ΕΥΧΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ

ΕΥΧΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ

Σᾶς εὐχαριστῶ πολύ-πολύ πού ἤρθατε νά μέ δεῖτε. Ἡ ἀγάπη σας

εἶναι μεγάλη σάν τόν Ἄθωνα.

Εὔχομαι ὁλοψύχως ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ νά εἶναι μαζί σας καί μαζί

μέ τίς οἰκογένειές σας σέ ὅλη σας τήν ζωή καί σέ ὅλη τήν αἰωνιότητα.

Εὔχομαι ἐπίσης νά ἔχετε δουλειά καί ὑγεία καί τά παιδιά σας καί τά

ἐγγόνια σας νά τά φροντίζει καί νά τά προστατεύει ὁ Θεός ἰσοβίως.

Εὔχομαι ἐπιπροσθέτως νά ἔχετε ὁμόνοια στίς οἰκογένειές σας καί

εἰρήνη. Ὅταν ἀναστήθηκε ὁ Κύριός μας ἐμφανίστηκε στούς μαθητάς

Του καί τούς εἶπε «Εἰρήνη ὑμῖν». Τά ὑπέροχα αὐτά λόγια, αὐτήν τήν

εἰρήνη εὔχομαι κι ἐγώ στίς οἰκογένειές σας.

Εὔχομαι τό Ἅγιο Πνεῦμα νά σᾶς πληρώσει μέ τά θεῖα δῶρα Του, τά

ὁποῖα εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ χαρά, ἡ εἰρήνη, ἡ μακροθυμία, ἡ χρηστότης,

ἡ ἀγαθωσύνη, ἡ πίστις, ἡ πραότης καί ἡ ἐγκράτεια.

Εὔχομαι ἐπιπλέον ὁ Κύριος νά γράψει τά ὀνόματά σας στήν αἰωνία

Βίβλο τῆς ζωῆς.Εὔχομαι ἔτι μᾶλλον ὁ Κύριος νά σᾶς ἐνδύση μέ τούς πανωραίους

καί πανυπέροχους ἠθικούς χαρακτῆρες πού περιέγραψε στήν ἐπί τοῦ

ὄρους ὁμιλία Του: μακάριοι οἱ πτωχοί τῷ πνεύματι, μακάριοι οἱ πεν-

θοῦντες, μακάριοι οἱ πραεῖς, μακάριοι οἱ διψῶντες τήν δικαιοσύνην,

μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, μακάριοι οἱ

εἰρηνοποιοί.

Εὔχομαι κατά τή Δευτέρα Παρουσία νά σᾶς βάλει στά δεξιά Του καί

νά ἀκούσετε τήν πολυπόθητη φωνή Του: «...δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ

πατρός μου, κληρονομήσατε τήν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν».

Εὔχομαι προσέτι νά χαρίσει ὁ Θεός σέ ὅλους μας μετάνοια. Νά

ἀναστήσει τήν Ἑλλαδίτσα μας καί νά τήν βγάλει ἀπό αὐτά τά ἀδιέξοδα

τά πνευματικά καί τά οἰκονομικά. Νά ἔχουν ὅλοι οἱ Ἕλληνες δουλειά

καί νά ζοῦν μέ ἀξιοπρέπεια.

Εὔχομαι ἀκόμη ὁ Κύριός μας πού εἶναι ὁ Ἕνας καί Μόνος, ὁ μονα-δικός καί ἀναντικατάστατος Μέγας Εἰρηνάρχης καί Εἰρηνόδωρος νά

χαρίσει εἰρήνη καί ὁμόνοια σέ ὅλη τήν ἀνθρωπότητα.

Καί πάλι σᾶς εὐχαριστῶ πολύ-πολύ πού ἤρθατε νά μέ δεῖτε. Ὁ Θεός

νά σᾶς εὐλογεῖ «ἐν τῷ νῦν αἰῶνι καί ἐν τῷ μέλλοντι».

Μέ ἀγάπη Χριστοῦ,

Γαβριήλ μοναχός

Εὐλογία τῶν ἐκδόσεων ΑΓΙΟΤΟΚΟΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ

Η Παναγία οικονόμησε … Όρος 2014 - Μέρος 3 ( Νώντα Σκοπετέα)

Η Παναγία οικονόμησε … Όρος 2014 - Μέρος 3 ( Νώντα Σκοπετέα)

Στου Κουκουζέλη τη σπηλιά και τα πουλιά σιωπούνε

Του Ταπεινού ακούν φωνή , θαυμάζουν κι απορούνε !

Τροπάρια αγγελόφωνα ακούγονται ακόμα

Δεν θα σιγήσει ως την Αυγή το αγιασμένο στόμα …

Κορμός αθάνατος , γερός στέκει και στέλνει ελπίδα

Κλαδιά υμνούν τον ουρανό , τέτοια ποτέ δεν είδα !

Του Αθανασίου η ψυχή γίνηκε κυπαρίσσι

Και ξύλο ευσκιόφυλλο κανέναν δεν θ αφήσει !

Περήφανοι και θαρρετοί στέκουν και οι Λαυριώτες !

Πίστη που φλέγει έχουνε , μακάριοι οι μη ειδότες !

Η Παναγία οικονομεί κι ο Άγιος αγρυπνάει .

Σεργιάνι βγαίνει στις αυλές κι όλους τους ευλογάει !

Πόρτες χτυπά και τάλαντα μεσόνυχτου τα κρούει ,

παρηγορεί αμαρτωλούς , με έλεος τους λούει ….

Ο ταπεινός και φτωχότατος Ιωάννης που έτρωγε κουκία και μπιζέλια για να χορτάσει την πείνα του , όταν σπούδαζε την μουσική των αγγέλων στην Βασιλεύουσα …Ο Αγγελόφωνος Μαΐστωρ που από αγάπη για τον Χριστό και το μοναχικό σχήμα αρνήθηκε τα εγκόσμια , που τον εξυμνούσαν ασύγκριτα ένεκα του μοναδικού του ταλάντου και κρυφά απ όλους αναζήτησε την υψοποιό ταπείνωση και το «λάθε βιώσας» στα μέρη της Μεγίστης Λαύρας …

Στον δρόμο για την σπηλιά του ο θαυμαστός και τόσο συγκινητικός του βίος κάνει τις στιγμές ακόμα πιο σπάνιες και ανεπανάληπτες …Σε αυτά τα μέρη που πατάμε εμείς οι ανάξιοι , ερχόταν στην αρχή της μοναχικής του ζωής ο νεότατος Ιωάννης ως ποιμένας των τράγων της μονής . Σαν άλλος Νήφων Διονυσιάτης απόκρυψε απ όλους τις δοθείσες χάρες του και έβοσκε τα ζωντανά …

Αυτό το διακόνημα του ανετέθη ! Και εκείνα επέστρεφαν νηστικά στην στάνη τους κάνοντας όλους να απορούν …Μόνο όταν τον παρακολούθησαν κρυφά , με θαυμασμό αντιλήφθηκαν πως τα ζώα σταματούσαν να τρώνε , και άκουγαν με προσοχή και κατάνυξη τον Ιωάννη να ψέλνει και να εγκωμιάζει ευλαβέστατα την Δέσποινα του κόσμου και τον Μονογενή Υιό της μέσα στο μικρότατο σπήλαιο του δάσους

...Αφού αποκαλύφθηκε η σπουδαιότητά του , ξεκίνησε ο συνεσταλμένος Υμνητής του Ουρανού , να αποδίδει στον Ναό τις θαυμάσιες συνθέσεις του ως ο Πρωτοψάλτης πλέον , τις Κυριακές και στις υπέροχες πανηγυρικές αγρυπνίες…Σε μια από αυτές , στην αγρύπνια του Ακαθίστου ύμνου , η Παναγιά τον επιβράβευσε με ένα χρυσό νόμισμα γιατρεύοντάς του και τα εξουθενωμένα από την ορθοστασία και τις μετάνοιες πόδια του . Στην σιγαλιά των Λαυριωτικών χωμάτων , νιώθεις ότι από κάπου θα ακουστεί η φωνή του, εδώ κοντά στην σπηλίτσα του αυτήν την μικρότατη οπή της γης , να άδει τα υπέροχα χειρουβικά του , τα σύντομα και τα έντεχνα μακρά , τα ασύγκριτα κοινωνικά Αινείτε ,τα απαράμιλλα Αλληλουάρια του , τα ονομαστά Ανοιξαντάρια , τους υποβλητικούς πολυελέους και τους καλοφωνικούς ειρμούς , τα ανυπέρβλητα πασαπνοάρια

…Τα κελαηδίσματα των πουλιών , ήμουν σίγουρος πως συχνά πυκνά εδώ σταματούν , για να ακουστεί η αιώνια και ασίγητη , έως την αυγή της δευτέρας μυστικής ημέρας, δοξολογική φωνή του καλλικελάδου Αγίου …Στεκόμαστε ένδεοι μπροστά στο προσκύνημά του , μπρος στην σπηλιά του στης γης τα σπλάχνα , και αρχίζουμε να ψέλνουμε ένα Άξιον Εστί του πλαγίου του τετάρτου που ήταν και ο ήχος της εβδομάδας στην Παρακλητική  Αισθανόμαστε έντονη την παρουσία του Ψάλτη Αγίου και αυτό κάνει πιο έντονο το «βάρος» αυτής της μικρής τιμητικής δέησης και ευχαριστίας. Ξαναπήραμε έπειτα συνεπαρμένοι τον δρόμο της επιστροφής στο Μοναστήρι, θαυμάζοντας τα οργωμένα χώματα των Λαυριωτών και τα κάθε λογής φυτέματά τους …Χαρήκαμε και «ζηλέψαμε» τις μικρές μηλίτσες σκεπασμένες για το χαλάζι , δίπλα σε κηπευτικά ώριμα για συγκομιδή κοντά στο ανηφορικό μονοπάτι πριν την πύλη .

