Στη Μονή Δοχειαρίου υπάρχει ένας αγιογράφος, ο οποίος ζει στον κόσμο, αλλά έρχεται κατά διαστήματα στο μοναστήρι για να βοηθήσει στην αποκατάσταση και την αγιογράφηση εικόνων. Παλαιότερα ήταν ένας κοσμικός καλλιτέχνης, που ζούσε μια μποέμικη ζωή —νυχτερινά κέντρα, γυναίκες, ποτό και τα συναφή. Αφού γνώρισε τον Γέροντα Γρηγόριο (ο όρος «Γέροντας» αποτελεί προσφώνηση σεβασμού προς τον Ηγούμενο μιας μονής), άρχισε σταδιακά να αλλάζει και να αποβάλλει τα διάφορα πάθη του. Είναι αξιοσημείωτο, ωστόσο, ότι εξακολουθεί να καπνίζει. Η Ελλάδα είναι μια χώρα με πολύ υψηλό ποσοστό καπνιστών· πάνω από το 90% του ανδρικού πληθυσμού καπνίζει, ενώ και πολλές γυναίκες έχουν αυτή τη συνήθεια. Ακόμη και ιερείς καπνίζουν συχνά —μερικές φορές μάλιστα και σε δημόσιους χώρους. Όταν άνθρωποι από τον δικό μας κύκλο τούς κάνουν παρατήρηση γι’ αυτό, εκείνοι απαντούν: «Εσείς, πάλι, πίνετε. Τι είναι άραγε χειρότερο;». Αναρωτιέται κανείς: τι *είναι* τελικά χειρότερο; Αν και το κάπνισμα αποτελεί όντως πάθος, δεν θολώνει τον νου ούτε ωθεί τον άνθρωπο σε πράξεις εντελώς ανόητες ή εξευτελιστικές για την ανθρώπινη φύση.
Αυτός ο καλλιτέχνης, λοιπόν, εξακολουθεί να καπνίζει. Κάποιοι τον ρωτούν: «Πώς είναι δυνατόν να καπνίζεις; Είσαι πνευματικό τέκνο ενός Γέροντα που τηρεί αρκετά αυστηρή στάση απέναντι στο κάπνισμα». Εκείνος εξηγεί: «Πήγα στον Γέροντα και του είπα: "Κοιτάξτε, δεν πηγαίνω πια σε νυχτερινά κέντρα, δεν πίνω, περνώ τον μισό χρόνο στο Άγιον Όρος αγιογραφώντας και έχω αφήσει πίσω τις παλιές μου σχέσεις. Δεν θα μπορούσατε τουλάχιστον να μου επιτρέψετε να συνεχίσω να καπνίζω;"». Ο πατήρ Γρηγόριος απάντησε: «Ε, εντάξει... ας μείνει αυτό για την ώρα».
Κάποτε, ενώ βρισκόταν στην Αθήνα, ο καλλιτέχνης καθόταν και ζωγράφιζε το βράδυ, όταν άρχισαν να αναδύονται μνήμες από την προηγούμενη ζωή του. Ξαφνικά, μια παλιά του σύντροφος —την οποία είχε αφήσει πίσω όταν άρχισε να ασπάζεται τη ζωή της Εκκλησίας— τηλεφωνεί και λέει: «Αχ, νιώθω τόσο άσχημα, τόσο ανυπόφορα. Έλα να με δεις... υποφέρω», και τα παρόμοια. Εκείνος νιώθει έτοιμος να ετοιμαστεί και να πάει κοντά της, με όλες τις συνέπειες που θα συνεπαγόταν κάτι τέτοιο. Σηκώνεται και αρχίζει να ντύνεται — και ακριβώς εκείνη τη στιγμή, χτυπάει το σταθερό τηλέφωνο. Ο καλλιτέχνης σηκώνει το ακουστικό και στην άλλη άκρη της γραμμής είναι ο Γέροντας [Γέροντας Γρηγόριος]. Ρωτάει: «Πού πας;». Ο άντρας αρχίζει να ψελλίζει κάτι, αλλά ο πατήρ Γρηγόριος του λέει: «Κλείδωσε την πόρτα, βάλε το κλειδί κάτω από το μαξιλάρι σου και πήγαινε να κοιμηθείς». Και με αυτά τα λόγια, κλείνει το τηλέφωνο.
Μπορείτε να φανταστείτε πόσο βαθιά αγαπά αυτός ο Γέροντας τα πνευματικά του παιδιά — μια αγάπη για χάρη της οποίας ο Κύριος του χαρίζει τόσο βαθιά διορατικότητα;
---
Την Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου, είναι η εορτή [ημέρα μνήμης] του Γέροντα Γρηγορίου.
Προσευχήσου στον Θεό για εμάς!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου