Απόσπασμα από τον Πρόλογο του π. Νικολάου Λουδοβίκου στο βιβλίο "Λάμψη ο π. Γεράσιμος κι αν είδες, είδες"

Μαζί, λοιπόν, στο Άγιον Όρος με τον Γεράσιμο 

.... Καί γιά τούς ἀνώνυμους τεθυμένους, τούς ἀσκητές τῶν Καρουλίων στόν Ἄθωνα, φρόντιζε. Δέν θά ξεχάσω τό μοναδικό ταξίδι πού πήγαμε, λαϊκοί καί οἱ δυό μας, στό Ἅγιον Ὄρος.

 Τί ἐμπειρία!

 Εἶχα γνωρίσει τό Γεράσιμο μόλις λίγο πρίν, σέ μίαν ἀγρυπνία στήν Ἀθήνα, λίγο μετά τήν μεταστροφή μου στήν Ἐκκλησία. Βουερά ἀνακατεμένος μέ μιάν ἀλλοπρόσαλλη παρέα νέων πού, γιά κάποιον λόγο, παραληροῦσαν καί τιτίβιζαν χαρούμενοι δίπλα του, ἀτημέλητος, ὁρμητικός καί συνεχῶς ἐκδαπανώμενος – μοῦ ἔκανε ἐντύπωση τό πῶς ἔμοιαζε ταυτόχρονα ἀμέριμνα χαρούμενος καί σχεδόν ἔνδακρυς ἀπό μιά παράξενη ἐσώτερη συγκίνηση – ἦταν, μέ τό βλέμμα τοῦ ψυχολόγου πού εἶχα τότε, ἕνα ἀπόλυτο ψυχολογικό παράδοξο. Μοῦ πῆρε καιρό νά καταλάβω πώς αὐτή ἀκριβῶς ἡ ἀνυπεράσπιστη καί ἀντιφατική, εὐτυχισμένη καί ἐμμέριμνη μαζί ἀναστάτωση, ἦταν τό σημάδι ἑνός ἀδιαλείπτως ἐρωτευμένου, ὅπως ἦταν στήν πραγματικότητα ὁ Γεράσιμος. Ἐπίσης τότε δέν ἔβλεπα τήν σοφία αὐτῆς τῆς κατάστασης...

Μαζί, λοιπόν, στό Ἅγιον Ὄρος, καί ὁ Γεράσιμος, πού ἀνέλαβε ἀμέ-

σως τόν ρόλο τοῦ ὁδηγοῦ, μέ πῆγε πάραυτα – ποῦ ἀλλοῦ; - στά φριχτά Καρούλια. Ὧρες ἀτέλειωτης περιδιάβασης, ὁ φευγάτος ἐρωτευμένος μέ τόν ἐρευνητικό σπασίκλα τῶν βιβλίων – ἀλλά εἴπαμε πώς γιά τόν Γεράσιμο δέν ὑπῆρχαν ἀντιφάσεις καί μέσα του περιχωροῦνταν μαγικά οἱ πάντες. Ἔτρεχα λοιπόν ξωπίσω ἀπό τόν βαθύτατο ἀγαπητικό του σεβασμό γιά ὅλους ἐκείνους τούς θυσιασμένους, τούς ὁποίους ἐκεῖνος ἐγνώριζε κατ’ ὄνομα καί ἔνδακρυς μοῦ διηγοῦνταν ἑκάστου τά κατορθώματα. Μέ κατάπληξη πρόσεξα πώς γνώριζε ἀκόμα καί τό πρόγραμμα

κάποιων καί ἤξερε πότε πρέπει νά ἐπισκεφτεῖ τήν πρωτόγονη καί γυμνή σχεδόν καλύβα τους, ἀπόντων αὐτῶν, γιά νά ἀφήσει ἐκεῖ φροῦτα καί χορταρικά πού κουβαλοῦσε σέ ἕναν τεράστιο μπόγο μαζί του στό ταξίδι, προκαλώντας μου ξανά τεράστια περιέργεια. Καί βέβαια, στό τέλος τῆς πρώτης μέρας, ἡ ἑορταστική ἀγρυπνία (τῆς Μεταμορφώσεως θαρρῶ) σέ ἕνα ἀπό τά ἀσκητικά κελλιά, ἀκολουθούμενη στό τέλος ἀπό τό ἑορταστικό γεῦμα τῶν σκέτων, πλήν λαδερῶν, μακαρονίων. Ἡ ἑπόμενη μέρα ἦταν ἀκόμη πιό ἀποκαλυπτική. Συναντήσαμε τόν Σέρβο ἱερομόναχο Στέφανο· ἦταν ἡ πρώτη φορά στή ζωή μου πού ἐμβρόντητος συναντοῦσα ἄνθρωπο πού τόν εἶχε ἐξολοκλήρου καταπιεῖ ἡ ἀπόλυτη ἐσχατολογική χαρά καί ἔλαμπε ὁλόκληρος. «Ἔλα νά σοῦ δείξω

κάποιον πού ἤδη ζῆ στήν αἰωνιότητα», μοῦ εἶπε ὁ Γεράσιμος. Ἡ σκηνή σέ λίγο ξεπερνοῦσε κάθε περιγραφή: ὁ π. Στέφανος, μιά μᾶς ἀγκάλιαζε ψάλλοντας τό «Χριστός Ἀνέστη», ἀλλοιωμένος καί ἀπαστράπτων, μιά ἀπομακρυνόταν ἀνοίγοντας τά χέρια καί, τότε, ξαφνικά, θέαμα ἀξέχαστο, σμῆνος πολυάριθμων πουλιῶν ἦλθε τιτιβίζοντας καί κάθισε πάνω σέ κάθε σχεδόν τμῆμα τοῦ σώματός του, καλύπτοντάς τον σχεδόν ὁλόκληρο, μέ τόν Γεράσιμο νά κλαίει μέ λυγμούς καί ἐγώ δίπλα νά παρακολουθῶ ἐνεός καί ἀποσβολωμένος. Τό βράδυ μᾶς ἔβαλαν νά

κοιμηθοῦμε σέ διπλανά κελλιά. 

«Ἀδελφούλη μου», μοῦ εἶπε, ἐγκαινιάζοντας τήν μόνη προσφώνηση τήν ὁποία ἔκτοτε ἄκουσα ἀπό τό στόμα

του, «ὅ,τι καί νά ἀκούσεις τή νύχτα νά μήν φοβηθεῖς». Τά σόκ τῶν

ἡμερῶν ἦταν ἤδη πολλά, παρά ταῦτα ὅμως κάποιος ἀρχαῖος φόβος σάλεψε μέσα μου. Μετά ἀπό μιά ὥρα μοῦ ξαναφώναξε ἄν ἀκούω τίποτα καί, ὅταν κάποια στιγμή ἄρχισα κάτι νά ἀκούω, μοῦ φώναξε πάλι νά μήν δίνω σημασία γιατί πρόκειται γιά τό θόρυβο πού κάνει ὁ ἀέρας μέ τήν θάλασσα – ἔνοιωθα παραταῦτα ὅτι δέν ἦταν αὐτό, πλήν ὅμως ἡ

παρουσία του μοῦ προξενοῦσε μεγάλη ἀσφάλεια.....

Απόσπασμα από τον Πρόλογο του π. Νικολάου Λουδοβίκου στο βιβλίο "Λάμψη ο π. Γεράσιμος κι αν είδες, είδες"