Η Πηγή των Δακρύων
Ένα μωρό γεννιέται. Είναι ένα αξιαγάπητο, γυρίζει στο στήθος της μητέρας του, κλαίει συνέχεια, κινείται, κοιμάται βαθιά. Αλλά δεν κοιτάζει κανέναν στα μάτια. Δεν εστιάζει, δεν χαμογελάει στους γύρω του. Καθώς μεγαλώνει, οι γονείς του συνειδητοποιούν ότι οι οφθαλμικές του κόγχες είναι τυφλές και στεγνές. Δεν βλέπει καθόλου. Η μητέρα του του εξηγεί τον κόσμο, μιμείται ήχους, λέξεις, προτάσεις, αλλά πόσο φτωχή είναι η γλώσσα των λέξεων μπροστά στους γαλαξίες του φωτός της φύσης. Ένα θλιμμένο παιδί, που κλαίει από τυφλά μάτια. Μαθαίνει να περπατάει, ή μάλλον να συνθλίβει τα πόδια του σε διαβολικές πέτρες. Όλα τον χτυπούν. Τα άλλα παιδιά τον κοροϊδεύουν. Τον κάνουν να ζητιανεύει στη γωνία του δρόμου, στη σκόνη του πόνου. Περνάει τη ζωή του θρηνώντας στο σκοτάδι. Σαν αηδόνι σε κλουβί σκότους. Δεκαετίες.
Όταν ο ενσαρκωμένος Θεός έρχεται σε αυτόν, του πιάνει το χέρι. Φτύνει στο έδαφος και φτιάχνει λάσπη, λάσπη και την αλείφει στα μάτια του. Τα δάχτυλα Εκείνου που κατασκεύασε τους αστερισμούς εισχωρούν βαθιά στις άδειες τροχιές. Και καίγονται με φως.
Και ο νεκρός αμφιβληστροειδής γεμίζει με λάμψη, και ο κρυσταλλικός φακός γίνεται διαφανής στο Φως του σύμπαντος, καθαρότερος από το κρύσταλλο. Και οι τυφλές τροχιές γίνονται ήλιοι που περιστρέφονται γύρω από τον Λόγο.
Σπάει τον εαυτό του με τον πόνο της χαράς, η καρδιά του αγωνίζεται να σπάσει στο στήθος του. Το φως εισέρχεται σε ένα άπειρο από αποχρώσεις και ολόκληρο το σύμπαν, αγγιγμένο άσκοπα σε μια ζωή, αποκτά νόημα. Θα αγκάλιαζε τον Ιησού για να πεθάνει στην αγκαλιά του, αλλά είναι γεμάτος σκόνη και έχει γίνει μια πηγή δακρύων. Δεν ανοιγοκλείνει πια τα μάτια του από φόβο μήπως ξαναμπεί στο σκοτάδι και τα δάκρυά του δεν εμποδίζουν πια την όρασή του, αλλά γίνονται φακοί που μεγεθύνουν την εικόνα της αιωνιότητας μπροστά Του. Και γίνεται προφήτης και απόστολος. Αναλφάβητος, στην άκρη του δρόμου, ο άνθρωπος τυφλός εκ γενετής έμαθε το μεγάλο δόγμα των αιώνων. Ο Θεός δεν ακούει τους αμαρτωλούς. Ακούτε τι λέει; Όλη η ολιγοφρενής λάμψη της εξουσίας, όλη η μάταιη δόξα του κόσμου, η ψευδαίσθηση της κυριαρχίας, όλος ο θάνατος του κόσμου βρίσκεται σε αυτά τα λόγια. Ο Θεός είναι η δύναμη εκείνων που Τον αγαπούν.
Και μετά λέει: στον κόσμο δεν έχει ακουστεί ποτέ ότι κάποιος άνοιξε τα μάτια ενός ανθρώπου τυφλού εκ γενετής. Γνώριζε σε όλη του τη ζωή ότι ήταν καταδικασμένος για πάντα σε μια εποχή σκότους, εκτός αν το άπειρο Φως της Αγίας Τριάδας είχε φιλήσει το σκοτάδι από τις τροχιές του. Νιώθει τη γεύση του στόματος του Θεού καθώς μεταμορφώνεται σε φως μέσα του.
Ο Θεός επιλέγει τους αποστόλους του ανάμεσα στους σπασμένους. Μπορεί να συντρίψει το σκοτάδι της κόλασης μέσα μας. Πηγαίνει στα βάθη του απέραντου πόνου μας και παρηγορεί, παρηγορεί, φωτίζει, φιλάει, σώζει.
Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου