"Ὁ Ἀλέξανδρος καὶ τὸ Μαργαριτάρι τῶν Καρπαθίων"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ὁ Ἀλέξανδρος ξύπνησε στὸ Μπρασὸβ μὲ τὸ φῶς τῆς αὐγῆς νὰ ξεπλένει τὶς στέγες. Τὸ πρωινὸ ἦταν ἁπλό, ὅμως ἡ καρδιά του ἦταν γεμάτη προσμονή: ὁ δρόμος πρὸς τὴ Σινάϊα τὸν καλοῦσε.
Τὰ Καρπάθια ξεδιπλώθηκαν μπροστά του, σὰν ζωντανὸς ναὸς χωρὶς τοίχους. Δάση παρθένα, ἀδιάσπαστα, ἀνάσαιναν γύρω του. Φαράγγια βαθιά, ποτάμια ἀσημένια, σπήλαια σιωπηλὰ καὶ νερὰ ἰαματικὰ τραγουδοῦσαν τὸν ὕμνο τῆς δημιουργίας. Πόση ὀμορφιά, Θεέ μου, καὶ πόσο λίγοι τὴν προσέχουμε!
Στὴ Σινάϊα, ὁ γέροντας ὁδηγὸς τοῦ διηγήθηκε τὴν ἱστορία τῆς πόλης: πῶς ὁ Ἐμμανουὴλ Κατακουζηνός, ἐπιστρέφοντας τὸ 1695 ἀπὸ τὸ Ὅρος Σινᾶ, ἔχτισε ἐδῶ ἕνα μοναστήρι, ἀντίγραφο τοῦ ἁγίου ἐκείνου τόπου, καὶ πῶς ἡ πόλη πῆρε ἀπὸ αὐτὸ τὸ ὄνομά της. Ὁ Ἀλέξανδρος συγκινήθηκε. Μιὰ προσευχή, ποὺ φέρθηκε ἀπὸ μακριά, ἔγινε πόλη!
Ὕστερα ἀντίκρισε τὸ ἀνάκτορο Πελές, μὲ τὰ τριακόσια ἑξῆντα πέντε δωμάτιά του καὶ τοὺς θησαυροὺς τοῦ κόσμου. Θαύμασε, ὅμως ἔνιωσε πὼς τὸ ἀληθινὸ κόσμημα δὲν ἦταν τὰ χρυσὰ καὶ τὰ μάρμαρα, ἀλλὰ τὸ μικρὸ μοναστήρι, ποὺ ἀκόμη μυρίζει λιβάνι.
Ἠθικὸ δίδαγμα:
Οἱ ἀνακτορικὲς λαμπρότητες περνοῦν, ἐνῷ ἡ πίστη, φυτεμένη μὲ ταπείνωση, γίνεται τόπος καὶ ὄνομα ποὺ διαρκοῦν αἰῶνες. Τὸ πραγματικὸ μαργαριτάρι δὲν βρίσκεται στὶς αἴθουσες τῶν βασιλέων, ἀλλὰ στὴν καρδιὰ ποὺ προσεύχεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου