Υπάρχουν λόγια που αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα
όχι μόνο εξαιτίας εκείνου που τα εκφέρει
αλλά και εξαιτίας της στιγμής
κατά την οποία ακούγονται.
Είναι τα λόγια που λέγονται
στο κατώφλι της αιωνιότητας.
Εκεί όπου ο άνθρωπος
δεν έχει πλέον την ανάγκη να εντυπωσιάσει,
να υπερασπιστεί τον εαυτό του
ή να κερδίσει την αποδοχή των άλλων.
Ξέρεις, την ώρα την στερνή
τα χείλη συνήθως φανερώνουν όσα η καρδιά
αγάπησε περισσότερο σε ολόκληρη τη ζωή της.
«Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν».
είπε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος,
δηλ. "Δόξα στον Θεό για όλα"!
Πόσο εύκολα
προφέρουμε κι εμείς αυτές τις λέξεις
όταν όλα στη ζωή μας εξελίσσονται
σύμφωνα με τις επιθυμίες μας.
Είναι τότε που δοξολογία μοιάζει
με μια φυσική ανταπόκριση
της καρδιάς μας στην ευεργεσία του Θεού.
Αλλά ο Άγιος δεν είπε αυτά τα λόγια
μέσα στην άνεση του επισκοπικού του θρόνου.
Τα είπε εξόριστος, ταλαιπωρημένος, άρρωστος,
εξαντλημένος από τις κακουχίες
μιας μακράς και βασανιστικής πορείας.
Αλήθεια πόσο μεγαλείο ψυχής
μπορεί να κρύβεται μέσα σε πέντε λέξεις!
Δεν είναι απλώς ότι ο Άγιος δοξολογεί τον Θεό
αλλά ότι Τον δοξολογεί για όλα.
Όχι μόνο για τις ευλογίες
αλλά και μέσα στις δοκιμασίες.
Εμείς έχουμε συνηθίσει
να μετρούμε την αγάπη του Θεού
με το μέτρο της προσωπικής μας ευτυχίας.
Όταν όλα πηγαίνουν καλά
λέμε ότι ο Θεός μας αγαπά.
Σαν να πιστεύουμε
ότι η αγάπη του Θεού αποδεικνύεται
από την απουσία των δυσκολιών στη ζωή μας.
Ο Άγιος όμως μας διδάσκει
ότι η αγάπη του Θεού
δεν παύει να υπάρχει
όταν αρχίζει ο ανθρώπινος πόνος.
Ούτε πίσω από κάθε δοκιμασία βρίσκεται ο Θεός.
Το ότι το επιτρέπει δεν σημαίνει
και ότι το θέλει κιόλας.
Ας θυμόμαστε ότι
η αληθινή αγάπη δεν εξετάζει…εμπιστεύεται.
Η δοξολογία είναι καρπός μιας σχέσης αγάπης!
Σε αυτή την συχνότητα
της αγάπης και της εμπιστοσύνης
βρίσκονταν όλοι οι άνθρωποι του Θεού.
Δες τι λέει ο πολύαθλος Ιώβ:
«Ο Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο·
ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο·
εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον
εἰς τους αιώνας»
Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου