"Ὁ Δρόμος τῶν Ἀρχαγγέλων"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ὁ Ἀλέξανδρος ξύπνησε στὸ Βουκουρέστι μὲ τὴν αὐγὴ νὰ τρέμει στὸ παράθυρο, σὰν προσευχὴ ποὺ δὲν τολμᾶ ἀκόμη νὰ γίνει λόγος. Πρῶτα ἀνηφόρισε στὸ Πατριαρχεῖο της Ρουμανίας, τὸ ἥσυχο, σεμνὸ πνευματικὸ λιμάνι τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ τόπου, καὶ ἡ καρδιά του γέμισε εὐλάβεια· ἐκεῖ ἡ πίστη ζοῦσε σιωπηλή, ταπεινή, αἰώνια.
Ὕστερα στάθηκε μπροστὰ στὸ ἐπιβλητικὸ Σπίτι τοῦ Λαοῦ, τὸ μεγαλύτερο σήμερα κτιριακὸ συγκρότημα στὴν Εὐρώπη καὶ τὸ δεύτερο στὸν κόσμο μετὰ τὸ Πεντάγωνο. Ὁ Τσαουσέσκου τὸ ὀνειρεύτηκε γιὰ τὴ δική του δόξα. Πόση ματαιότητα σὲ τόση πέτρα! Ὁ ἄνθρωπος χάθηκε, καὶ τὸ μάρμαρο φιλοξενεῖ πιὰ τὸ κοινοβούλιο, εἰρωνεία τῆς Πρόνοιας.
Στὸ πάρκο Χεραστράου, ἀνάμεσα σὲ ἀριστοκρατικὲς βίλες, τὸ Μουσεῖο τοῦ Χωριοῦ του ψιθύρισε γιὰ τὴ λιτὴ ζωὴ τῶν προγόνων. Τριγύρω, ἑστιατόρια καὶ καφὲ καλοῦσαν τὸν περαστικὸ στὸ τραπέζι τῆς ἀνάπαυλας. Ἐκεῖ ξεκουράστηκε μὲ ἕναν καφὲ καὶ ἀναρωτήθηκε: τί μένει, ὅταν ὅλα περάσουν;
Ἡ ἀπάντηση τὸν περίμενε στὸν ναό της Σταυροπόλεως, θεμελιωμένο τὸ 1724, ἀφιερωμένο στοὺς Ἀρχαγγέλους Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ. Κάτω ἀπὸ τὸ φῶς τῶν καντηλιῶν, ἔνιωσε τὶς ἑλληνικὲς προσευχὲς τριῶν αἰώνων νὰ τὸν ἀγκαλιάζουν σὰν χέρι τρυφερό. Στὴ Μονὴ Ράντου Βόντα καὶ στὴν Τσέρνικα, ἡ σιωπὴ τῶν μοναχῶν τὸν δίδαξε τὸ μυστικό: ὅτι ὁ Θεὸς κατοικεῖ ἐκεῖ ὅπου ὁ ἄνθρωπος λιγοστεύει.
Ἠθικὸ δίδαγμα:
Οἱ ἐξουσίες ὑψώνουν τείχη ἀπὸ μάρμαρο καὶ χάνονται· ἡ πίστη χτίζει ναοὺς ἀπὸ φῶς καὶ μένει. Ὅ,τι γίνεται γιὰ τὴ δόξα τοῦ ἀνθρώπου παρέρχεται· ὅ,τι γίνεται γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ αἰώνια διαρκεῖ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου