Η Ανάσταση έχει πρόσωπο.Είναι ο Χριστός.

Η Ανάσταση δεν είναι μια ιδέα.

Δεν είναι μια ωραία σκέψη για να παρηγορηθούμε.

Δεν είναι κύκλος της φύσης, ούτε μια ποιητική αναγέννηση της άνοιξης.

Η Ανάσταση έχει πρόσωπο.

Είναι ο Χριστός.

Δεν μιλάμε για κάτι αφηρημένο.

Μιλάμε για έναν τάφο που άδειασε.

Για ένα σώμα που αναστήθηκε από τα δεσμά του θανάτου. 

Για μια ιστορία που σκίστηκε στα δύο: πριν και μετά.

Ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών.

Και μαζί Του, άνοιξε ο δρόμος για την ανάσταση των νεκρών.

Όχι ως ιδέα.

Ως γεγονός.

Ως υπόσχεση που πραγματοποιήθηκε. 

Και όμως…

σιγά σιγά, κάτι αλλάζει.

Η Ανάσταση γίνεται «σύμβολο».

Γίνεται «μήνυμα».

Γίνεται «ενέργεια».

Χάνεται το πρόσωπο.

Χάνεται η αλήθεια.

Μας λένε: «Όλα είναι το ίδιο».

«Όλες οι γιορτές είναι μία χαρά».

«Πες απλά χρόνια πολλά».

Ποια χρόνια πολλά;

Σε ποιον;

Γιατί;

Αν δεν αναστήθηκε ο Χριστός, τι γιορτάζουμε;

Δεν είναι θέμα τύπου.

Δεν είναι θέμα λέξεων.

Είναι θέμα αλήθειας.

Μην φοβηθείς να πεις:

Χριστός Ανέστη.

Μην ντραπείς.

Μην το μαλακώσεις για να χωρέσει παντού.

Γιατί η Ανάσταση δεν είναι για να χωρέσει παντού.

Είναι για να ανατρέψει τα πάντα.

Δεν μπορούμε να μιλάμε αόριστα.

Να λέμε το όνομά Του. Καθαρά. Δυνατά.

Χριστός Ανέστη κι όχι απλά χρόνια πολλά. 

- π. Λίβυος-

.