Μά καί τί μπορεῖ νά κάνη ὁ ἄνθρωπος στὀ ζήτημα τῆς σὠτηρίας του;, ρωτοῦσε ἕνας προσήλυτος χριστιανὸς κάποιο σοφὀ γέροντα.

«--Μά καί τί μπορεῖ νά κάνη ὁ ἄνθρωπος στὀ ζήτημα τῆς σὠτηρίας του;, ρωτοῦσε ἕνας προσήλυτος χριστιανὸς κάποιο σοφὀ γέροντα. 

-Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ --ἀπάντησε ἐκεῖνος-ἔχει κάνει τό µέγιστον. Ἔσκαψε τό βουνό, δηλαδῆ, τά πάθη πού εἶναι µέσα µας, ἔβαλε τό φυτίλι καί μένει τώρα νά μπῆ η φωτιά, γιά νἀ ἀνατιναχθῆ αὐτό τό ὀγκῶδες βουνό τῆς ἁμαρτίας καί νά σωθῆ ὁ ἄνθρωπος. Αὐτό τό ἐλάχιστο, ὅμως, πρέπει νά τό κάνουµε ἐμεῖς. 

Κατά τήν πρώτη δηµιουργία ---λέει ἕνας πατήρ τῆς Ἐκκλησίας µας-δέν μᾶς ρώτησε ὁ Θεός, ἐάν θέλουμε νά μᾶς δηµιουργήση. Ἀλλά κατά τήν ἀναδημιουργία τἠν πνευματική μᾶς ρωτᾶ: "Θέλεις ὑγιής γενέσθαι; (Ἰω 5, 6). Καὶ ὅταν ὁ ἄνθρωπος πῆ τό ναι, τότε ἔρχεται ἡ ἔξωθεν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἡ Θεία χάρι ἢ ὁποία καὶ μεταβάλλει τὸν ἁμαρτωλό ἄνθρώπο σέ "καινή κτίσι(Β’ Κορ 5, [7' Γαλ 6, Ι5)»(π. Εὐάγγελος Μήτσης, στὀ περ. Φμ, Ἴα-Αύ "

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ.

Φάρος Φωτεινός. 

Εκδόσεις Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Ωρωπός 2026.