Ζητηθηκε απο ασθενεις να ζωγραφισουν τί θα ηθελαν ως δωρο για τα γενεθλια τους.
Ενας νεφροπαθης ζωγραφισε ενα νεφρο.
Ενας καρδιοπαθης ζωγραφισε μια γερη καρδια.
Ενας διαβητικος ζωγραφισε ενα υγιες παγκρεας.
Ενας ψυχικα ασθενης δεν ζωγραφισε τιποτα.
Αφησε το χαρτι λευκο.
Μια λευκη ψυχη ισως.
Ενας οροθετικος ζωγραφισε τον εαυτο του να κανει αφοβα ερωτα.
Εδωσαν και σε ενα κοριτσακι που ηταν αρρωστο, με λιγοστες πλεον μπουκλες, ενα λευκο χαρτι.
Εκεινο φωναξε την Ζαχαρενια, τη νοσηλευτρια που πρωτοειδε οταν μπηκε στο νοσοκομειο.
Η Ζαχαρενια μπηκε στον θαλαμο και ειπε στο κοριτσακι να ζωγραφισει ο,τι θελει.
Της ειπε μονο, να ζωγραφισει με τη καρδια της.
To κοριτσακι λοιπον ζωγραφισε την αγαπημενη της νοσηλευτρια την Ζαχαρενια που της επιανε το χερι σε καθε θεραπεια.
Την ζωγραφισε να κρατα ενα οπλο που εμοιαζε με συριγγα και να το μπηγει στη καρδια ενος ασχημου τερατος που εμοιαζε με καβουρι και ειχε το ονομα ''καρκινος''.
Πιο περα, στην ακρη του χαρτιου ζωγραφισε τον εαυτο της με μαλλια!
Η ζωγραφια δεν ηταν δα και κορυφαιας τεχνικης.
Ηταν ομως ζωγραφια καρδιας.
Και αυτο της εδωσε τεραστια αξια.
Η Ζαχαρενια δακρυσε.
Δεν μπορεσε να κρατηθει αυτην την φορα.
Πηρε στην αγκαλια της το κοριτσακι και το κρατουσε σφιχτα φοβουμενη μην ζωντανεψει το καβουρι απο την ζωγραφια και το δαγκωσει.
Ειναι κι αυτο μερος της θεραπειας.
Ειναι κι αυτο μερος της ''δουλειας'' μας.
Οποιος κι αν εβλεπε εκεινη την ζωγραφια, δακρυζε.
Κι εγω ακομα που μου φταινε ολα, δακρυσα.
Με τις υπολοιπες ζωγραφιες συγκινηθηκα γιατι ο καθε ανθρωπος ζωγραφισε αυτο που του ελειπε.
Αυτο που ηθελε.
Το κοριτσακι ομως ζωγραφισε αυτο που ζουσε.
Αυτο που ηθελε το ζωγραφισε στην ακρη ως κρυφη επιθυμια.
Για την ωρα της αρκουσε που ειχε ανθρωπους να την αγκαλιαζουν.
Τα μαλλια της θα της τα φερουν πισω αυτοι οι ανθρωποι.
Οι ''δικοι'' της ανθρωποι.
Καμια μηχανη, κανενας υπολογιστης, καμια ΑΙ καρικατουρα δεν μπορει να αντικαταστησει μια νοσηλευτρια στο πλευρο ενος παιδιου με καρκινο.
Δεν ειμαστε μηχανες.
Ειμαστε οι ανθρωποι πισω απο τις μηχανες και διπλα στα παιδια σου, στους γονεις σου, στους φιλους σου οταν μας χρειαζονται.
Εαν χασει η νοσηλευτικη την ανθρωπινη υποσταση της τοτε...
Τοτε δεν θα υπαρχει λογος υπαρξης της.
Λαμπρος Λιαπης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου