ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Τετάρτη 1 Νοεμβρίου 2023

ΚΑΡΟΎΛΙΑ ΆΓΙΟΝ ΌΡΟΣ

Μια δίγλωσση επιγραφή με Ελληνική και Αραβική γραφή που τοποθετήθηκε από έναν Τούρκο Σουλτάνο του Ρουμ (Ρωμανία).

🔸Μια δίγλωσση επιγραφή με Ελληνική και Αραβική γραφή που τοποθετήθηκε από έναν Τούρκο Σουλτάνο του Ρουμ (Ρωμανία).

Η Συγκεκριμένη επιγραφή βρίσκεται στη Σινώπη του Πόντου που ανήκε στο Θέμα των Αρμενιακών.

Το 1214 Καϋκούς Α' πολιόρκησε την πόλη για να μπορέσει να έχει ένα αντίστοιχο λιμάνι στη Μαύρη θάλασσα σαν αυτό της Αττάλειας στην Μεσόγειο.

Για καλή του τύχη, ο Αυτοκράτορας της Τραπεζούντας Αλέξιος Α' Μέγας Κομνηνός συνελήφθη από στρατιώτες του καθώς βρισκόταν σε κυνήγι μαζί με 500 ακόλουθους του. (Ότι να'ναι και αυτός. Η πόλη του πολιορκούνταν και αυτός πήγε για κυνήγι.)

Η Σινώπη παραδόθηκε ύστερα από διαπραγματεύσεις. Ο Καϋκούς δεν διατάραξε την εμπορική κίνηση και μάλιστα διόρισε έναν Αρμένιο για διοικητή της. Ωστόσο, διέταξε να μετατραπούν όλες οι εκκλησίες σε τζαμιά.

Ύστερα έδωσε εντολή για την ανοικοδόμηση των τειχών της πόλης που την ανέλαβε ένας Βυζαντινός/Ρωμαίος, ο Σεβαστός. Η επιγραφή της φωτογραφίας τοποθετήθηκε μάλλον κατά τη διάρκεια αυτών των εργασιών.

Ιστορικά, σε βάθος χρόνου η κατάκτηση της Σινώπης αποτέλεσε μια μαχαιριά στις βλέψεις των Κομνηνών για τον θρόνο της Κωνσταντινούπολης και απέκοψε για πάντα την υπόλοιπη Ρωμανία με το κράτος της Τραπεζούντας που επρόκειτο να ακολουθήσει ξεχωριστή ιστορική πορεία.

Θυμηθείτε: μόνο αυτό που έχει καθορίσει ο Κύριος θα συμβεί σε εμάς. Σεβασμιώτατος Συμεών (Zhelnin)

Today we celebrate the 28th anniversary of the enthronement of His Beatitude Archbishop Anastasios of Albania.

ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ - Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΑΓΙΟΡΙΤΗ ΜΟΝΑΧΟΥ 13/05/23

Το θαύμα του γέροντα Σεβαστιανού που συμπεριλήφθηκε στην ταινία «Το νησί»

Ο Όσιος Ομολογητής Σεβαστιανός της Καραγανδά

Το θαύμα του γέροντα Σεβαστιανού που συμπεριλήφθηκε στην ταινία «Το νησί»

Ναταλία Βάσινα

Τι θαυμαστός γέροντας ήταν ο πατήρ Σεβαστιανός! Ήταν μεγάλος ασκητής, προορατικός και ανυποχώρητος στρατιώτης του Χριστού, πράος και ταπεινός στην καρδιά. Η πίστη του ήταν φλογερή, αλλά και νηφάλια. Ο Όσιος μισούσε την αμαρτία, ξεριζώνοντας ανελέητα ακόμα και τα πιο αδύναμα βλαστάρια της στην ψυχή του. Εξίσου προσεκτικός ήταν με την κατάσταση της ψυχής των πνευματικών του παιδιών. Για όσους τον είχαν πνευματικό καθοδηγητή, ήταν η ενσάρκωση της αγάπης. Καμιά φορά ήταν λίγο αυστηρός, αλλά ό,τι έκανε το έκανε ως στοργική μητέρα, για τη σωτηρία των ψυχών του ποιμνίου του. Αλλά και οι άγνωστοι ζεσταίνονταν με τις ακτίνες της ευλογημένης ζεστασιάς της ψυχής του. Αγαπώντας τον Χριστό περισσότερο από την ελευθερία και τη ζωή, μοιραζόταν με όλους απλόχερα το φως αυτής της αγάπης.

Ο γέροντας συνδύαζε με αξιοθαύμαστο τρόπο την ταπείνωση με την αυστηρότητα. Τηρούσε πολύ αυστηρά το εκκλησιαστικό τυπικό, την τάξη και την πληρότητα της ιερής ακολουθίας. Δεν υπήρχαν παραλείψεις και κακοτεχνίες στην ακολουθία. Ήταν πολύ αυστηρός όσον αφορά την ψαλμωδία. Δεν δεχόταν τα υπερβολικά γυρίσματα και τις κορόνες. Απαιτούσε η ψαλμωδία να είναι ευλαβική και μάλιστα εξηγούσε: «Δεν είναι ευάρεστο στον Θεό να φωνάζεις, να χτυπάς μάλιστα και τα πόδια σου. Ο Θεός δεν είναι κουφός, ακούει τα πάντα και γνωρίζει τους λογισμούς μας».

Η ταπείνωσή του είχε εκπληκτική επίδραση στους γύρω του. Κάποτε, είχε απαγορευτεί στον πατέρα Σεβαστιανό να τελεί ιερές ακολουθίες και μυστήρια σε γειτονικά χωριά. Αξίζει να σημειωθεί ότι επρόκειτο για επίσημη κοινοποίηση σχετικής απόφασης των κρατικών αρχών. Ο πατέρας Σεβαστιανός παρουσιάστηκε προσωπικά στον αξιωματούχο και του λέει: «Σύντροφε Επίτροπε, επιτρέψτε μας, κατόπιν αιτήματος των ανθρακωρύχων, να τελούμε ιερές ακολουθίες και μυστήρια στο Σαράν, στην Ντούμποβκα και σε άλλους οικισμούς. Μερικές φορές μου ζητούν να κοινωνήσω μια άρρωστη μητέρα ή να κηδέψουμε νεκρό». Και ο επίτροπος απάντησε απολογητικά: «Παρακαλώ, πάτερ Σεβαστιανέ, να τα κάνετε, μην τους τα αρνείστε».

Ο γέροντας κατανοούσε τις ανθρώπινες αδυναμίες, μπορούσε να διαχωρίζει το σημαντικό από το ασήμαντο, ήταν φιλάνθρωπος και ταυτόχρονα αυστηρός σε θέματα πίστης. Έλεγε: «Μπορείτε να προσεύχεστε σε οποιοδήποτε μέρος, οποιαδήποτε ώρα: όρθιοι, καθιστοί, ξαπλωμένοι, την ώρα που εργάζεστε, όταν ταξιδεύετε. Μόνο μην μιλάμε μέσα στο ναό, είναι αμαρτία».

Ο Κύριος είχε προικίσει πλουσιοπάροχα τον πιστό δούλο Του. Ο πατήρ Σεβαστιανός είχε πολλά χαρίσματα: ήταν ταπεινός, πράος και φιλάνθρωπος, ασκητής, προορατικός, ευχέτης. Είχε λάβει μάλιστα από τον Θεό το χάρισμα της θεραπείας. Ο βίος του γέροντα αναφέρει πολλά περιστατικά θεραπείας ασθενών.

Κάποτε, στον πατέρα Σεβαστιανό είχε έρθει μια γυναίκα με τον εξάχρονο ανιψιό της. Το αγόρι είχε πέσει από το ποδήλατο και είχε τραυματιστεί στο πόδι του. Σύντομα το ισχίο του αγοριού άρχισε να σαπίζει. Οι γονείς εξάντλησαν όλα τα μέσα θεραπείας, έκαναν μια πρώτη εγχείρηση, μετά μια δεύτερη, αλλά η κατάσταση του παιδιού όλο και χειροτέρευε. Το αγόρι δεν μπορούσε πλέον να περπατήσει. Το πόδι άρχισε να συρρικνώνεται. Τότε, ο πατήρ Σεβαστιανός είχε δει εκείνη τη γυναίκα να έρχεται στην εκκλησία. Μια φορά την πλησίασε και της υπέδειξε έναν άλλο γιατρό. Έκαναν και άλλη επέμβαση. Η γυναίκα ήρθε ξανά στην εκκλησία. Ο πατήρ Σεβαστιανός κατευθείαν την πλησιάζει και της λέει: «Έφερες το αγόρι; Γιατί δε φτάνεις στην ουσία; Γιατί δεν τον φέρνεις σε μένα; Οι άνθρωποι έρχονται σε μένα από τη Μόσχα, από την Αγία Πετρούπολη, αλλά εσύ είσαι κοντά και δεν μου τον φέρνεις. Πήγαινε αμέσως στο νοσοκομείο και φερ’ τον στην αγκαλιά σου». Οπότε, πήγαν και έφεραν στην αγκαλιά το αγόρι στο γέροντα.

Ακολουθεί η διήγηση σε πρώτο πρόσωπο:

«Τον φέραμε στην εκκλησία, τον πήγαμε κοντά στον παππούλη. Ο παππούλης φωνάζει: «Μιχαλάκη, Μιχαλα-α-άκη!». Εκείνος κούνησε μόνο τα μάτια του και συνέχισε να κείτεται σαν κλαδί, ξεραμένος, σχεδόν άψυχος. Ο παππούλης λέει: «Να τον πάτε στην εικόνα της Αγίας Τριάδας στο εξομολογητήριο». Τον πήγα εκεί που μου υπέδειξε. Ο παππούλης έδωσε εντολή να φέρουν καρέκλα και μου λέει: «Βάλε τον Μιχαλάκη στην καρέκλα!». Τρομοκρατήθηκα! Τα χέρια και τα πόδια του παιδιού είναι σαν φραγγέλια· πώς να σηκωθεί, αφού είναι σχεδόν μισοπεθαμένο! Τότε, ο παππούλης φώναξε τη μητέρα του και μας λέει: «Κρατήστε τον από τις δύο πλευρές και βάλτε τον επάνω στην καρέκλα. Ελάτε, μη φοβάστε!» Τον ανεβάσαμε, τα πόδια του άγγιζαν την καρέκλα και εμείς τον κρατούσαμε από τις δύο πλευρές, τραβώντας τον προς τα πάνω. Στη συνέχεια ο παππούλης κάλεσε και άλλες καλόγριες και τους είπε: «Να προσεύχεστε στο Θεό!» και άρχισε και ο ίδιος να προσεύχεται. Κρατάμε τον Μιχαλάκη… Κάποια στιγμή βλέπω: στερεώνεται, στερεώνεται, ισιώνει, ισιώνει, ίσιωσε και στάθηκε στα πόδια του! Ο παππούλης λέει: «Κατεβάστε τον από την καρέκλα, θα περπατήσει με τα δικά του πόδια». Και ο Μιχάλης όντως περπάτησε στα δικά του πόδια. Όλοι ήταν συγκλονισμένοι! Ο παππούλης τον άλειψε με ευχέλαιο και λέει στη μητέρα του: «Μείνε εδώ μαζί του τη νύχτα, αύριο θα τον κοινωνήσουμε και δεν θα κουτσαίνει κιόλας». Όμως, η μητέρα δεν έμεινε και γεμάτη χαρά πήγε στο σπίτι της με τον Μιχάλη. Επιπλέον, ο παππούλης την είχε συμβουλεύσει να φέρει ένα τσουβάλι αλεύρι ως ευγνωμοσύνη στον Θεό, αλλά εκείνη έφερε μόνο μια σακούλα. Μεγάλωσε ο Μιχαλάκης μας, έγινε πολύ γλυκός, πολύ όμορφος, αλλά κούτσαινε στο ένα πόδι. Αφού η μητέρα του δεν είχε υπακούσει και δεν είχε μείνει στο μοναστήρι για να τον κοινωνήσει.

Το συγκεκριμένο επεισόδιο, λίγο παραλλαγμένο, συμπεριλήφθηκε στη διάσημη ταινία του Παύλου Λουνγκίν «Το νησί». Μόνο που στην ταινία ο σκηνοθέτης βάζει τελικά το αγόρι να μένει στο μοναστήρι και να κοινωνάει.

Ο πατήρ Σεβαστιανός για τον μοναχισμό έλεγε το εξής: «Υπάρχει ένα βαθύ χάσμα ανάμεσα σε εμάς τους μοναχούς και τον κόσμο. Ο κόσμος δεν θα καταλάβει ποτέ τη ζωή μας ούτε εμείς θα καταλάβουμε ποτέ τη δική του. Αν οι μοναχοί γνώριζαν εκ των προτέρων πόσοι πειρασμοί και πόσες θλίψεις τους περιμένουν στο στενό αλλά σωτήριο αυτό δρόμο, κανείς δεν θα πήγαινε σε μοναστήρι. Και αν ο κόσμος γνώριζε ποια είναι τα μελλοντικά αγαθά των μοναχών, τότε όλοι θα πήγαιναν στο μοναστήρι».

Την ίδια στιγμή, κατανοούσε πολύ καλά τις ψυχές των λαϊκών με όλες τις ανθρώπινες αδυναμίες τους, τις σωματικές και τις πνευματικές τους ασθένειες, τα βιοτικά προβλήματα και τις δυσκολίες τους.

Ναταλία Βάσινα

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

monastery.ru

11/1/2023

Εικόνα της Θεομήτορος του Ποτσάεβ!!!

Το 1559, ο Έλληνας (σύμφωνα με άλλες πηγές – Βούλγαρος) Μητροπολίτης Νεόφυτος, ταξιδεύοντας στη Ρωσία, μετέβη και στη Βολινία.

Με την έμπνευση του Θεού και χάριν ευγνωμοσύνης για τη φιλοξενία που του παρείχε η ευσεβής ευγενής Άννα Γκόισκαγια, στην οποία ανήκε το Ποτσάεβ, ο επίσκοπος την ευλόγησε με μια εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Πιθανότατα, ήταν μια οικογενειακή εικόνα, ίσως ανήκε στην οικογένεια του ίδιου του Νεόφυτου.

Οι νότιοι Σλάβοι, όπως και άλλοι λαοί, είχαν εκείνη την εποχή ένα ευσεβές έθιμο να επιλέγουν με ιδιαιτερότητα προστάτες εκ των Αγίων, των οποίων η μνήμη εορταζόταν από γενιά σε γενιά ως εορτή της κάθε οικογένειας. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε όλες τις επιγραφές που διατηρούνται σε αυτήν την εικόνα, τα γράμματα και η γλώσσα είναι σλαβικά. Αυτό δείχνει ότι, ίσως, «η εικόνα του Ποτσάεβ εικονογραφήθηκε από χείρα Ρώσου αγιογράφου».

Για πολύ καιρό υπήρχε το ιερό στο παρεκκλήσι ενός ευγενούς κτήματος. Οι υπηρέτριες έβλεπαν την εικόνα να λάμπει πολλές φορές, πράγμα το οποίο μετέφεραν και στην αφέντρα τους.

Η Mητέρα του Θεού παρουσιάστηκε σε όνειρο της ίδιας της Γκόισκαγια. Εν τέλει, μια μέρα, έχοντας δει στην πραγματικότητα, πως ένα υπέροχο φως εκπέμπεται από την Εικόνα, η ευσεβής αυτή γυναίκα, πίστεψε, ότι η εικόνα είχε μια ιδιαίτερη χάρη και παρήγγειλε να ανάψουν μια λαμπάδα μπροστά από το ιερό.

Θαύματα άρχισαν να συμβαίνουν στις προσευχές μπροστά στην εικόνα. Όταν, χάρη στη θαυματουργή εικόνα, ο τυφλός αδελφός της Γκόισκαγια, Φίλιππος, θεραπεύτηκε, η Άννα, έκπληκτη και ευχαριστημένη, κάλεσε μοναχούς. Μια λειτουργία προσευχής ετελέσθη από αυτούς, το ιερό μεταφέρθηκε στο βουνό Ποτσάεβ σε μια πομπή και δόθηκε για αιώνια παρακαταθήκη στους μοναχούς, που ζούσαν σε μια σπηλιά στο βουνό.

Αυτό το γεγονός έλαβε χώρα το 1597. Μια εκκλησία χτίστηκε στο βουνό προς τιμήν της Κοίμησης της Θεοτόκου και δημιουργήθηκε ένα μοναστήρι, για τη συντήρηση του οποίου ο Γκόισκαγια δώρισε χρηματικά κεφάλαια. Από τότε, η εικόνα ονομάζεται εικόνα του Ποτσάεβ.

Μέχρι το 1664, δεν καταγράφηκαν διάφορα θαύματα. Ωστόσο, η δημοφιλής φημολογία για τέτοια γεγονότα, εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλα τα άκρα της ρωσικής γης. Πολλοί προσκυνητές άρχισαν να συρρέουν στην εικόνα της Θεομήτορος του Ποτσάεβ από κάθε γωνιά.

Το καλοκαίρι του 1675, κατά τη διάρκεια του πολέμου Ζμπαράζ με τους Τούρκους, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πολωνού βασιλιά Γιαν Σομπιέσκι (1674-1696), ολόκληρα συντάγματα αποτελούμενα από Τάταρους, με επικεφαλής τον Νουρρεντίν Χαν, πλησίασαν τη Μονή Ποτσάεβ μέσω του Βίσνιεβετς, περικυκλώνοντάς την από τρεις πλευρές. Ο αδύναμος φράχτης του μοναστηριού, καθώς και πολλά πέτρινα κτίρια του μοναστηριού, δεν εξασφάλιζαν καμία προστασία στους πολιορκημένους.

Ο ηγούμενος του μοναστηριού, Ιωσήφ Ντομπρομίρσκι, έπεισε τους αδελφούς και τους λαϊκούς να στραφούν στους ουράνιους μεσολαβητές: την Υπεραγία Θεοτόκο και τον Άγιο Ιώβ του Ποτσάεβσκι. Οι μοναχοί και οι λαϊκοί προσευχήθηκαν θερμά, προσκυνώντας μπροστά στη θαυματουργή εικόνα της Μητέρας του Θεού και στο ιερό με τα λείψανα του Αγίου Ιώβ.

Η ιστορία μας αναφέρει, ότι κατά τη διάρκεια του 16ου και 17ου αιώνα, οι Τούρκοι και οι Τάταροι πραγματοποίησαν έως και εκατό επιδρομές στα εδάφη μας. Όταν η Πολωνία, παραβίασε τη Συνθήκη Ειρήνης Μπουχάτς με την Τουρκία, άρχισε ο πόλεμος Ζμπαράζ. Οι Τούρκοι από την Ποντόλια, έστειλαν τα αποσπάσματά τους στη Γαλικία και την Βολινία.

Το πρωί της 23ης Ιουλίου, κατά την ανατολή του ηλίου, οι Τάταροι κράτησαν την τελευταία συμβουλή για εισβολή στο μοναστήρι. Ο ηγούμενος διέταξε επίσης να ψαλλεί ο Ακάθιστος Ύμνος στην Υπεραγία Θεοτόκο. Με τα πρώτα λόγια του «Τη υπερμάχω στρατηγώ», η Ίδια η Αγνή Θεοτόκος εμφανίστηκε ξαφνικά πάνω από το μοναστήρι, φορώντας το “λυτό ολόλευκο ωμοφόριο” και με ουράνιους αγγέλους να κρατούν γυμνά σπαθιά. Ο Άγιος Ιώβ ήταν δίπλα στη Μητέρα του Θεού, υποκλινόμενος σε αυτήν και προσευχόμενος για την προστασία του μοναστηριού.

Οι Τάταροι μπέρδεψαν τον ουράνιο στρατό με στοιχειό και μέσα στη σύγχυση τους άρχισαν να ρίχνουν βέλη στην Άγια Θεοτόκο και τον Άγιο Ιώβ, αλλά τα βέλη επέστρεφαν και χτυπούσαν αυτούς που τα εκτόξευαν. Τρόμος κυρίευσε τους επιτιθέμενους. Τράπηκαν σε φυγή και χωρίς να αναγνωρίζονται μεταξύ τους, σκότωναν ο ένας τον άλλον. Οι υπερασπιστές του μοναστηριού έσπευσαν να τους καταδιώξουν και αιχμαλώτισαν πολλούς. Μερικοί κρατούμενοι στη συνέχεια δέχτηκαν την ορθόδοξη πίστη και παρέμειναν στο μοναστήρι για πάντα.

... Σήμερα, η θαυματουργή εικόνα είναι τοποθετημένη στον Καθεδρικό Ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου της Λαύρας, σε ένα περίπτερο σε σχήμα αστεριού στην τρίτη βαθμίδα του τέμπλου. Δωρίστηκε το 1859 από τον αυτοκράτορα Αλέξανδρο Β' εις ανάμνησίν του προσκυνήματός του στη Μονή Ποτσάεβ.

Κάθε μέρα, στις πέντε το πρωί, στον Καθεδρικό Ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου, ως αφιέρωμα στο λυκόφως και πριν από την αυγή με μόνες τις λαμπάδες, η αδελφότητα των μοναχών τελεί την ακολουθία του μεσονυκτικού. Μετά από αυτήν, όταν ψάλλουν το τροπάριο «αδιάβατη πύλη», η θαυματουργή εικόνα της Μητέρας του Θεού του Ποτσάεβ, κατεβαίνει αργά και σταματά στο επίπεδο του ανθρώπινου ύψους. Η εικόνα περικλείεται σε δύο μεταξωτές κορδέλες. Δίπλα της, στέκει ένας ιερομόναχος, που ονομάζεται εκ της παράδοσης "της κιβωτού". Οι υπόλοιποι ακολουθούντες μοναχοί και μετά από αυτούς όλοι οι προσκυνητές στο ναό, σιωπηλά και χωρίς βιασύνη, πλησιάζουν και προσκυνούν τη θαυματουργή εικόνα.

Με τον ίδιο τρόπο, η εικόνα χαμηλώνει τα Σάββατα μετά τον Ακάθιστο στον καθεδρικό ναό προς τιμήν της, καθώς και τις Κυριακές και τις αργίες μετά την ύστερη Θεία Λειτουργία.

Τα θαύματα των ιαμάτων αυτής της εικόνας, είναι ατελείωτα, όπως και η ροή προσκυνητών από τη Ρωσία, τη Λευκορωσία, την Ουκρανία, τη Μολδαβία, τη Σερβία και άλλες χώρες, που έρχονται στη Λαύρα της.

Τα θαύματα από το ιερό του Ποτσάεβ, δεν διαχέονται προς όλους, αλλά σε όλους, όσους στρέφονται προς αυτήν την εικόνα με μια ειλικρινή προσευχή, μυστικά και αθόρυβα, λαμβάνοντας απτή και σαφή πνευματική, ψυχική και σωματική βοήθεια.

Ο καθένας από αυτούς που έρχονται στο ιερό, έχει κάτι, που μπορεί να εκφραστεί μόνο με την προσευχή. Και δεν υπάρχουν πάντα αρκετά λόγια γι αυτό.

Σέργιος Μίλοβ

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Κωνσταντίνος Θώδης

foma.ru

10/31/2023

Πειρασμός!!!

Πειρασμός

Σέργιος Μαζάεβ

Τη μελέτη του Ευαγγελίου μπορούμε να την παρομοιάσουμε με την ανάβαση στο Έβερεστ: από μακριά οι χιονόλευκες κορυφές προκαλούν θαυμασμό, αλλά καθώς τις πλησιάζει ένας μη εξοικειωμένος άνθρωπος αρχίζει και νιώθει μια αυξανόμενη ανησυχία και δυσανεξία. Για κάποιον που γνωρίζει για τον Χριστό εξ ακοής, η διδασκαλία Του μοιάζει ρομαντική ιστορία για την ελευθερία, την αγάπη και τη συγχώρεση. Όποιος όμως προσπαθεί με ειλικρίνεια να θεμελιώνει τη ζωή του στο Ευαγγέλιο, σύντομα θα πεισθεί ότι αυτή η «διαδρομή» ανήκει στο πιο υψηλό επίπεδο δυσκολίας. Στα λόγια του Σωτήρα μπορούμε να βρούμε τέτοιες αλήθειες που είναι εξαιρετικά δύσκολο να τις αποδεχτούμε.

Σε ένα έργο με τίτλο «Το λυκόφως των ειδώλων» ο Νίτσε έγραφε: «Κάποτε, εξαιτίας της ανοησίας που έγκειτο στο πάθος, κήρυτταν πόλεμο στο ίδιο το πάθος: ορκίζονταν να το καταστρέψουν... Η πιο διάσημη φόρμουλα για το θέμα αυτό βρίσκεται στην Καινή Διαθήκη: “εἰ δὲ ὁ ὀφθαλμός σου σκανδαλίζει σε, ἔξελε αὐτὸν καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ”. Ευτυχώς, κανένας χριστιανός δεν ενεργεί σύμφωνα με αυτή την εντολή... Η Εκκλησία νικάει το πάθος κόβοντάς το με όλη τη σημασία της λέξης: η πρακτική της, η “θεραπεία” της είναι ο ευνουχισμός».

Η λογική του Γερμανού φιλοσόφου είναι απλή: η χριστιανική διδασκαλία είναι εχθρική προς τη ζωή, αλλά οι φορείς της συνεχίζουν να ζουν ως υποκριτές που είναι.

Στην πραγματικότητα όλα είναι πολύ πιο περίπλοκα. Ίσως, ο Νίτσε δεν το γνώριζε, αλλά την προσταγή «ἔξελε καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ» την τηρούσαν κυριολεκτικά εκείνοι που ανήκαν στην αίρεση των ευνούχων, την οποία δημιούργησε ο Κονδράτιϊ Σελιβάνοφ τον 18ο αιώνα. Το ενδιαφέρον είναι ότι η πρακτική αυτής της αίρεσης έδειξε ότι η λεγόμενη «πρώτη σφραγίδα», ή ο ευνουχισμός, δεν οδηγεί στην αληθινή αγνότητα. Ο άνθρωπος που δεν έχει πλέον τη φυσική δυνατότητα να πορνεύει, πολύ σύντομα πείθεται ότι μπορεί να διεγείρεται παρατηρώντας άλλους. Και πλέον το μάτι – ένα εντελώς διαφορετικό μέρος του σώματος – γίνεται η αιτία του ίδιου πειρασμού. Βέβαια, και το μάτι μπορείς να το αφαιρέσεις, αλλά αυτό δε στερεί τη δυνατότητα να αμαρτάνει κανείς με το να παραδίδεται σε ηδονικές φαντασιώσεις και αναμνήσεις.

Οι πρώτοι ακροατές της επί του Όρους Ομιλίας ήταν κάτοικοι του αρχαίου Ισραήλ, δηλαδή άνθρωποι που ήταν θρησκευτικά μυημένοι και που γνώριζαν την εμπειρία της εγκράτειας. Επομένως, όταν άκουγαν για «το μάτι και το χέρι» που σκανδαλίζουν τον άνθρωπο, καταλάβαιναν πολύ καλά ότι την αιτία του πειρασμού δεν πρέπει να την αναζητούν στο σώμα. Μήπως, η ψυχή είναι αυτή που ονομάζεται αλληγορικά «μάτι που σκανδαλίζει»; Την ψυχή, όμως, δεν μπορείς να την αφαιρέσεις και να την πετάξεις έξω. Τότε, για ποιο πράγμα μιλάει ο Χριστός;

Όσοι έχουν μελετήσει οικονομική θεωρία γνωρίζουν δύο όρους: «πληθωρισμός» και «υποτίμηση». Στην ουσία, και οι δύο λέξεις περιγράφουν δύο διαφορετικές πλευρές της ίδιας διαδικασίας υποτίμησης του χρήματος. Στον πολιτισμό, κατά καιρούς, συμβαίνει επίσης μια παρόμοια υποτίμηση. Μόνο που αντί για χρήματα υποτιμώνται οι ανθρώπινες πράξεις. Αν μια αμαρτία διαδίδεται ευρέως και γίνεται μαζική, στα μάτια των ανθρώπων «χάνει τη βαρύτητά της» και αρχίζει να θεωρείται ως μια απλή ζαβολιά. Όπως και στα οικονομικά, η υποτίμηση και εδώ μπορεί να είναι κρυφή ή επίσημη. Στην τελευταία περίπτωση, η αμαρτία γίνεται ανεκτή πλέον στο όνομα της παράδοσης ή του νόμου.

