421 - Τα Δύο Κάρα
Ένας αμαξάς έφτασε έναν άλλον στο δρόμο και ήθελε να τον προσπεράσει. - Κάντε μου χώρο να προχωρήσω μπροστά - φώναξε σε αυτόν που πήγαινε μπροστά... - Αλλά δεν μπορείτε να με ακολουθήσετε; - απάντησε πρώτος. Τι κουβαλάς στο κάρο σου; - Κουβαλάω οινοπνευματώδη ποτά και μπράντι. - Τότε αδερφέ έχεις δίκιο. Προχώρα γιατί κουβαλάω φέρετρα στο κάρο μου και πρέπει να σε ακολουθήσω.Ερχομαι μετά από εσένα.
Στην Έκθεση Κεραμικής
Στην Έκθεση Κεραμικής, οι άνθρωποι χτυπούν τα πήλινα αγγεία με τα δάχτυλά τους για να βρουν ποια ψήνονται καλύτερα.
Τα αγγεία που αντηχούν καλύτερα ψήνονται καλύτερα και αυτά είναι καλύτερα.
Έτσι είναι ένας αληθινός Χριστιανός: ένα πήλινο αγγείο που καίγεται και ενισχύεται από τη φωτιά του Αγίου Πνεύματος.
Όπως η φωτιά - λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος - μετατρέπει τον μαλακό πηλό σε ένα δυνατό αγγείο, έτσι και η φωτιά του Αγίου Πνεύματος, όταν αρπάζει μια ψυχή, την κάνει πιο σκληρή από το σίδερο.
Το αγγείο (ο Χριστιανός) που έχει περάσει περισσότερο χρόνο στη φωτιά του Αγίου Πνεύματος, αντηχεί καλύτερα· αυτό είναι πιο δυνατό στην καταπολέμηση των πειρασμών.
423 - Η Συκιά στην Αυστραλία
Ένας άπιστος, θέλοντας να δώσει ένα πλήγμα στην πίστη στο νεκροκρέβατό του, ζήτησε να ταφεί με ένα σύκο στο στόμα του, λέγοντας κοροϊδευτικά: - Όταν μια συκιά μπορεί να φυτρώσει από αυτή τη συκιά, τότε να ξέρετε ότι κι εγώ θα αναστηθώ.
Η επιθυμία του έγινε δεκτή, αλλά μόλις ένας χρόνος είχε περάσει πριν έρθει η απάντηση του Θεού.
Οι σπόροι στη συκιά φύτρωσαν, μεγάλωσαν, πέρασαν από μια τρύπα και, λάμποντας στο φως, μεγάλωσαν σε μια μεγάλη και όμορφη συκιά, την οποία μπορεί κανείς να δει ακόμα και σήμερα σε ένα νεκροταφείο στην πόλη του Σίδνεϊ.
Ω, πώς ο διάβολος τύφλωσε τα μυαλά των απίστων, ώστε ακόμη και από τέτοιες παραβολές να μην δουν τη λαμπερή αλήθεια της ανάστασης!
424 - Ας γίνει το θέλημά μου
Ένας άνθρωπος κάποτε αντιμετώπισε κάποιες δοκιμασίες, παραπονέθηκε σε όλους τους δρόμους ότι ήταν πολύ χτυπημένος από τη μοίρα. Και γκρίνιαξε εναντίον του Θεού. - Εσύ φταις! - του είπε ένας πιστός φίλος. - Πώς; Γιατί; - Επειδή στην προσευχή του Πάτερ ημών, λες πάντα: Ας γίνει το θέλημά σου, Κύριε. Και με αυτό προσκαλείς τον Θεό να κάνει ό,τι θέλει μαζί σου. Αντί για το «Γενηθήτω το θέλημά Σου», πες από τώρα και στο εξής: «Γενηθήτω το θέλημά μου» - και τότε ίσως τα πράγματα πάνε καλύτερα για σένα!...
Ο άπιστος κατάλαβε το μάθημα και με μάτια γεμάτα δάκρυα φώναξε: «Συγχώρεσέ με, Κύριε» - και από εκείνη την ώρα δεν γκρίνιαζε πλέον εναντίον του Θεού.
425- Το Τρομερό Τέλος ενός Κυνηγού
Η ζωή πολλών ανθρώπων είναι σαν αυτή ενός κυνηγού από το Θιβέτ, που είχε ένα τρομερό τέλος.
Βρισκόμενος σε ένα δάσος, στην άκρη ενός ποταμού, είδε μια κηρήθρα ψηλά στο κλαδί ενός δέντρου στην όχθη ενός νερού και αμέσως ανέβηκε για να την πάρει. Δεν υποψιάστηκε ότι εκείνη τη στιγμή, η ζωή του «απειλούνταν από τρεις πλευρές ταυτόχρονα και ότι βρισκόταν πραγματικά στα νύχια του θανάτου. Κάτω από το δέντρο, μέσα στο νερό, τον περίμενε ένας κροκόδειλος με το στόμα ανοιχτό, έτοιμος να τον καταπιεί, πίσω του μια αγέλη λύκων παραμονεύει, και οι ρίζες του δέντρου ροκανίζονται από σκουλήκια. Τι συνέβαινε; Το ξεριζωμένο δέντρο έπεσε στο νερό και ο κυνηγός έπεσε θύμα του κροκόδειλου.
Ομοίως, η ψυχή που είναι δεμένη στο θνητό σώμα γεύεται για λίγο τη γλυκύτητα της αμαρτίας. Περιπλανιέται απρόσεκτα και ανάλαφρα μέσα στο δάσος που είναι γεμάτο κινδύνους αυτού του κόσμου, όπου παραμονεύει ο διάβολος, επιδιώκοντας να τον καταστρέψει.
Δεν νομίζει ότι η κόλαση απλώς περιμένει να την καταπιεί, ούτε ότι τα αόρατα σκουλήκια της αμαρτίας έχουν ροκανίσει τις ρίζες της ζωής της, ώστε η ψυχή της να πέσει στην κόλαση, την αιώνια λεία της. Αντίθετα - λέει ο Κύριος Ιησούς - αυτός που έρχεται σε Εμένα ελευθερώνεται από την αμαρτία, από τον διάβολο και από την κόλαση. Εγώ θα του δώσω αιώνια ζωή, την οποία κανείς δεν θα μπορεί να του αφαιρέσει
(Ιωάννης 10, 28-29).
Με κολακευτικά λόγια και με απατηλά δολώματα, ο διάβολος δελεάζει τους ανθρώπους και τους καταπίνει όπως το φίδι που γοητεύει με το βλέμμα του τα πουλιά που πιάνει και τρώει.
Όσοι πιστεύουν σε Εμένα - λέει ο Κύριος - ελευθερώνονται από τη μαγεία του παλιού φιδιού και από τις αποπλανήσεις αυτού του κόσμου.
Να είστε άγρυπνοι και σε εγρήγορση! Διότι ο αντίδικός σας διάβολος περιφέρεται σαν λιοντάρι που βρυχάται, ζητώντας ποιον να καταπιεί. Αντισταθείτε σε αυτόν, σταθεροί στην πίστη...
(Α΄ Πέτρου 5:8-9).
Αντισταθείτε στον διάβολο, και θα φύγει από εσάς (Ιάκωβος 4:7).
Ο Πλουσιότερος
Ένα περιστατικό από τη Γερμανία, από το έτος 1872.
Ένας ευγενής του χωριού περνούσε με το καβάλο του δίπλα από έναν θραυστήρα πέτρας στην άκρη του δρόμου.
- Καλημέρα, ευγενή κυρία!
- Καλημέρα, γέρο! Τι κάνεις, παλεύεις ακόμα με αυτή την πέτρα;
- Δόξα τω Κυρίω για όλα - απάντησε ο θραυστήρας, ο οποίος ήταν πιστός άνθρωπος και έζησε αληθινά το Ευαγγέλιο.
- Αλλά πώς αντιμετωπίζεις τη φτώχεια; - Δόξα τω Θεώ! Έχω ξεφύγει από τη φτώχεια. Είναι αλήθεια ότι είμαι φτωχός σε πλούτο, αλλά έχω βρει έναν πλούτο που ξεπερνά όλο τον πλούτο και τα πλούτη αυτού του κόσμου.
- Αστειεύεσαι, γέρο;
- Ω, όχι, κύριέ μου! Δεν θα αντάλλαζα τον πλούτο που έχω για όλα τα υπάρχοντά σου. - Και πόσο χρονών είσαι, γέρο;
- 75 χρόνια, 30 από τα οποία τα πέρασα σπάζοντας πέτρες στην άκρη του δρόμου. - Λοιπόν, αυτό λέτε ζωή; Μια ολόκληρη ζωή σπάζοντας πέτρες στην άκρη του δρόμου! - Φυσικά, κύριέ μου, αυτή δεν είναι ζωή, αλλά ευχαριστώ τον Θεό που με βοήθησε να βρω την αληθινή ζωή.
Ο βογιάρος, που ήταν ένας μεγάλος άπιστος, έφυγε χαμογελώντας, λέγοντας στον εαυτό του: αυτός ο γέρος έχει χάσει τα λογικά του.
Αλλά κατά τη διάρκεια της νύχτας, ο βογιάρος είδε ένα τρομερό όνειρο. Φαινόταν ότι ο πλουσιότερος άνθρωπος του χωριού είχε πεθάνει.
Το πρωί ξύπνησε τρέμοντας από τη συγκίνηση αυτού του ονείρου: ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος του χωριού.
Εν τω μεταξύ, μπαίνει ο αγγελιοφόρος του. Του φέρνει νέα και περιμένει εντολές. Κυρίες! Κάτι καινούργιο! Ο γέρος χτίστης πέθανε χθες το βράδυ. Τον είδα κι εγώ...
Φαίνεται σαν να κοιμάται ειρηνικά... πέθανε με τη Βίβλο του στο χέρι.
Ο βογιάρος έτρεμε ξανά. Τώρα κατάλαβε τα πάντα. Ο γέρος του χθες και το όνειρο αυτής της νύχτας του είχαν πει μια μεγάλη αλήθεια.
- Μάθε, , ότι ο πλουσιότερος άνθρωπος στο χωριό μας πέθανε χθες το βράδυ.
Ο λογοφάτος άνοιξε διάπλατα τα μάτια του... δεν κατάλαβε τίποτα... - Ναι! Ναι, μάθε ότι αυτός ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στο χωριό επειδή είχε έναν πλούτο που τον συνόδευε: πίστη και την ελπίδα της αιώνιας ζωής.
Και από εκείνη την ώρα, ο βογιάρος έγινε πιστός και άρχισε κι αυτός να πλουτίζει στον Κύριο
(Λουκάς 13, 21).
427 - Τα πιο όμορφα χέρια
Αρκετές πλούσιες κυρίες συγκεντρώθηκαν σε ένα σαλόνι για να αποφασίσουν ποια από αυτές είχε τα πιο όμορφα χέρια και επέλεξαν έναν μεγαλύτερο άνδρα για να αποφασίσει γι' αυτό.
- Κυρίες - τους είπε -
Δεν μπορώ να απαντήσω ακόμα στην ερώτηση, πρέπει πρώτα να ρωτήσω τους φτωχούς, γιατί το πιο όμορφο χέρι είναι αυτό που δείχνει το μεγαλύτερο έλεος στους φτωχούς.
Οι πλούσιες κυρίες ντράπηκαν όλες για τα λόγια του γέρου!
428 - Ο Ηρακλής αντιμετωπίζει μια σταύρωση
Ίσως να έχετε ακούσει για τον Ηρακλή, τον γίγαντα από την ιστορία των αρχαίων Ελλήνων. Ο θρύλος λέει ότι αυτός ο γίγαντας εκτέλεσε 12 κατορθώματα ανδρείας.
Μια μέρα, ο Ηρακλής, ταξιδεύοντας, έφτασε σε ένα σταυροδρόμι. Το μονοπάτι χωριζόταν σε δύο μέρη. Από τη μία πλευρά, στεκόταν μια γυναίκα ντυμένη με ρούχα απόλαυσης και εύκολης ζωής, δείχνοντας με το χέρι της ένα ομαλό και ευχάριστο μονοπάτι, γεμάτο με τη βουή του γλεντιού και της απόλαυσης.
Από την άλλη πλευρά, στεκόταν μια απλή γυναίκα, με ένα κλαδί χουρμά στο χέρι της, και πίσω της ήταν ένα στενό μονοπάτι γεμάτο αγκάθια και βράχους.
Η γυναίκα με τα ρούχα του παιχνιδιού άρχισε αμέσως: - Έλα σε αυτόν τον δρόμο και θα έχεις όλα όσα επιθυμεί η καρδιά σου... θα έχεις φίλους, γλέντια, απολαύσεις και όλα όσα χρειάζεσαι για να ζήσεις τη ζωή σου. - Το μονοπάτι μου - είπε η άλλη γυναίκα - είναι στενό και δύσκολο, αλλά σε αντάλλαγμα το τέλος του θα είναι γεμάτο ευτυχία και ευλογία.
Ο Ηρακλής σταμάτησε μπροστά σε αυτόν τον σταυρό. Είχε μπροστά του μια μάχη: μια μάχη στην οποία ούτε τα χέρια του ούτε το ρόπαλό του θα μπορούσαν να του χρησιμεύσουν. Είχε μπροστά του μια πνευματική μάχη, πιο δύσκολη από όλες τις πράξεις ανδρείας του.
Ο θρύλος μας λέει ότι ο Ηρακλής νίκησε και κέρδισε και αυτή τη μάχη. Κατανοώντας ότι μπροστά του βρίσκεται η αρετή και η αμαρτία, ξεκίνησε το στενό μονοπάτι της αρετής.
Η ιστορία του Ηρακλή επαναλαμβάνεται στη ζωή μας. Οι δύο σταυροί: η αρετή και η αμαρτία, στέκονται μπροστά μας από στιγμή σε στιγμή. Ο διάβολος θέτει συνεχώς μπροστά μας το πλατύ μονοπάτι των ματαιοτήτων και των χαϊδεμάτων αυτού του κόσμου, βάζοντάς μας σε πειρασμό να το πάρουμε. Ο Ιησούς ο Σωτήρας θέτει μπροστά μας τον άλλον, λέγοντάς μας: «Εισέλθετε από τη στενή πύλη, γιατί στενός είναι ο δρόμος που οδηγεί στη ζωή, και πλατύς είναι ο δρόμος που οδηγεί στην καταστροφή, και πολλοί είναι αυτοί που περνούν από αυτήν» (Ματθαίος 7:13-15). Πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα σε αυτούς τους δύο σταυρούς. Ο δρόμος της ζωής και ο δρόμος του θανάτου (Ιερ. 21:8) στέκονται συνεχώς μπροστά μας. Η ζωή μας πρέπει να είναι ένας συνεχής αγώνας και νίκη για το στενό μονοπάτι, για τον δρόμο της ζωής.
Ο Ηρακλής ήταν ειδωλολάτρης και ξεπέρασε τον πειρασμό που τον καλούσε στον πλατύ δρόμο. Αλλά πόσοι από τους σημερινούς Χριστιανούς ξεπερνούν αυτόν τον πειρασμό;
Στάθητε πλάι στους δρόμους και ζητήσατε τα αιώνια μονοπάτια του Κυρίου και δείτε πού είναι η καλή οδός και περπατήστε σε αυτήν και θα βρείτε ανάπαυση για τις ψυχές σας (Ιερ. 6:10).
Κουκουβάγιες και Νυχτερίδες
Ποιος ξέρει αυτά τα πλάσματα, που νιώθουν καλά μόνο στο σκοτάδι της νύχτας;
Όταν ξημερώνει το πρωί και όταν όλη η φύση αναβιώνει και απολαμβάνει το φως, οι κουκουβάγιες και οι νυχτερίδες φεύγουν και κρύβονται σε έρημα και σκοτεινά μέρη.
Έτσι είναι και οι άνθρωποι της εποχής μας. Νιώθουν καλά μόνο στο σκοτάδι των αμαρτιών τους και φεύγουν από τα μέρη όπου λάμπει ο ήλιος του Ευαγγελίου του Χριστού.
Αλίμονο, πόσο οδυνηρό είναι αυτό!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου