του.Την ίδια μέρα τιμούμε τη μνήμη του Αγίου Προφήτου Ιεζεκιήλ.

Στις είκοσι τρεις του ίδιου μήνα, τιμούμε τη μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Φωκά του Νέου από τη Σινώπη, δηλαδή την ανακομιδή των λειψάνων του.

Αυτός γεννήθηκε γιος του Παμφίλου και της Μαρίας, καταγόταν από την πόλη της Σινώπης, μια αρχαία και ξακουστή πόλη στον Εύξεινο Πόντο (Μαύρη Θάλασσα). Από πολύ μικρός αξιώθηκε να λάβει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και να κάνει παράδοξα θαύματα.

Αργότερα έγινε και Επίσκοπος, και πολλούς απίστους επέστρεψε στο φως της γνώσης του Θεού. Αυτό το πέτυχε τόσο με τα θεϊκά του λόγια όσο και με τα υπερφυσικά του θαύματα. Πάντοτε δίδασκε και θαυματουργούσε μέχρι την τελευταία του πνοή.

Το μαρτυρικό τέλος που έμελλε να έχει του αποκαλύφθηκε με ένα παράδοξο σημάδι: Ένα περιστέρι ήρθε, κάθισε πάνω στο κεφάλι του, και βάζοντας σε αυτό ένα στεφάνι, μίλησε με ανθρώπινη φωνή και είπε: "Ποτήριον εκεράσθη εις εσέ, και πρέπει να το πίης" (Σου έχει ετοιμαστεί ένα ποτήρι και πρέπει να το πιεις). Και πράγματι, αυτό το ποτήρι του μαρτυρίου αξιώθηκε να πιει ο αοίδιμος (ο αξιόλογος, ο αείμνηστος) επί της βασιλείας του Τραϊανού, το έτος 101 μ.Χ.

Σημειώνουμε εδώ το θαύμα που ενήργησε ο Άγιος αυτός Ιερομάρτυς Φωκάς, το οποίο διηγήθηκε ο Λέων ο Ποντιανός. Πιο συγκεκριμένα, ο γενναίος εκείνος Περσισινάκιος συνελήφθη από τους Σαρακηνούς, κατά τους χρόνους του αρχηγού τους Μάλσαβα, και αφού τον έδεσαν με σίδερα και τον ακινητοποίησαν, βρισκόταν πεσμένος στο έδαφος. Έτσι, όντας σε αυτή την κατάσταση, επικαλέστηκε τον Άγιο λέγοντας: «Άγιε Μάρτυς Φωκά, ελέησέ με και λύτρωσέ με από αυτή την ανάγκη και από τα δεσμά». Ενώ έλεγε αυτά, αποκοιμήθηκε για λίγο και ξαφνικά βλέπει τον Άγιο με τη μορφή ιερέα να του λέει: «Σήκω, σήκω πάνω και φύγε». Ξυπνώντας, βρήκε τον εαυτό του ελεύθερο από τα σίδερα και τα δεσμά. Αμέσως αναχώρησε αβλαβής, και φτάνοντας στο σπίτι του, κάθε χρόνο γιόρταζε την εορτή του Αγίου και ευχαριστούσε δοξάζοντας τον Θεό και τον Άγιο. (Έτσι βρήκαμε γραμμένο αυτό στον Συναξαριστή της Μονής Διονυσίου).

Την ίδια μέρα τιμούμε τη μνήμη του Αγίου Προφήτου Ιεζεκιήλ.

Ιεζεκιήλ στην εβραϊκή φώναζε, ακόμα και στον ουρανό,

«Αδωνάι, βλέπω Σε», λέγοντας στον Κύριο.

Αυτός ήταν υιός του Βουζί, από την ιερατική γη του Αριρά, και προφήτευσε για είκοσι χρόνια. Προϋπήρξε της έλευσης του Χριστού τετρακόσια εβδομήντα επτά χρόνια. Όταν οι Εβραίοι αιχμαλωτίστηκαν στη Βαβυλώνα, πήγε κι αυτός μαζί τους. Και αφού προφήτευσε πολλές προφητείες στον λαό των Ιουδαίων, έδωσε και αυτό το παράδοξο σημείο, δηλαδή να προσέχουν τον ποταμό της Βαβυλώνας, τον λεγόμενο Χοβάρ, και όταν δουν να στερεύει, τότε να ελπίζουν πως θα έρθει κατά της Βαβυλώνας το δρεπάνι της ερήμωσης. Όταν δε δουν να αυξάνει, τότε να ελπίζουν πως θα επιστρέψουν στην Ιερουσαλήμ.

Μια φορά μαζεύτηκαν σε αυτόν πολλοί Εβραίοι, επειδή φοβήθηκαν μήπως οι Βαβυλώνιοι ξεσηκωθούν εναντίον τους και τους θανατώσουν. Ο Προφήτης τότε έκανε το νερό του ποταμού να σταματήσει, και έτσι οι Εβραίοι, περνώντας απέναντι, σώθηκαν. Οι Βαβυλώνιοι, επειδή τόλμησαν να τους κυνηγήσουν, πνίγηκαν στον ποταμό. Αυτός, με την προσευχή του, χάρισε μια φορά στους πεινασμένους Εβραίους πλούσια τροφή από ψάρια, και σε άλλους που λιποθυμούσαν, χάρισε ζωή και παρηγοριά.

Μια φορά που οι εθνικοί έβλαπταν τον ισραηλιτικό λαό, πήγε στους άρχοντες των εθνικών, και κάνοντας θαύματα μπροστά τους, τους φόβισε και τους έκανε να σταματήσουν να βλάπτουν τον Ισραήλ. Επειδή δε οι Ισραηλίτες φώναζαν ότι χάθηκε η ελπίδα τους και πλέον δεν ελπίζουν να ελευθερωθούν από τη σκλαβιά, γι' αυτό ο Προφήτης αυτός, με το θαύμα των νεκρών οστών που είδε σε όραμα, τους έπεισε ότι υπάρχει ελπίδα ελευθερίας για τον Ισραήλ.

Αυτός είδε τον τύπο του Ναού, όπως τον είδε και ο Μωυσής, και είπε ότι πάλι θα χτιστεί, όπως το είπε και ο Δανιήλ. Αυτός τιμώρησε στη Βαβυλώνα τη φυλή του Γαδ, επειδή αυτή ασέβησε στον Κύριο, ενώ θεωρούνταν ότι τηρούσε τον νόμο Κυρίου. Έκανε λοιπόν να θανατώσουν τα φίδια τα βρέφη και τα κτήνη τους. Και προείπε ότι εξαιτίας τους, ο λαός του Ισραήλ δεν θα επιστρέψει στην Ιερουσαλήμ, αλλά θα παραμείνουν στους Μήδους, μέχρι να αφήσουν την πλάνη και την κακία τους. Γι' αυτό και η φυλή αυτή του Γαδ, μη υποφέροντας να ακούει αυτά, θανάτωσε τον μακάριο αυτόν Προφήτη, καθώς εναντιωνόταν καθημερινά και τους έλεγχε γιατί προσκυνούσαν τα είδωλα. Τον έθαψε δε ο λαός του Ισραήλ στον αγρό Θουρ, στον τάφο του Αρφαξάδ. Ο τάφος του είναι σπήλαιο διπλό, και διπλό λέγεται γιατί είναι κρυφό, καθώς έχει μέσα στροφές που έδειχναν ότι ήταν δύο σπήλαια. Ο Προφήτης αυτός, από τον χαρακτήρα του σώματος, ήταν μακροκέφαλος, συμμετρικός στο μέγεθος, ξηρός στο πρόσωπο, και είχε το γένι του πυκνό, μακρύ και μυτερό.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

 * Στο Ωρολόγιο αναγράφεται τετρακόσια δεκατρία.

ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

 ΠΑΤΗΡ Panteleimon Krouskos