Ο άνθρωπος είναι πράγματι ικανός να πείσει τον εαυτό του ότι η αμαρτία δεν είναι κάτι τρομερό. Η αγοραία κουλτούρα μας σπρώχνει να ξεχνιόμαστε. Ωστόσο, η αισιοδοξία της στρουθοκαμήλου δεν ευνοεί την επιβίωση ούτε συνεργεί στη σωτηρία. Γι' αυτό, στο Ευαγγέλιο λέγονται σκληρά λόγια: «καὶ εἰ ὁ ὀφθαλμός σου σκανδαλίζει σε, ἔξελε αὐτὸν καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ· καλόν σοί ἐστι μονόφθαλμον εἰς τὴν ζωὴν εἰσελθεῖν, ἢ δύο ὀφθαλμοὺς ἔχοντα βληθῆναι εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός» (Μτ. 18: 9). Εδώ ο Σωτήρας μάς υποδεικνύει την πραγματική και όχι την κερδοσκοπική τιμή της αμαρτίας. Είναι σαν να λέει στους επιπόλαιους ανθρώπους: «Μην απατάσθε: η αμαρτία είναι καταστροφή. Ο κόσμος είναι φτιαγμένος έτσι που είναι προτιμότερο να χάσεις μάτι ή χέρι παρά να υποκύψεις σε πειρασμό».

Στους Βίους των Αγίων βρίσκουμε μια διήγηση για τη Ζωή, μια κοπέλα «χωρίς κόμπλεξ», που έζησε στα τέλη του 4ου αιώνα στην Καισάρεια. Μια μέρα γλεντούσε με τους φίλους της. Άρχισαν να μιλάνε για τους χριστιανούς. Παρεμπιπτόντως, θυμήθηκαν τον μοναχό Μαρτινιανό, ο οποίος ασκήτευε εκεί κοντά στην έρημο της Παλαιστίνης. «Δε μου λέτε, πρέπει να είναι πολύ μεγάλος σε ηλικία αυτός ο Μαρτινιανός, ε;» – ρώτησε η Ζωή. «Τι λες! Ούτε σαράντα χρονών δεν είναι ακόμα!» – απάντησε κάποιος. «Βάζετε στοίχημα; Θα καταφέρω έτσι ώστε ο ασκητής σας να πέσει!» – ανταπάντησε η Ζωή γελώντας.

Η κοπέλα, μεταμφιεσμένη σε ταξιδιώτη, πήγε νύχτα στον Μαρτινιανό και ζήτησε κατάλυμα για διανυκτέρευση. Ο μοναχός της επέτρεψε να μπει μέσα, μια και ο καιρός ήταν άσχημος. Λίγο πριν ξημερώσει, η φιλοξενούμενη φόρεσε ακριβά ρούχα και άρχισε να υλοποιεί το σχέδιό της. Αφού την κοίταξε ο Μαρτινιανός, βγήκε από το κελί του, άναψε φωτιά και κάθισε ξυπόλητος πάνω στα πυρακτωμένα κάρβουνα. Για λίγο υπέμεινε σιωπηλός, αλλά στη συνέχεια δεν άντεξε και φώναξε: «Είναι δύσκολο για σένα, Μαρτινιανέ, να υπομένεις αυτή την προσωρινή φωτιά. Πώς όμως θα υπομένεις την αιώνια φωτιά που σου ετοίμασε ο διάβολος;» Αυτή η κραυγή συγκλόνισε τη Ζωή μέχρι τα βάθη της ψυχής της. Μετανόησε και αργότερα αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι στη Βηθλεέμ.

Αφού θεραπεύτηκε από τα εγκαύματά του, ο Άγιος Μαρτινιανός εγκαταστάθηκε σε ένα ακατοίκητο βραχώδες νησί, όπου τον επισκεπτόταν περιστασιακά ένας φίλος του ναυπηγός. Μια μέρα, στη διάρκεια μιας σφοδρής θύελλας, κοντά στο νησί ναυάγησε ένα πλοίο και τα κύματα έβγαλαν στην ακτή μια κοπέλα. Ο Άγιος Μαρτινιανός την βοήθησε να βγει στη στεριά. «Μείνε εδώ. Ορίστε, εδώ έχει ψωμί και νερό, και σε δύο μήνες θα έρθει ο ναυπηγός» – με αυτά τα λόγια ο Μαρτινιανός έπεσε στη θάλασσα και κολυμπώντας έφυγε.

Για να νιώσουμε το φόβο του ασκητή μπροστά στην αμαρτία, την οποία πολλοί από εμάς διαπράττουν εύκολα και ρουτινιάρικα, πρέπει να φανταστούμε με σαφήνεια αυτό το επεισόδιο: ο άνθρωπος μιλάει στη γυναίκα που μόλις είχε σώσει και στη συνέχεια απλώς γυρίζει την πλάτη και πέφτει μέσα στα μανιασμένα κύματα, όπως εμείς αποχαιρετάμε έναν φίλο μας και κατεβαίνουμε στο μετρό.

«Καλύτερα να πεθάνεις παρά να αμαρτήσεις». Έτσι αξιολογούσαν την αμαρτία οι άγιοι. Ο άνθρωπος του μεσαίωνα φοβόταν τον Θεό περισσότερο από τον ηγεμόνα. Ο σύγχρονος άνθρωπος, αντίθετα, βασίζεται στις κοινωνικές δυνάμεις και στις αρχές εξουσίας, θεωρώντας πλέον αυτές ως την αληθινή πραγματικότητα. Κακό, κατά την άποψη του ουμανιστή, δεν είναι τίποτα παραπάνω από τη βλάβη στον πλησίον του. «Επομένως», – πιστεύει ο ουμανιστής, – «μπορώ να κάνω ό, τι γουστάρω, αρκεί αυτό να μην ενοχλεί τους άλλους». Η ίδια η έννοια της «αμαρτίας» στον ουμανιστικό κόσμο μοιάζει αρχαϊκή και έχει πάψει να σημαίνει κάτι. Τη θέση της «μετάνοιας» στο λεξιλόγιό τους καταλαμβάνει πλέον η «συγγνώμη» ή η «επανόρθωση της ζημιάς».

Σε αυτόν τον κόσμο ζει και η Εκκλησία. Ο άνθρωπος που εισέρχεται σε Αυτήν αναρωτιέται: «Έχω απελευθερωθεί από τον κόσμο; Πώς να μάθω αν έχω γίνει πλήρως χριστιανός;» Αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κανείς ευκολότερα απ' ό, τι φαίνεται: ο ίδιος ο κόσμος καθημερινά μας δίνει πολλές ευκαιρίες να λύσουμε αυτό το ζήτημα με πλήρη βεβαιότητα. Ακόμα και τώρα μέσα από τα βάθη των απολαύσεών του θέτει το ύπουλο ερώτημα: «Τι είναι καλύτερο για σένα, να πεθάνεις ή να αμαρτήσεις;»

Σέργιος Μαζάεβ (νυν ιερομόναχος Συμεών)

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

Pravoslavie.ru

10/30/2023

Δεν εγκαταλείπω το χωριό μου - Στο Μυρσινοχώρι νέοι με όραμα παλεύουν| Ν. Καλογερόπουλος Σοφία Χατζή

π. Συμεών Βενετσιάνος - Γερόντισσα Φιλοθέη: «Ο γυναικείος Μοναχισμός ως πρόκληση και ως απάντηση»

Εκπομπή 103,6🔊ΑΒΡΑΑΜ ΖΕΛΙΛΙΔΗΣ @ κοιτασματα πετρελαιου ( ΖουράφαΝησίδα)_31-10-2023

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ | ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ: ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ

«Η φωτιά του πολέμου θα πάει κι αλλού, η Ελλάδα πρέπει να συνταχθεί με το δίκιο»-Ι.Σάμπρι

ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ !!!

ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ

Χριστόκαλλη ημέρα σε καθε καλλόψυχο άνθρωπο.

Βλέπουμε κάποιες κατανυκτικές Εκκλησιές να διακοσμούνται από περίτεχνα αυγά Στρουθοκαμήλου.

Μα γιατί;

Λένε πως όταν η μητέρα Στρουθοκάμηλος λείπει από τα αυγά της,τότε κάθεται δίπλα ο πατέρας και τα κλωσσά με το βλέμμα του προσέχοντάς τα.

Ας στρέψουμε λοιπόν και εμείς το βλέμμα,την προσοχή και όλο το ενδιαφέρον στον Ιησού Χριστό για να επωαστεί η ζωή μας από την χάρη ,σαν τρυφερό χάδι Μητέρας,Του Παναγίου και Ζωοποιού Πνεύματος.

ΠΑΤΗΡ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΜΠΑΚΗΣ

ΤΌ ΜΆΘΗΜΑ!

Και ιδού, τα πόδια μας τώρα ίστανται εις τας αυλάς σου, ω Ιερουσαλήμ.

1 Εὐφράνθην ἐπὶ τοῖς εἰρηκόσι μοι· εἰς οἶκον Κυρίου πορευσόμεθα.

1 Εσκίρτησα από χαράν και αγαλλίασιν, όταν, ενώ ευρισκόμην εις ξένην χώραν, μερικοί προσκυνηταί μου είπαν· Θα πορευθώμεν τώρα στον ναόν του Κυρίου.

1 Ωδή των αναβαθμών. Του Δαβίδ. Χάρηκα ολόψυχα όταν μου είπανε: «Στον οίκο του Κυρίου θα πάμε».

2 ἑστῶτες ἦσαν οἱ πόδες ἡμῶν ἐν ταῖς αὐλαῖς σου, Ἱερουσαλήμ.

2 Και ιδού, τα πόδια μας τώρα ίστανται εις τας αυλάς σου, ω Ιερουσαλήμ.

2 Ιερουσαλήμ, στις πύλες σου τα βήματά μας σταματούν.

3 Ἱερουσαλὴμ οἰκοδομουμένη ὡς πόλις, ἧς ἡ μετοχὴ αὐτῆς ἐπὶ τὸ αὐτό.

3 Η Ιερουσαλήμ, η οποία έχει οικοδομηθή ως πολυάνθρωπος, μεγάλη και λαμπρά πόλις, της οποίας τα κτίρια συνέχονται το ένα με το άλλο, ώστε να μη είναι αραιοκατωκημένη.

3 Ω Ιερουσαλήμ, χτισμένη σαν πολιτεία συγκροτημένη!

4 ἐκεῖ γὰρ ἀνέβησαν αἱ φυλαί, φυλαὶ Κυρίου, μαρτύριον τῷ Ἰσραήλ, τοῦ ἐξομολογήσασθαι τῷ ὀνόματι Κυρίου·

4 Περισσότερον όμως ποθητή και αγαπητή είναι, διότι εκεί ανέρχονται αι διάφοροι φυλαί, αι φυλαί του λαού του Θεού, σύμφωνα προς την εντολήν του Κυρίου, δια να υμνήσουν και δοξολογήσουν το πάντιμον όνομά του Κυρίου.

4 Εκεί ανεβαίνουν οι φυλές, οι φυλές του Κυρίου –σύμφωνα με το νόμο του Ισραήλ– να υμνήσουν του Κυρίου το όνομα.

5 ὅτι ἐκεῖ ἐκάθισαν θρόνοι εἰς κρίσιν, θρόνοι

Τρίτη 31 Οκτωβρίου 2023

Άγγελος ύπνου για κάθε άνθρωπο!!!

Αφήστε την καρδιά σας να ακούει την κραυγή της συγχώρεσης κάθε βράδυ! Αφήστε την ψυχή σας να νιώσει την αγάπη του Θεού κάθε στιγμή! Και το μυαλό να τρυπιέται από αγάπη για τον πλησίον! Μην κρίνετε και μην προσπαθήσετε να αποδώσετε δικαιοσύνη στον εαυτό σας, μπροστά σε ανθρώπους, δεν θα τα καταφέρετε. Να θυμάστε πάντα, κανείς δεν ξεφεύγει από την κρίση του Θεού! Και ο Θεός ανταμείβει τον καθένα σύμφωνα με την αφθονία της καρδιάς!

Άγγελος ύπνου για κάθε άνθρωπο!!!

Τι θαύμα που ο Θεός δεν καταδικάζει την αναχώρησή μας, αλλά πάντα ευλογεί την επιστροφή μας!

🌸 Δεν υπάρχει αμαρτία που να μην μπορεί να συγχωρηθεί από τον Θεό. Ο άνθρωπος πρέπει να κάνει μόνο ένα πράγμα: να συνέλθει όπως ο άσωτος γιος, να συνειδητοποιήσει ότι έχει απομακρυνθεί από τον Θεό και να επιστρέψει, να επιστρέψει στο σπίτι. Επιστρέφοντας, θα γίνει δεκτός χωρίς μομφή. Οι άνθρωποι τό κάνουν ο Θεός ποτέ. Στο Πατερικο στο βιβλίο των γερόντων που έχουν ανάγκη από αγιότητα, λέγεται ότι

«Αν θέλει ο άνθρωπος, από το πρωί μέχρι το βράδυ μπορεί να φτάσει στο μέτρο της τελειότητας».

Τι θαύμα που ο Θεός δεν καταδικάζει την αναχώρησή μας, αλλά πάντα ευλογεί την επιστροφή μας! Αν δεν ήταν ο Θεός με την αγάπη Του, θα καταδικάζαμε ο ένας τον άλλον και κανείς δεν θα έφτανε στον Παράδεισο.🌸

🌸Πατήρ Πρωτοσυγγελλος Χρυσόστομος Φιλιπέσκου 🌸

«Στην εκκλησία μέσα μου, συνάντησα τον Θεό… Προσευχόταν...» Theodore Dume

Yesterday’s Sermon in a Nutshell:Should Christians Celebrate Halloween?

Yesterday’s Sermon in a Nutshell:

Should Christians Celebrate Halloween?

Sunday’s gospel of Christ healing the demon-possessed man is quite fitting with the upcoming celebration of Halloween on Tuesday; fitting because it shows Christ’s power over Satan and all things evil.

Interestingly, over the last ten-years or so, there has been a growing concern as to whether Christians should celebrate Halloween, mainly amongst the Protestant community. Still, participating in Halloween or not can be a very controversial topic. There are those who view Halloween simply in terms of dressing up and having fun; an innocuous, innocent, and harmless activity. Others are equally convinced that this is a satanic holiday aimed at worshiping evil spirits and promoting wickedness and darkness. So, who is right? Can a Christian participate in Halloween without compromising their faith?

No matter how commercialized Halloween has become, it is true that it has pagan origins. However, the Early Church also had to contend with pagan feasts and rituals that were inherently ingrained upon the culture of those they converted. And the Church saw fit to allow many of these feasts and celebrations to continue, although they “Christianized” them. They put a new Christ-centered spin on these holidays, such as re-focusing the time of the winter solstice – the “rebirth of the sun,” to honor the Birth or Nativity of our Lord; allowing the decorating of pine trees which was also a pagan custom.

St. Paul also wrote that it was permissible to eat “meat offered to idols,” because for us, as Christians, we know that this means “nothing” and we can override or trump all pagan aspects by asking God’s blessing upon the food before we eat it (1 Cor. 8:4).

Although the Bible says nothing about Halloween per se, it does say that witchcraft, occultism, and worshiping evils sprits are wrong and "punishable by death." But does dressing up and going Trick or Treating equate to worshipping Satan? Of course not. And besides, Christ overcame the world.

Personally, I do not think that there is anything wrong with participating in Halloween unless one decides to see it as an opportunity to worship the Devil and perform satanic rites. And I certainly don't consider it a "gateway" holiday which leads people away from Christianity. If that were the case, then we should ban or avoid all civil holidays.

Regarding costumes, one might consider how they dress or dress up their children. I do not think going out as animals, princesses, or Power Rangers is bad, but perhaps parents should choose alternatives to gruesome, grotesque, or demeaning costumes. (When I was young, we often dressed as cartoon characters, cowboys, ghosts, vampires, and the ever-popular Hobo – with a bindle stick and large plastic cigar).

So, should Christians celebrate Halloween? Is there anything evil about dressing up as a Superhero and going around the block asking for candy? No. Yet are there ellements or aspects of Halloween that are anti-Christian and should be avoided? Absolutely. If parents are going to allow their children to participate in Halloween, they should make sure to keep them from getting involved in the darker aspects of the day. This means that their attitude, behavior, and dress should mirror their religious convictions.

By the way: why not dress children in costumes that reflect biblical characters or saints of the Church? It would be impressive to see someone dressed as Noah pulling a wagon-ark filled with animals; a Moses carrying tablets of the Ten Commandments; a Jacob in his coat of many colors; a myrrh-bearer carrying an ointment jar, or a Daniel carrying stuffed lions.

Overall, the decision to celebrate, or not celebrate Halloween should be respected and not become a point of contention dividing the Church. Everyone should read chapter 14 of St. Paul’s Letter to the Roman’s, as it deals with things such as this: the strengths and weaknesses of Christians. We are one Body in Christ, but not everyone is on the same level of understanding or degree of faith as others in the community. Everyone should be loved and respected.

Fr. John

“Set your minds on things above, not on earthly things.” (Colossians 3:2)

“Set your minds on things above, not on earthly things.” (Colossians 3:2)

God, in His ultimate benevolence, gave mankind a free will, which means that we have the choice to choose right from wrong, good from evil, and God over Satan. Therefore, to “set one’s mind” on something is to choose to think about it. To allow it to influence your goals and guide one’s ideology, principles, morals, and course of action. Thus, setting your mind on heavenly things, as opposed to earthly, temporal things, is how we choose Christ over the world.

Fr. John