Λίγο πριν τον εσπερινό , η πρώτη μας μέρα είναι γεμάτη από εικόνες ήδη … Χίλια έτη εν οφθαλμοίς σου, Κύριε, ως ημέρα η εχθές...Κάθε φορά η ίδια σκέψη …Την ξαναγράφω στο χαρτί γιατί είναι συγκλονιστική η βίωσή της εδώ στο Περιβόλι της Κυράς κι ας επαναλαμβάνομαι . Κύριε ελέησον ! Ευχαριστούμε Σοι δια την μεγάλην Σου δόξα !

Το κυπαρίσσι του Αγίου Αθανασίου δεσπόζει και σκεπάζει απ άκρη σ άκρη την αυλή του Καθολικού του . Το να θαυμάσεις κάτι για το οποίο μόνο είχες ακουστά , δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό που νιώθεις όταν γίνεσαι αυτόπτης μάρτυράς του . Τα φύλλα του γερμένα ανάποδα απ ότι συνήθως κι αυτά ταπεινά και δεόμενα σαν τα χέρια του Γέροντα που πριν από χίλια και πλέον χρόνια το φύτεψαν . Λέγεται πως ήταν η ράβδος του , που ο Άγιος την έμπηξε στην ευλογημένη γη που γίνηκε το πιο ονομαστό δέντρο του Όρους , με έναν κορμό που χρειάζονται πέντε και πλέον μεγάλες αγκαλιές ενωμένες για να τον κυκλώσουν .

Σκιές παραμυθητικές , στέκονται σαν Πλατυτέρες και προστατεύουν το κάθε σου βήμα σαν βρίσκεσαι στην Λαύρα . Πρώτα η Οικονόμισσα ύστερα το ευσκιόφυλλο ξύλο του Αγίου και τέλος του επιβλητικού Άθωνα η σκιά που καλύπτει όλην την γύρω έκταση …Οι τάφοι των Πατριαρχών στ αριστερά της Τράπεζας με σπάνιες αγιογραφίες , καλούν τα σεβάσματα όλων μας . Σαν μικρά παρεκκλήσια κι αυτοί , σαν άγιες τράπεζες πολυλιβανισμένες στην αυλή του Θεού την παραδεισένια …Μπαίνουμε στο καθολικό από την νότια είσοδο . Οι Άγιοι Σαράντα μάρτυρες , αιώνιοι διαπιστωτές της γλυκύτητας του Θεϊκού Νυμφώνος. Στα δριμέως ψυχρά ύδατα της λίμνης , ατρόμητοι βιαστές της γλυκυτάτης Βασιλείας των Ουρανών . Στο δικό τους ενσωματωμένο στο καθολικό παρεκκλήσιο , αιώνια αναπαύεται ο Κοινοβιάτης Άγιος . Εκεί ετάφη μόλις επέτρεψε ο Θεός να τελειωθεί πέφτοντας από την στέγη όπου είχε ανέβει για να εργαστεί ταις ιδίαις χερσί …Από τότε όμως η παρουσία του έγινε ακόμη πιο έντονη .

Το καταλαβαίνεις όταν γονατίζεις μπροστά του για να τιμήσεις το χαριτόβρυτο σκήνωμά του . Το μαρμάρινο σκαλοπάτι και η κούρμπα της ευγνωμοσύνης που έχει πάνω του σχηματισθεί , μαρτυρούν την ευλάβεια και τις απειράριθμες παρακλήσεις για μεσιτεία στον Παντοκράτορα .Τις φωτίζουν , ακοίμητα κι αυτά επτά καντήλες . Όλοι νιώθουν πως ο Άγιος Αθανάσιος είναι άφθορος …Όταν κάποτε ένας Πατριάρχης ευλόγησε να ανοιχτεί ο τάφος , φωτιές κι αστραπές ξεπήδησαν από μέσα του ! Από τότε όλοι κατάλαβαν πως ήταν θέλημα Κυρίου να μην ανοίξει ποτέ ! Μα ο Άγιος είναι παντού μέσα στην Λαύρα του , μα και σε όλην την οικουμένη . Το καταλαβαίνες όταν ακούς τους Μοναχούς να σου διηγούνται για την ζωντανή και υποστατική παρουσία του . Στους κινδύνους , στους πειρασμούς , στις θλίψεις και τις ποικίλες δοκιμασίες των αγαπητών του «αρνίων».

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι πόρτες των κελιών χτυπούν μες στο μεσόνυχτο , σαν μια υπενθύμιση του παντοτινού χρέους και των υποσχέσεων αφοσίωσης στα καθήκοντα κάθε Λαυριώτη Μοναχού …Κανείς δεν είδε ποτέ ποιος τις χτυπά …Όλοι γνωρίζουν όμως πως ο Άγιος σεργιανάει και παρατηρεί και νουθετεί και ελέγχει με αγάπη μα και πατρική αυστηρότητα όλα του τα τεκνία . Σαν αντικρίζεις τον τωρινό ηγούμενο Πρόδρομο καταλαβαίνεις με μιας πόσο περήφανος θα είναι ο Άγιος . Σεμνότατος και ησύχιος , αθόρυβα εργάζεται για χρόνια πολλά στον αμπελώνα του Ιησού του συναισθανόμενος σε κάθε του βήμα το μέγεθος της ευθύνης που κληρονόμησε . Μας μίλησε τόσο η σιωπή του και τα πάντα κατεβασμένα μάτια του .

Εσπερινός της Αγίας Θέκλας …Ξανά εδώ στην χάρη της συνεκδήμου του Παύλου και Ισαποστόλου νύμφης του Χριστού μας ! Μαζί της κι ο Αγιορείτης Άγιος Σιλουανός του ακτίστου φωτός ο μέγας μυστολέκτης να εορτάζει την ιερά ημέρα της Κοιμήσεώς του …Ακολουθεί ο Μικρός Παρακλητικός κανόνας στην Υπεραγία Θεοτόκο. Οι Μοναχοί με προσοχή και χωρίς βιάση «δένουν» αρμονικά μαζί του και τον Κανόνα του Προστάτη Αγίου Αθανασίου. Σ αυτόν εξάλλου είναι αφιερωμένο και μόνο το καθολικό της Μονής . Άνωθεν εντολή ….απαράβατη ! Στην πανήγυρή του , στου Αλωνάρη στις 18 με το παλαιό , όλος ο γύρω τόπος πλημμυρίζει με μια υπερκόσμια ευωδία , σημάδι παρουσίας του αδιάλειπτης…

Ακούγοντας την έκτη ωδή του Κανόνος δεν μπορείς παρά να καταλάβεις τα γιατί όλα τα βήματα στην Λαύρα περνούν μπροστά από τον Άγιο …

Παίρνω στα χέρια μου πριν βγουν όλοι έξω το λεπτό βιβλίο της Παράκλησης και την διαβάζω :

Ἐνέκρωσας σαρκικάς, ἐπιθυμίας τοῖς πόνοις σου, ἐσταύρωσας σεαυτόν, κόσμῳ καὶ τοῖς πάθεσι, νηστείαις καὶ δάκρυσι, προσευχαῖς καὶ ὕμνοις, ἀνενδότοις προσεδρεύων Θεῷ.

Τῶν μοναστῶν ἀρχηγὸς τῶν ἐν τῷ ὄρει τοῦ, Ἄθωνος, καὶ τύπος καὶ χαρακτήρ, ἐναρέτων πράξεων, ὑπάρχων ἐκόσμησας, τὰ ἐκεῖσε πάντα, τῶν ἀζύγων καταγώγια.

Ἡδύς, εὐθὺς καὶ χρηστός, ἐπιεικής τε καὶ μέτριος, εὐπρόσιτος προσηνής, ἐλεήμων πέφυκας, συμπαθὴς καὶ εὔσπλαγχνος, ἱλαρὸς τοῖς τρόποις, χριστομίμητος τοῖς ἤθεσι.

Νέος καθάπερ Μωσῆς, ἀναφανεὶς κατεσκεύασας, οἷὰ περ ἄλλην σκηνήν, μάνδραν Πανσεβάσμιε, ἣν καὶ ὑπερηύξησας, πόνοις καὶ ἱδρῶσι, καὶ ἀνέθου τῇ Μητρὶ τοῦ Θεοῦ.

Μια ωδή σαν συναξάρι και σύντομος βίος θαυμαστός . Οι αρετές και όλες οι ευάρεστες στον Θεό ημέρες της βιωτής του , μέσα σε λίγες μόλις λέξεις ! Θυμάμαι τον βιογράφο του Αγίου μακαριστό Πατέρα Νικόδημο Μπιλάλη , των πολυτέκνων τον προστάτη άγγελο , που τελειώθηκε πρόσφατα με τον ίδιο τρόπο του Αγίου . Πέφτοντας από την στέγη του Ναού …Πόσο όμορφο εκείνο το βιβλίο που έγραψε για τον Άγιο μια χιλιετία μετά την κοίμησή του ! Τον φαντάστηκα να εισέρχεται απ του Παραδείσου τις πύλες …Σίγουρα δυο Αθωνίτες Άγιοι θα ήταν στην υποδοχή του …Ο Άγιος Αθανάσιος μαζί με τον Άγιο των Κολλυβάδων Νιικόδημο τον Αγιορείτη !

Μετά την τράπεζα με την άλαδη φακή , η προσκύνησις των τιμίων λειψάνων 

 Ο Εφημέριος π .Πέτρος μας τα παραθέτει, ενόσω στην Λιτή ψάλλεται το Απόδειπνο με τους Χαιρετισμούς της Αειπαρθένου . Μέρος του Τιμίου Σταυρού του Κυρίου μας μα και ο μοναδικός Σταυρός -εγκόλπιο του Αγίου Αθανασίου , βάρους 3 κιλών , να θυμίζει σε όλους το ασκητικό του φρόνημα , να παρακινεί στην στενή και ακανθώδη οδό της Σωτηρίας. Ακολούθησε η Κάρα του Μεγάλου Βασιλείου , του Αγίου Στεφάνου , του Αγίου Μιχαήλ εκ Συνάδων , τμήμα της Κάρας του Τιμίου Προδρόμου , το δεξί χέρι του Αγίου Νεκταρίου , το αριστερό χέρι του Αγίου Ανδρέα και του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου . Δεν νομίζω πως όσο ζούμε όλοι μας θα νοήσουμε ποτέ , με ποιούς Αγίους που τόσο τον Θεό θαυμάστωσαν «συναντηθήκαμε» εκείνο το Απόγευμα στην Λαύρα …( συνεχίζεται )

ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2014

ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΦΑΝΗΣ Ο ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΣ.ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΣΤΑΥΡΟΙ.

Δόγμα και λατρεία Thomas Hopko

 Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος

Με τον γενικό τίτλο «Η Ορθόδοξη Πίστη" εκδίδονται δύο πολυσέλιδοι τόμοι: Ο πρώτος αναφέρεται στο Δόγμα και στη Λατρεία, κι ο δεύτερος στη Βίβλο (Αγία Γραφή) της Εκκλησίας και στην Πνευματικότητα. [...]

Βίβλος και πνευματικότητα Thomas Hopko.

Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ περιέχει τα ιερά κείμενα του λαού του Θεού της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης.

Ο λαός του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη ήταν οι Ιουδαίοι, οι απόγονοι του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, τον οποίο ο Θεός μετονόμασε σε Ισραήλ (Γεν. 32,28). Οι άνθρωποι αυτοί ονομάζονται και Εβραίοι. Εξακολουθούν πάντα να είναι ο εκλεκτός λαός του Θεού, αφού από αυτούς κατάγεται "κατά σάρκα" ο Χριστός, ο Υιός του Θεού (Ρωμ. 9,5). Αυτός ο Υιός του Θεού είναι ο Ιησούς ο Ναζωραίος, ο Μεσσίας -..... Βασιλιάς του Ισραήλ και ο Σωτήρας του κόσμου (βλ Ματθ 1-2 · Λουκ 1-2 · Ρωμ 8,13 · Γαλ 4,4 · Εβρ 1-5.). Τα παλαιοδιαθηκικά κείμενα του λαού του Ισραήλ, θα παραμένουν για πάντα ο λόγος του Θεού για όλους αυτούς που πιστεύουν στο Θεό και επιθυμούν να γνωρίσουν τη θεία αλήθεια Του και να πράξουν το άγιο θέλημά Του.

Ο λαός του Θεού στην Καινή Διαθήκη είναι οι Χριστιανοί, αυτοί που πιστεύουν ότι ο Ιησούς είναι «ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος» 16 και ανήκουν στην Εκκλησία που Εκείνος ίδρυσε εδραιωμένη στην πέτρα της πίστης σ Αυτόν (βλ. Ματθ., 13-20). Και ο λαός του Θεού της Καινής Διαθήκης έχει τα δικά του ιερά κείμενα, που ομολογούν Χριστόν και είναι επίσης Λόγος Θεού. [...]

Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος

20 истин от митрополита Афанасия Лимассольского

http://www.taday.ru/text/2136122.html

ΤΟ ΑΣΕΜΝΟ ΥΛΙΚΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΓΕΡΩΝ ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΚΩΝ/ΝΟΣ ΓΑΝΩΤΗΣ ΓΙΑΤΙ Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΔΕΝ ΣΚΟΤΩΣΕ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΤΟΥΣ ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ.

ΠΑΠΑ ΦΩΤΗΣ ΛΑΥΡΙΩΤΗΣ Ο ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΗΡ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΦΑΛΙΩΝΑΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΣΕ ΜΟΝΑΧΕΣ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ

7 ΜΑΡΤΙΟΥ 1905 ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΧΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΡΔΙΑΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ

Vient de paraître : “Marie Skobtsov – Sainte orthodoxe victime du nazisme (1891-1945)” de Laurence Varaut

Les éditions Salvator viennent de rééditer la biographie de sainte Mère Marie, paru en 2000 chez Perrin et épuisé depuis longtemps, sous le titre Marie Skobtsov – Sainte orthodoxe victime du nazisme (1891-1945). Présentation: “Une Russe de l’Empire, née a la fin du XIXe siècle, élevée dans l’intelligentsia de Saint-Pétersbourg, participe en un demi-siècle à toutes les grandes tragédies européennes. À la fois poète, militante politique et sociale, elle devient moniale après deux mariages et trois enfants. Résistante héroïque dans le Paris de l’Occupation, elle meurt en martyr de la foi à Ravensbrück, arrêtée après avoir sauvé des enfants du Vel d’Hiv en les cachant dans des poubelles. Canonisée en 2004 ans par le Patriarcat de Constantinople, elle lègue à la postérité une œuvre poétique, spirituelle et artistique (elle peignait des icônes) qui rencontre de plus en plus d’intérêt au-delà du monde orthodoxe. Intellectuelle et femme d’action, peintre et brodeuse, amoureuse et capable de tout quitter pour une vie monastique atypique (elle fumait et n’aimait pas les prières trop longues), elle suscita la controverse et continue de le faire, même canonisée… C’est une figure de femme exceptionnelle, une sainte dont la vie fut plutôt aventureuse !

Laurence Varaut (née en 1958) a publié Poèmes d’Engadine à La Table Ronde en 1970 et Annonciation chez Jacques Vernière, en 1984. Cet ouvrage est une réédition augmentée et actualisée de la biographie parue en 2000, chez Perrin, sous le titre Mère Marie.

Bishop: 90% of Orthodox Christians in Iraq displaced

Bishop: 90% of Orthodox Christians in Iraq displaced

Greek Orthodox Bishop for Baghdad, Kuwait and their surroundings, Ghattas Hazim, realizes that the position assigned to him by the Holy Synod of Antioch, presided over by Patriarch John X Yazigi as patron of that diocese (the area under supervision of a bishop), is not easy.

Summary Print Instability and conflict raging in Iraq have led to the displacement of as many as 90% of Orthodox Christians, according to the new bishop for the country.

Author Ghassan  RifiPosted October 21, 2014

Translator(s)Cynthia Milan

Original Article اقرا المقال الأصلي باللغة العربية

Hazim is also aware that his mission might be legendary, and requires great effort to heal the wounds of the Christians in this Arab region, especially in Baghdad and the rest of Iraq. This mission started in 1991, during Saddam Hussein’s invasion of Kuwait, and continues today under different forms. The mission is to provide suitable circumstances to secure the Christians in their land and maintain the Christian presence and, in particular, the Orthodox presence in Mesopotamia.

Hazim is from the town of Mhardeh in the countryside of Hama, in Syria, which is home to over 20,000 Christians. He is the nephew of the late Patriarch Ignatius IV Hazim. He was supposed to join his new diocese before the end of this year, where Yazigi would appoint him in his position, and he would preside over the Orthodox diocese in Kuwait.

Hazim emphasized the necessity of not making the Christians in Iraq feel alone. He described the priests of the parishes there as heroes and true fighters, since they never left the Orthodox residents, but cared for them and sought to answer all their needs despite the difficult circumstances.

Hazim revealed shocking figures to As-Safir about the Orthodox presence in Iraq. He said only 30 families out of 600 remain in Baghdad; the rest were displaced following the invasion of Kuwait, and there are fewer than 10 families left in Mosul.

In Iraq’s Basra, all the Orthodox families have been displaced after members of the families were killed or threatened. Indeed, over 90% of the Orthodox Christians in Iraq have been displaced due to the security chaos which has prevailed over the country for the past generation. Hazim hopes that Erbil, in the Kurdish region of Iraq, would be a haven for Christians since it looked like a promising region due to the size of the economic and trade investment, and since it “welcomes our sons who move there from all over Iraq, Syria and Lebanon,” Hazim said.

“The Orthodox confession is recognized in the Iraqi law and constitution,” Hazim said. “Our situation there is similar to our situation in Lebanon and Syria. We have two churches, a school, which is considered one of the most prominent schools in Baghdad, in addition to a retirement home and an orphanage, a center for sports, cultural and educational activities.”

He said, “Speaking from a distance regarding the prevailing situation there is difficult. As soon as I go there and review the reality of the situation I will be able to set strategies and specify the priorities which would serve our people and parish, and help them to remain in their land.”

Hazim said, “The return of those who have been displaced back to their homes is linked to the political and security situation. We cannot urge anyone to go back now, in light of this ongoing war in different regions in Iraq.”

On the subject of whether or not the West is contributing in emptying Iraq of its Christians due to the facilities it is providing, Hazim said, “It is not true that the West is facilitating the emigration of Christians. I know many Christians and Orthodox in particular who went to embassies and did not get visas. Others resorted to the United Nations and other international organizations in order to emigrate and it did not work out.”

Hazim believes that Christians are being slaughtered in Iraq and the West does not lift a finger to protect them. What France provided was simply “out of duty.”

Hazim’s concerns are not limited to the possibility of changing the Christian presence in Iraq; they also include the fear of changing the Arab region as a whole. He said he fears for the civilization of Mesopotamia and the Euphrates, “We have a strong heritage, since before Christianity and during Christianity and Islam. This heritage is in danger and we see that through the violation of shrines and all other cultural sites. We fear for the culture of acceptance and coexistence because it is in danger as well.”

“I do not believe division is the right way of thinking, since Islam is also in danger. I do not believe that today’s campaign is against Christians alone; Islam is a divergent religion which is also threatened,” he said.

Despite all of this danger, Hazim urges against panic. “We are a main element in this region’s culture; Christians and Muslims from all confessions are threatened.”

“I will carry the word of God to my parish in Baghdad and Kuwait: Fear not, little flock, for I am with you. If they persecute you, remember that they persecuted me before you. We will not fear, because this is not the first time in history that this has happened. We will stay, as long as faith remains and as long as our God exists, we will remain present,” he said.

Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/security/2014/10/christians-iraq-displaced-killed-war-conflict.html##ixzz3HQz18DcQ

ΣΠΑΝΙΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΚΟΜΙΔΗΣ ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ ΤΟ 1965

ΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ.

Αη Δημητράκη μου , μικρό καλοκαιράκι μου ( Νώντα Σκοπετέα )

Αη Δημητράκη μου , μικρό καλοκαιράκι μου ( Νώντα Σκοπετέα )

Η ψυχή μου πάντα γιόρταζε τέτοια μέρα …στο γαλήνεμα του Αγίου Δημητρίου ..θες γιατί είχαμε στο σπίτι γιορτή και λουλούδια ευωδιαστά στο μεγάλο τραπέζι ,θες γιατί η ενορία μας ( ο Αη Δημήτρης Αμπελοκήπων) πανηγύριζε τον μυροβλήτη Άγιο καβαλάρη και όλοι οι δρόμοι γύρω της πλημμύριζαν με φωνές και αμέτρητες γνώριμες μορφές που πηγαινοέρχονταν από το μεσημέρι της παραμονής καταλήγοντας πάντα με ένα κερί μπροστά στην μεγάλη εικόνα …

Τα παιχνίδια των δραχμών που πάντα θα θυμάμαι την χαρά μας μόλις τα παίρναμε στα χέρια μας ή το φτηνό πορτοφόλι που κάθε χρόνο αγοράζαμε να κάνουμε δώρο στον πατέρα ,ναι ένα χρόνο πάντα τον άντεχε …
Και έπειτα η λιτανεία στους μεγάλους δρόμους...λίγο πριν η φωνή του Στανίτσα να ψάλει το Σήμερον συγκαλεῖται ἡμᾶς, τοῦ Ἀθλοφόρου ἡ παγκόσμιος πανήγυρις….και τα μάτια να βουρκώνουν σε εκείνο το αποκορύφωμα στο …Δημήτριε και οι ψυχές να σταυροκοπιούνται ολοένα … 

Και εμείς παιδιά χωρίς να καταλαβαίνουμε πολλά , στα πόδια του εκεί στο δεξιό ψαλτήρι να αντικρύζουμε το μαρτύριο του Αγίου ακριβώς απέναντί μας , την ομολογία του μπροστά στον Μαξιμιανό ,την εμψύχωση του Νέστορα , τον λογχισμό του , το μύρο να τρέχει απ τις πληγές …
Στην ψυχή μου όσο ζω τέτοια μέρα πάντα θα καλοκαιριάζει και τον Άγιο που τόσο πολύ αγαπώ έτσι θα τον φωνάζω σαν μικρό παιδί αθώο και πάναγνο που όλα του επιτρέπονται μες στην αγαθοσύνη του : Άη Δημητράκη μου …μικρό καλοκαιράκι μου ….

2. Παραμονή Αγίου Δημητρίου κάποτε στην Λογγοβάρδα

Απόγευμα παραμονής Αγίου Δημητρίου στην Λογγοβάρδα 197… .ο γέροντας με μια παραπονεμένη όψη όπως ποτέ δεν τον είδε κανείς ..όλοι μπορούν όμως να καταλάβουν τον λόγο …από μέρες το συζητάνε ..τούτος ο Οκτώβρης στο τελείωμά του είναι μανιασμένος και η θάλασσα άγρια στα μέρη της Παροναξίας …Δύσκολα είπανε πως θα πιάσει πλοίο …Κι αυτός που από νέος κάθε χρόνο στην χάρη του βρισκότανε στην πόλη Του στην Θεσσαλονίκη , εκεί που ο ίδιος ο Άγιος τον έσωσε από τον Τούρκο Πασά δείχνοντάς του τον δρόμο για το ύδωρ το ζωήρυτον της πηγής στην αγαπημένη του Πάρο …εφέτος δεν θα βρισκόταν εκεί να Τον λειτουργήσει όπως κάθε χρόνο …Μετά τον εσπερινό ανέβηκε στο κελάκι του και έπιασε ολοένα να μιλάει του Αγίου και να του λέει το παράπονό του ..
Άγιε μου Δημήτριε συγχώρα με φέτος που δεν ήρθα στην χάρη σου …και έκλαιγε απαρηγόρητη η ψυχή του γέροντα…Σε λίγο έκλεισε τα μάτια του αποκαμωμένος ..όταν τα ξανάνοιξε δεν αντίκρυσε το πολυλιβανισμένο κελί του μα τον μεγαλόπρεπο ναό του Αγίου στην Θεσσαλονίκη !!!! Ναι τα θαύμα είχε γίνει είχε μεταφερθεί , πνεύμα και σώμα στον περικαλλή και λαμπροστολισμένο ναό ...

Και εκεί τον είδαν όλοι οι συλλειτουργοί του αλλά και πολλά πνευματικοπαίδια του …Κανείς δεν κατάλαβε το μέγα θαύμα ..Πολλοί τον συνάντησαν εκείνη την χρονιά ..Γέροντα Φιλόθεε τα καταφέρατε και φέτος την ευχή σας …

Έτσι τελέσανε τον πανηγυρικό εσπερινό και την άλλη μέρα το πρωί τον όρθρο και την Θεία Λειτουργία … Στην Πάρο όλοι ανάστατοι …Η πόρτα κλειδωμένη από μέσα και ο Γέροντας αμίλητος …Να σπάσουμε την πόρτα είπε κάποιο καλογέρι …Ναι …μην έπαθε τίποτα ο Γέροντας …

Έτσι και έγινε …λίγο αργότερα ένα τηλεφώνημα από Θεσσαλονίκη πρόσφερε ανακούφιση και άφθονα δάκρυα στα μάτια όλων …
Όταν ο Γέροντας έφτασε μετά απο μέρες στο λιμάνι , έλεγε χαμογελώντας και ευτυχισμένος : Ο Άγιος με πήγε ... αεροπορικώς αλλά επέστρεψα με το πλοίο …

Από προφορική διήγηση του Πανιερωτάτου Μητροπολίτη Λεμεσού κ.Αθανασίου .
Διασκευή Νώντα Σκοπετέα

Απο την Βραδινή θεία Λειτουργία, 25-26 Οκτωβρίου ΠΑΤΗΡ ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΝΑΝΟΣ

ΠΡΟΣΕΥΧΗ......"ΜΑΓΙΚΗ";;

ΠΡΟΣΕΥΧΗ......"ΜΑΓΙΚΗ";;

___________________________________________

- Πάτερ μου καλέ,έχω πολλά βάσανα και σε παρακαλώ,

σε ικετεύω,ποιά προσευχή να διαβάζω,μια προσευχή που να κάνει θαύματα! Δεν αντέχω άλλο από το πρόβλημα και τις δοκιμασίες που με  ταλανίζουν! Είμαι στο ....αμήν!

- Ακου παιδί μου ευλογημένο,δεν υπάρχει κάποια ευχή "μαγική",

στο έχω ξαναπεί.Θαύματα επιτελεί η πίστη μας και η δύναμη η εσωτερική που πηγάζει από την καρδιά,με φλόγα,δάκρυ,πόνο,επιθυμία σφοδρή.

Προσευχές για να διαβάζεις υπάρχουν πλήθος!

Πάρε ένα ορθόδοξο προσευχητάρι και ακολούθησε ό,τι έχει εκεί μέσα.

Δηλαδή μεσονυκτικό,όρθρο,εσπερινό,απόδειπνο,παρακλήσεις της Παναγίας,Χαιρετισμούς,ακόμα και ψαλτήρι.Τόσα πολλά,τόσες προσευχές.

- Ναι πάτερ μου,αυτό το κάνω αλλά θέλω κάτι πιό σύντομο.

- Μα,παιδί μου,οι προσευχές δεν παίζει ρόλο αν είναι σύντομες ή με πιό πολλά λόγια αλλά η ζέση της πίστεως είναι το κλειδί.

Λέγε τότε, το "Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με".

- Ολόκληρο ,πάτερ;

- Εεεμ τι; το μισό; κι αυτό πολύ είναι;;

Η ευχή αυτή κανονικά είναι: "Κύριε Ιησού Χριστέ ,Υιέ του Θεού του Ζώντος, ελέησόν με τον αμαρτωλό και ελεεινό",μην σου πω και πιο πολλά.

Αντε έστω ,λέγε "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με".

Η έστω ...κραύγαζε ..το "Κύριέ μου και Θεέ μου βοήθησέ με",κι αυτό πολύ είναι;

Τι άλλο θες;

- Οχι πατέρα μου,είναι μάλλον η αδυναμία μου.Εγώ φταίω!

Εύχου παππούλη μου καλέ.

- Αυτό και τελευταίο,παιδί μου.Τηλεφώνησα σήμερα μια ευλογημένη ψυχούλα, γυναίκα χήρα,με παιδιά,εγγόνια,αλλά ζει μόνη της επειδή όλοι τους έχουν τις δουλειές τους και τα σπίτια τους.Είναι γύρω στα 68 ετών,απλή γυναίκα, από ένα χωριό ορεινό από την Ερυμάνθεια της Αχαίας.Δεν έχει πάει σχολείο.

Εβοσκε πρόβατα από τα 7 της χρόνια πάνω στα βουνά,ψηλά στον Ερύμανθο, ωστόσο,μεγαλείο η απλότητά της.

- Τι κάνεις θεία; της είπα (έχουμε συγγένεια).

-Καλά παιδάκι μου,καλά παλικάρι μου,παππούλη μου.

Δοξάζω το Θεό,μέρα και νύχτα.

Ασταμάτητα ,κάθε στιγμή συνεχώς λέω σαν προσευχή από το 

"πάτερ ημών".......το "...δώσε μας σήμερα και άφησέ μας αύριο!".

- Με έπιασαν κάτι γέλια,.......θαυμάζοντας βέβαια την απλότητα

της ψυχής της. Μου θύμισε αμέσως αυτό από το γεροντικό το "¨Κύριε Ιησού Χριστέ μη με ελεήσεις" που το έλεγε εκείνος στραβά-λάθος και όταν πήγε  ο δεσπότης να τον διορθώσει και τον είδε να βαδίζει πάνω από τα νερά

του ποταμού......του είπε....."λέγε το,όπως το λες!!!".

Ηταν σε μέτρα αγιότητας ο άνθρωπος εκείνος!

Να,παιδί μου καλό, ποιά προσευχή κάνει θαύματα!

Δεν είναι το τι θα πεις,αλλά το πως θα το νιώθει η καρδιά!

Πως θα βγαίνει από μέσα σου,ποιά θα είναι η φλόγα της 

αγάπης σου για το Θεό. Εκεί έγκειται το μυστικό!

(Αυτά,από μια στιχομυθία-μια συζήτηση πνευματική που είχα εχθές το βράδυ.)

π.Ιγνάτιος ΑΓΙΑ ΓΗ.