Δυο άνθρωποι κοινωνικά (φθασμένοι) προβάλλουν κάτω αποτην σκιά του Σταυρού. Δυο προσωπα, ανάμεσα στα πολυάριθμα πρόσωπα του Πάθους, πού ἔχουν φθάσει σε θέσεις ἡγετικές.
Ο Πόντιος Πιλάτος καί ὁ Ἰωσήφ ὁ ἀπό Ἀριμαθαίας.
Ἡγεμόνας ὁ ἕνας, ευσχήμων βουλευτής ὁ ἄλλος
Ἔχουν, ὅμως, καί οἱ δύο, ἕνα κοινό γνώρισμα: Τή μεταφυσική αγωνία.
Τό “τί ἐστίν ἀλήθεια" εἶναι τό πρόβλημα, πού συνέχει την ψυχή τοῦ πρώτου καί πού πάσχισε να τό ξεδιαλύνη μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἀνακρίσεως τοῦ Ναζαρηνοῦ.
“Καί αὐτός ἦν προσδεχόμενος τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ", εἶναι ἡ κρυφή αλήθεια γιά τόν ἄλλο, τό δεύτερο, “ὅς καί αὐτός ἐμαθήτευσε τῷ Ἰησοῦ”.
Καί οἱ δύο αὐτές διψασμένες ψυχές συγκλίνουν πρός τήν ἴδια πηγή. Τό Χριστό. Ὁ ἀόρατος μαγνήτης τῆς ψυχῆς τους πρός τόν ἴδιο πολικό στρέφει τή βελόνη του. Μά κάτι ἀστάθμητο μεσολαβεῖ καί δημιουργεῖ στήν ψυχή ἑκάστου ἀπόκλισι τέτοια πού φέρει τόν καθένα τους σέ τέρμα ἀντίστροφο. Τόν ἕνα Σταυρωτή. Τόν ἄλλο Ἀποκαθηλωτή. Ο τρόπος, μέ τόν ὁποῖο καθένας ἀντιμετώπισε τή φωνή τῆς συνειδήσεώς του, καθόρισε καί τήν τελική ἑκάστου ἔκβασι»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου