Τετάρτη 3 Ιουλίου 2024
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΠΑΎΛΟΣ.
"Αν υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να καυχηθεί ότι ύφανε τον καλλιτεχνικό τάπητα του δυτικού πολιτισμού, χρησιμοποιώντας το θεϊκό στημόνι, αυτός είναι ο σκηνοποιός της Ταρσού. Ο Παύλος, χωρίς αμφιβολία, ανήκει στις απόλυτα μεγάλες μορφές, και στους μεγαλύτερους διαμορφωτές της χριστιανικής Δύσεως. Τι αποτελούσε το προσωπικό του μεγαλείο; Κάθε μεγάλο είναι απλό, και απλοποιεί και τις ποικίλες απόψεις της ζωής... Η απόλυτη απορρόφηση του ατομικού εγώ μέσα στον Χριστό, αυτός ο πνευματικός πυρήνας της υπάρξεώς του, ήταν το μυστικό του μεγαλείου του. Κάθε αληθινά μεγάλο επιδρά και στο πιο απώτερο μέλλον. Σ' αυτό το σημείο ευρίσκεται η σημασία του Αποστόλου για την παγκόσμια ιστορία..."
J. Holzner Γερμανός συγγραφέας
Θεοποιία!!!!
Η μετανεωτερική
θεολογική απορία.
π. Νικόλαος
Λουδοβίκος
Τι απομένει όταν
η θεολογία αδυνατεί πλέον να βεβαιώσει είτε την υπερβατικότητα είτε την
ενδοκοσμικότητα του Θεού. Πώς η ριζική ελευθερία του Θεού υποθάλπει τη ριζική
ελευθερία του ανθρώπου. Τα όντα είναι δεδομένα ως προσδιορισμένες φύσεις ή
ανοικτά στο αίνιγμα του διαλόγου. Ως ποια ριζική διαφορά υπάρχει πραγματικά η
κτιστή φύση. Η χάρις συνιστά μιαν έξοδο από τη φύση ή έναν φωτισμό του άγνωστου
πυρήνα της. Ποια είναι η κρυμμένη όψη της Θεανθρωπίας. Αυτά είναι μερικά από τα
ερωτήματα τα οποία το βιβλίο τούτο επιχειρεί να αντιμετωπίσει, αναμοχλεύοντας
ένα σημαντικό μέρος της νεωτερικής θεολογικής πείρας στην δοκιμασία της
οσμωτικής διήθησης των αρχαίων πηγών της.
Αθωνικές καλημέρες!!!
ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ
Θεόβρυτη άπασα ζωή και ημέρα να μας χαρίζει απλόχερα ο Ιησούς Χριστός.
Όπως οι δύτες, μέσα στα βάθη της θαλάσσης ,αναπνέουν και ζωογονούνται απο το οξυγόνο που φερουν στην συσκευη,έτσι και εμείς ,στα έσχατα και τα βάθη των αιώνων που φθάσαμε ,ας τρεφόμαστε απο ζωή και οξυγόνο Χριστού μέσα από την αντλία του κομποσχοινιού, που μας μεταφέρει καθαρό αέρα Παραδείσου !
Πατήρ Διονύσιος Ταμπάκης.
Τρίτη 2 Ιουλίου 2024
ΑΝΑΦΈΡΕΙ ΙΕΡΈΑΣ.
«Κύριε,
ζηλεύω τή "χαμένη δραχμή"
πού τή βρίσκεις.
Ζηλεύω τό "χαμένο πρόβατο"
πού ξαναβοσκάει στο λιβάδι Σου.
Ζηλεύω τό “νεότερο γυιό" Σου,
πού τοῦ φορᾶς τό δαχτυλίδι καί τή στολή τήν
πρώτη".
Δέν θέλω καί, ὅμως, μιμούμαι
τόν "πρεσβύτερο γυιό" Σου·
Ἀρνοῦμαι να συλλειτουργήσω
μέ τήν πατρική Καρδιά Σου.
Ἀρνοῦμαι να κοινωνήσω
τό Ελεός Σου στούς "ἁμαρτωλούς".
Τί μέ κρατάει στις τάξεις τῶν Φαρισαίων;
Ἄχ! Αὐτό εἶναι· τό "γράμμα τοῦ νόμου".
Αὐτό μέ κάνει να νοιώθω "δίκαιος",
ἀκριβῶς τότε πού μεθῶ μέ τό κρασί
τῆς ἀθεράπευτης ἀσωτίας!
Αὐτῆς,
πού μέ ντύνει μέ τά “γιορτινά" μου
τότε,
πού μέ κρατεῖ μακρυά Σου!
Κύριε,
θά τό κάνης τό "θαύμα" Σου;
Θά μέ σώσης ἀπό τόν ἑαυτό μου;»
Πατήρ Ἰάκωβος Λιαρομμάτης από την Πάτρα.
Συχνά, ἔξω ἀπ᾽ τό φακελάκι στό ὁποῖο ἔβαζε τό βοήθημά του γιά κάποιον πού εἶχε ἀνάγκη, ἔγρα φε σάν ἀποστολέας: “κόραξ Ἠλιού". Καί πράγματι, σάν ἄλλο κοράκι ἀπεσταλμένο ἀπό τό Θεό, συμπαραστάθηκε καί βοήθησε ουσιαστικά πλῆθος ἀνθρώπων μέ τά ἱδρύματα τά ὁποῖα ὀργάνωσε καί ἀγωνίσθηκε νά λειτουργοῦν σέ ὅλη του τή ζωή ὁ π. Ἰάκωβος Λιαρομμάτης»
Τά φοβερά Καρούλια.
«Ἡ ἀπάντησι σύγχρονου ἀσκητή στη δικαιολογημένη ἀπορία ενός προσκυνητή γιά τήν ἄφοβηπαρορμητικότητα μιας τέτοιας οἰκιστικῆς ἐπιλογῆς [:ἀνάβασι μέ ἁλυσίδες στα κελλιά τῶν Καρουλίων]:
"Πολλές φορές τρέμουν καί τά δικά μας πόδια. Κάποτε με ρώτησε κάποιος:
—Γιατί πάτερ, οι παλιότεροι έφτειαχναν ἀλλά κι ἐσεῖς τίς ἀετοφωλιές, σε τόσο ἀπόκρημνα σημεῖα,
Ὁμολογῶ ὅτι δέν εἶχα προηγουμένως δεχθῆ ἀνάλογη ερώτησι. Σκέφθηκα για λίγο καί ἀπάντησα:
―Ἂν κρίνω ἀπό τόν ἑαυτό μου, τά ἔφτειαχναν και τά φτειάχνουμε κι ἐμεῖς στό χείλος τοῦ γκρεμού, διότι αὐτό μᾶς βοηθᾶ νά ἔχουμε συνεχή τή μνήμη τοῦ θανάτου. Αν ζῆς σ᾿ ἕνα τόπο ἤρεμο, σε μια πεδιάδα, σ' ἕνα ὀροπέδιο δέν ἔχεις κίνδυνο πρό ὀφθαλμῶν συνεχῶς, ἐνῶ ἐδῶ ἔχεις τήν αἴσθησι τοῦ παροδικοῦ,
τοῦ φευγαλέου κάθε στιγμή... Ἔτσι πρέπει νά εἶσαι ἕτοιμος κάθε στιγμή! Έρχεται τό πρωΐ καί ἀναρρωτιέσαι θά βραδυαστῶ;. Για παράδειγμα, οἱ κεραυνοί ὅταν ἐδῶ ἔχη κακοκαιρία στήνουν ξέφρενο χορό!...
Ζώντας σ᾿ ἕνα τόσο ἀφιλόξενο μέρος, κάθε ὥρα καί στιγμή ἔχεις τήν αἴσθησι ὅτι φεύγεις, ὅτι κατρακυλᾶς κάτω στη θάλασσα! Συνεχῶς τριγυρίζει στο
νοῦ μου τό ψαλμικό: Κατέδυσαν εἰς βυθόν ὥσπερ λίθος(Ἐξ 15, 5). Πῶς πετᾶς στή θάλασσα μία πέτρα καί πάει ἀμέσως στο βυθό; Ἔτσι νοιώθω! Γι' αὐτό πρέπει πάντοτε νά εἶμαι ἕτοιμος..." »
ΑΝΑΦΈΡΕΙ ΔΆΣΚΑΛΟΣ.
Η ΠΙΕΣΗ.
«Κάτω ἀπ' τή σημερινή καθημερινή πίεσι τῶν business, ἀκόμη καί οἱ πολύ νοήμονες άνθρωποι ἀρνοῦνται να σκεφθούν μακροπρόθεσμα κι ἄν το κάνουν καθόλου, ἀσυναίσθητα ἐπαναλαμβάνουν τήν προσευχή τοῦ Ἁγ. Αὐγουστίνου: "Κύριε, κάνε με καλό, ἀλλὰ ὄχι ἀκόμη!"»
Συναξάριον Τοῦ Μηναίου. Τῇ Γ´(3ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰουλίου.
Συναξάριον Τοῦ Μηναίου.
Τῇ Γ´(3ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰουλίου, ἡ σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, τῆς ἐπονομαζομένης Γαλακτοτροφούσης τῆς Μονῆς Χιλανδαρίου Ἁγίου Ὄρους .Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ὑακίνθου τοῦ κουβικουλαρίου (θαλαμηπόλου). (†108).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων· Θεοδότου, Θεοδότης, Δολινδούχ, Διομήδους, Εὐλαμπίου καὶ Ἀσκληπιάδου, μετα τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ὑακίνθου(108)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Ἀνατολίου, Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως (458)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων· Μάρκου καὶ Μωκιανοῦ.(δ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν Ἡσαΐου τοῦ ἀναχωρητοῦ τῆς Σκήτεως (491)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἡλιοδώρου, ἐπισκόπου Ἀλτίνου τῆς Ἰταλίας.(390)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Μάρτυρος Μενελάου, τοῦ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ ἀθλήσαντος.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Γεωργίου τοῦ ἐν τῷ Θαυμαστῷ ὄρει ἀσκήσαντος καὶ πνευματικοῦ πατρὸς τοῦ Ὁσίου Γεωργίου τοῦ Ἰβηρίτου διατελέσαντος. (1068)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Θεοδότης. (712)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἐπίσκοπος Ῥηγίου τῆς Καλαβρίας. (740)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἡλιοδώρου, ἐπισκόπου Ἀλτίνου τῆς Ἰταλίας. (390)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ἁγίων Βασιλείου (1249) καὶ Κωνσταντίνου (1257), ἡγεμόνων τοῦ Γιαροσλάβ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν Ἀνατολίου, ἐγκλείστου ἐν τοῖς Σπηλαίοις τῆς Λαύρας τοῦ Κιέβου. (ιγ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη ἑτέρου Ὁσίου Ἀνατολίου τῆς Λαύρας τοῦ Κιέβου. (ιβ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ὁσίων πατέρων ἡμῶν Ἰωάννου καὶ Λογγίνου τῶν θαυματουργῶν ἐν Ζάρενγκᾳ τοῦ Σολοφκί (1544-1545)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ διὰ Χριστὸν σαλοῦ, τοῦ ἐν Μόσχᾳ. (†1589)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Νικοδήμου, τῆς Λίμνης Κόζα, τοῦ Ῥώσσου.(1640)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ ἀνάμνησις τῆς ἀνακομιδῆς τῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Φιλίππου, Μητροπολίτου Μόσχας.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῶν Ὁσίων Μιχαὴλ καὶ Θωμᾶ, τοῦ Σολβισεγκόντσκ, τῶν διὰ Χριστῶν σαλλῶν, τῶν Ῥώσσων. (17ο αι.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἰωακείμ, τοῦ Νέου Ἠγουμένου τῆς Μονῆς τῶν Νοτενῶν Ἀχαΐας. (ιζ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ἅγιος ἔνδοξος Ὁσιομάρτυς Γεράσιμος ὁ νέος, ὁ ἐκ Μεγάλου Χωρίου Εὐρυτανίας, ἐν Κωνσταντινουπόλει μαρτυρήσας ἐν ἔτει ͵αωιβ´ (1812), ξίφει τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῆς Ὁσίας μητρὸς Εὐφροσύνης (Βιαζιέμσκα)« τῆς Ἄγνωστης», τοῦ Κολιουπάνοβο, Ἀλεξίν τῆς διὰ Χριστὸν σαλης τῆς Ῥωσίας.(1855)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ ἀνάμνησις τῆς ἀνακομιδῆς τῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Ὁσιομάρτυρος Ῥαφαὴλ τοῦ ἐν Λέσβῳ(1463), γενομένης ἐν ἔτει 1961ῳ.
«Ο Massimo Recalcati ἀναφέρει ὅτι τό ψυχικό τραῦμα εἶναι ὅπως τό ράγισμα πάνω σέ ἕνα ὄμορφο βάζο.
«Ο Massimo Recalcati ἀναφέρει ὅτι τό ψυχικό
τραῦμα εἶναι ὅπως τό ράγισμα πάνω σέ ἕνα ὄμορφο
βάζο. Εἶναι μιά ρωγμή στο πορσελάνινο κορμί του.
Δέν μπορεῖ νά ἐξαφανισθῆ, ἀλλά μπορεῖ σίγουρα να
μεταμορφωθῆ καί νά μεταπλαστῆ. “Μιά γιαπωνέζικη
τέχνη του 15ου αἰῶνα πού ὀνομάζεται Kintsugi και
πού κατά λέξι σημαίνει επισκευάζω μέ χρυσό, δεί-
χνει καλά τήν ἀδυναμία νά ἐπαναφέρουμε τό βάζο
στην κατάστασι στήν ὁποία ἦταν πρίν τό σπά-
σιμό του. Η προέλευσι τῆς συγκεκριμένης τεχνικῆς
ὀφείλεται στήν ἐπιθυμία ἑνός πλουσίου ἀριστοκράτη
νά ἀνακατασκευάση ἕνα πολύτιμο βάζο πού τυχαῖα
εἶχε σπάσει. Ὁ ἴδιος ἀπευθύνεται σ᾿ ἕνα τεχνίτη ζη-
τώντας του νά κάνη ὅ,τι εἶναι δυνατόν γιά νά ἐπα-
ναφέρη τή χαμένη ὀμορφιά τοῦ βάζου πού εἶχε για
νει θρύψαλα. Ὅταν ὁ κάτοχός του εἶδε νά τοῦ πα-
ραδίδεται τό ἐπισκευασμένο βάζο, τόν περίμενε μία ἔκπληξι: Ὁ τεχνίτης, ἀντί νά προσπαθήση να κρύ
ψη τά ἴχνη τοῦ σπασίματος, ἀνασυνθέτοντας τή χα-
μένη ἑνότητα τοῦ βάζου, ἀποφάσισε νά τά κατα-
στήση ἐμφανῆ μέ μία χρυσή μπογιά. Ἡ ἐπιλογή δέν
ἔχει μόνο αἰσθητική, ἀλλά καί ἠθική πτυχή: ἔκανε μία προσπάθεια νά ἀξιοποιηθοῦν οἱ ρωγμές, τά ραγίσματα, οἱ γρατζουνιές τίς ὁποῖες ὑπέστη τό βάζο, ἀντί νά ἐπιδιώξη να κρυφτοῦν.
Φημολογεῖται ὅτι τό ἀποτέλεσμα ήταν τόσο ἐντυπωσιακό, ὥστε ὅλοι οἱ ἀριστοκράτες ἔσπασαν ἐπί-
τηδες τά πολυτιμότερα βάζα τους προκειμένου να
ἀνακατασκευαστοῦν μέ αὐτό τόν τρόπο"»(Θ, 27).
Ἐμεῖς ἀνακατασκευάζουμε τήν ψυχή μας μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ;
Κάποια στιγμή ὁ κ. Γρατσέας ρώτησε τόν π.Ἰάκωβο Λιαρομμάτη από την Αγία Παρασκευή Πατρών.
«Κάποια στιγμή ὁ κ. Γρατσέας ρώτησε τόν π.
Ἰάκωβο Λιαρομμάτη: Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής Πατρών.
—Καί ποῦ βρῆκες, πάτερ μου, τόσα χρήματα καί
ἔφτειαξες αὐτά τά ἱδρύματα;
—Ἄκουσε, παιδί μου, τά χρήματα εἶναι σκορπισμένα στούς δρόμους... Ἀρκεῖ νά ἔχης τήν κατάλληλη σκούπα νά τά μαζέψης.
-Τί ἐννοεῖς, πάτερ;, ρωτᾶ ὁ κ. Γρατσέας.
—Ἐννοῶ ὅτι τά περισσότερα χρήματα τά ὁποῖα
μάζεψα, τά μάζεψα ἀπ' τό λαό, τούς φτωχούς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἔδιναν εὐχαρίστως καί ἀπ᾽ τό ύστέρημά τους γιά τέτοια ἔργα. Αὐτό, βεβαίως, δέν σημαίνει πώς καί οἱ πλούσιοι δέν ἔδιναν. Ὅλοι ἔδιναν, διότι ἔβλεπαν τά ἔργα που γίνονταν, τοῦ ἀπάντησε ὁ π. Ἰάκωβος»
Πνεύμα και ψυχή.Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ( Καρελίν )
Στη σύγχρονη θρησκευτική λογοτεχνία, δύο διαφορετικές έννοιες συγχέονται συνεχώς: «πνεύμα» και «ψυχή», γεγονός που οδηγεί σε πολλές ασάφειες και αμηχανίες. Επομένως, ας σταθούμε εν συντομία σε αυτό το θέμα.
Το πνεύμα είναι το μάτι της ψυχής, που αντιμετωπίζει την αιωνιότητα. H ψυχή είναι τα εσωτερικά μάτια ανθρώπινα όντα, που απευθύνονται στον χώρο της επίγειας ύπαρξης σε όλες τις πολύπλευρες πτυχές του. Μεταξύ των εκδηλώσεων του ανθρώπινου πνεύματος, θα πρέπει να σημειώσουμε, πρώτα απ 'όλα, το θρησκευτικό συναίσθημα ως την ικανότητα άμεσης εμπειρίας της πραγματικότητας του πνευματικού κόσμου, καθώς και τη διαισθητική διείσδυση στον μεταφυσικό κόσμο - την εσωτερική αξιοπιστία του πνευματικού κόσμου. Αυτό το συναίσθημα ξυπνά και ζωντανεύει σε ένα άτομο μέσω της δράσης της χάρης. Η αρχή του είναι η μετάνοια και το τέλος του η αγάπη. Και η τρίτη εκδήλωση είναι η άμεση στροφή προς τον Θεό.
Τα θρησκευτικά συναισθήματα είναι γενετικά εγγενή στους ανθρώπους. Ο άνθρωπος διαφέρει από τα ζώα κυρίως στο ότι είναι θρησκευτικό ον. Αυτή η αίσθηση μπορεί να παραμορφωθεί, όπως παραμορφώνονται οι αντανακλάσεις στην ανώμαλη επιφάνεια ενός καθρέφτη. Μπορεί να καταπιεστεί, να πνιγεί από τα ανθρώπινα πάθη και να κρυφτεί στα βάθη του υποσυνείδητου, αλλά δεν μπορεί να εξαφανιστεί εντελώς.
Η δεύτερη εκδήλωση του πνεύματος είναι ο «εσωτερικός λόγος», αυτή είναι μια γνωστική δύναμη που λειτουργεί στο επίπεδο των ιδεών και των ουσιών. Το τρίτο είναι η ικανότητα του στοχασμού, όταν η επικοινωνία με τον Θεό γίνεται ελεύθερη πράξη του ανθρώπινου προσώπου. Στην ίδια τη βάση της ενατένισης βρίσκεται η προσοχή ως η ικανότητα συγκέντρωσης των δυνάμεων του πνεύματος στο αντικείμενο που εξετάζουμε και μια αντιδραστική δύναμη που προστατεύει το πνεύμα από εξωτερική επιθετικότητα.
Η ψυχή έχει τρεις κύριες δυνάμεις μέσα της. Το πρώτο είναι ο λόγος ή η κατανόηση. Εκδηλώνεται με δύο τρόπους - μέσω λεκτικής ή μεταφορικής σκέψης. Δεν διεισδύει στην ουσία των πραγμάτων, αποσυνδέεται από τον πνευματικό κόσμο, μελετά μόνο φαινόμενα και ιδιότητες. Στην έκπτωτη κατάστασή του, ο λόγος έγινε σφετεριστής εκείνων των γνωστικών δυνάμεων που οι άγιοι πατέρες ονόμασαν νου. Ο διανοητικός λόγος έχει αυτοανακηρυχτεί ως το μόνο όργανο γνώσης που ισχυρίζεται ότι λύνει μεταφυσικά ερωτήματα που βρίσκονται πέρα από τις δυνατότητές του. Εχει εισβάλει στο βασίλειο της θρησκείας και θέλει να είναι δικτάτορας εκεί. Ο Λόγος βλέπει τον εαυτό του ως κυβερνήτη του κόσμου, πιστεύει ότι η δύναμη και η δύναμή του είναι απεριόριστες, δημιούργησε την επιστήμη και τον πολιτισμό - αυτόν τον νέο Πύργο της Βαβέλ. Έχοντας αποσυνδεθεί από το πνεύμα, ο ανθρώπινος νους έγινε η κύρια πηγή υπερηφάνειας - μυστικός ή ανοιχτός αγώνας εναντίον του Θεού. Όταν η χάρη τον επισκιάζει, τότε βλέπει το μέτρο και τα όριά του και υποτάσσεται σε πνευματικό όραμα και θρησκευτικές διαισθήσεις. Τότε βλέπει στη γήινη ύπαρξη τη δημιουργία της Θείας σοφίας, στον υλικό κόσμο - όχι μόνο σχέσεις αιτίου-αποτελέσματος, αλλά και σύμβολα και εικόνες του πνευματικού κόσμου. Έχοντας ενωθεί με τον λόγο, αποκαλύπτει τις αποκαλύψεις του στον προφητικό (εξωτερικό) λόγο, φέρνει την πνευματική γνώση σε ορισμένα λογικά συστήματα και μέσω των επίγειων εικόνων αποκαλύπτει τα ενδότερα.
Η δεύτερη δύναμη της ψυχής είναι η επιθυμία. Έχοντας αποσυνδεθεί από το θρησκευτικό αίσθημα, μετατράπηκε από πνευματικές εμπειρίες σε λαγνεία, επιθυμία για ηδονή, σε σκοτεινά πάθη, διεστραμμένη ευαισθησία. Αυτή η δύναμη καταστρέφεται περισσότερο από την Πτώση. Η λογική, μεθυσμένη από τις φανταστικές επιτυχίες και τα κατορθώματά της, αποδείχθηκε ότι δεν ήταν βασιλιάς, αλλά σκλάβος του πόθου. Έχοντας ενωθεί με το πνευματικό συναίσθημα μέσω της μετάνοιας, η επιθυμία παύει να είναι ανεξέλεγκτη και παρορμητική. Βοηθάει το μυαλό να αγωνίζεται για το καλό, βλέπει σε αυτόν τον κόσμο τις σκιές ενός χαμένου παραδείσου. Η επιθυμία, ως δύναμη της ψυχής, ενωμένη μέσω της χάρης με τις δυνάμεις του πνεύματος, μετατρέπεται σε νοσταλγία για τη Θεία ομορφιά.
Η τρίτη δύναμη της ψυχής μεταξύ των αγίων πατέρων ονομάζεται αντιδραστική, δηλαδή ευέξαπτος. Αυτή είναι η προστατευτική δύναμη της ψυχής. Πρέπει να προστατεύει την ψυχή από το κακό και την αμαρτία, όπως το ανοσοποιητικό σύστημα προστατεύει το ανθρώπινο σώμα από τη διείσδυση ξένου σώματος. Η καλύτερη εκδήλωσή του είναι το ιερό μίσος για αυτό που χωρίζει την ψυχή από τον Θεό. Ωστόσο, μετά την Πτώση, η ευερέθιστη δύναμη στράφηκε ενάντια σε αυτήν που παρεμβαίνει στην εκπλήρωση των παθιασμένων επιθυμιών. Σε αυτή την περίπτωση, η ευερέθιστη δύναμη είναι σαν ένα ξίφος που δόθηκε σε άμυνα ενάντια στον εχθρό, αλλά η ψυχή έστρεψε αυτό το σπαθί εναντίον της και συνεχώς προκαλεί νέες πληγές στον εαυτό της.
Η αντιδραστική δύναμη, κατεστραμμένη από την αμαρτία, εκδηλώνεται όχι ως διατήρηση της προσωπικότητας, αλλά ως επιβεβαίωση του ανθρώπινου εγωισμού. στο εξωτερικό επίπεδο, εκδηλώνεται σε τεράστιο εύρος: από συνεχή ευερεθιστότητα και μισαλλοδοξία στον οικογενειακό κύκλο (σύνδρομο μικρού δαίμονα) έως ανθρώπινες εκατόμβες που διαπράττουν τυράννοι (γιορτή του Σατανά). Το χάσμα μεταξύ επιθυμίας και πιθανότητας προκαλεί και τροφοδοτεί ένα αίσθημα εκνευρισμού και θυμού: ένα άτομο αντιλαμβάνεται ολόκληρο τον κόσμο ως πλήρη αδικία απέναντι στον εαυτό του, σαν να συνωμότησε όλη η ανθρωπότητα για να τον ενοχλήσει. Ένα τέτοιο άτομο είναι σαν μια βόμβα γεμάτη με βρωμιά, η οποία σκάει όταν αγγίζεται απρόσεκτα. Αυτό το συναίσθημα, που εντείνεται, μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο σε τρομερές ψυχικές καταστάσεις, με αποτέλεσμα να δημιουργεί σαδισμό και αχαλίνωτη επιθυμία να σκοτώσει.
Όταν, μέσω της μετάνοιας και της χάριτος, η ευερέθιστη δύναμη της ψυχής ενωθεί με το πνευματικό συναίσθημα, τότε γίνεται δυναμική άρνηση της αμαρτίας, αυτοκριτική, μίσος για τον δαίμονα, ευαισθησία στην εισβολή σκοτεινών ορμών στην ψυχή, αποτελεσματικό εργαλείο για τον καθαρισμό της καρδιάς από τα πάθη.
Στο θέμα αυτό συγκρούστηκαν μεταξύ τους ο τριμερισμός της Ανατολής και ο διμερισμός της Δύσης. Η Ανατολή οριοθετεί ξεκάθαρα το βασίλειο του πνεύματος και της ψυχής, ενώ η Δύση τα συγχωνεύει στον πνευματικό μονισμό. Επιπλέον, η δυτική ανθρωπολογία μιλά για την Πτώση του ανθρώπου μόνο ως απώλεια της Θείας χάριτος, ενώ διατηρεί τη φυσική κατάσταση της ψυχής. Για την ανατολική ανθρωπολογία, η πτώση φαίνεται να είναι ένα βαθύτερο δράμα στην ιστορία του κόσμου: ο άνθρωπος έπεσε από το κέντρο της ζωής του, έβαλε τον εαυτό του στη θέση του Θεού. Η αθεϊστική παρόρμηση, σπάζοντας την ένωση του ανθρώπου με τον Δημιουργό του, παραμόρφωσε την ίδια την ανθρώπινη φύση. Το πνεύμα, αποκομμένο από τον Θεό, αποσυνδέθηκε από την ψυχή. Οι ψυχικές δυνάμεις διαχωρίζονται επίσης μεταξύ τους: ο λόγος, το συναίσθημα και η βούληση είτε έρχονται σε συμφωνία είτε αντιτίθενται μεταξύ τους. Επομένως, ο ανατολικός ασκητισμός είναι αγώνας για την ανθρώπινη καρδιά, επομένως ο ανατολικός ασκητής δεν εμπιστεύεται τον εαυτό του, δεν εμπιστεύεται την ψυχή του, στόχος του είναι να υποτάξει την ψυχή στο πνεύμα, και το πνεύμα στη χάρη. Επομένως, η βάση της ασκητικότητας της Ανατολής είναι η μετάνοια, η κραυγή για αμαρτίες, την οποία ο κόσμος δεν κατανοεί, θεωρώντας την αδυναμία, δειλία και οδυνηρό δακρύβρεχτο. Ο δυτικός ασκητής ξεκινά με μια χαρούμενη πρόκληση στις σκοτεινές δυνάμεις του κάτω κόσμου, με τις οποίες είναι έτοιμος να πολεμήσει σαν ιππότης με γίγαντες. Η βάση αυτής της ασκητικότητας δεν είναι η μετάνοια, αλλά η τιμή και η αγάπη. μα τι είδους αγάπη;..
Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ (Καρελίν) 2001
Μια Βυζαντινή μικρογραφία από την Π. Διαθήκη με μια γυμνή παρουσία.
🎨Μια Βυζαντινή μικρογραφία από την Π. Διαθήκη με μια γυμνή παρουσία.
📖Ο Vienna Genesis είναι ο αρχαιότερος, διασωζόμενος σε καλή κατάσταση, κώδικας της Βίβλου. (βρίσκεται στη Βιέννη)
💎Έχει γραφτεί με μελάνι από ασήμι σε πορφυρή περγαμηνή.(Ο τύπος που το παρήγγειλε πρέπει να είχε μεγάλο πλούτο!)
🇸🇾Ο κώδικας δημιουργήθηκε τον 6ο αιώνα στη Βυζαντινή Συρία. Στη συγκεκριμένη μικρογραφία απεικονίζεται η περίφημη σκηνή της Παλαιάς Διαθήκης με την Ρεβέκκα και τον Ελιέζερ.
🔸Η γυμνή φιγούρα είναι η προσωποποίηση της πηγής του νερού του πηγαδιού στο οποίο πήγαινε η Ρεβέκκα.
Στίχοι από τον "Πουλολόγο" (Βυζαντινό σατιρικό ποίημα του 14ου αιώνα)
Εγώ Ρωμαίου παιδίν είμαι και εκλέψασιν με οι Φράγκοι
—να ειπώ ως ήμουν εύμορφον, και τι να το καυχούμαι;—
και τα ρωμαίικα έμαθα, φράγκικα συντυχαίνω
☝️Στίχοι από τον "Πουλολόγο" (Βυζαντινό σατιρικό ποίημα του 14ου αιώνα)
🆎 Η γλώσσα είναι η δημώδης Ελληνική(Ρωμαίικη), ο άμεσος πρόγονος της νεοελληνικής που μιλάμε σήμερα.
📜Στους στίχους διακρίνουμε το μίσος που υπάρχει από τον απλό λαό προς τους Φράγκους/Λατίνους.(Έχουν προηγηθεί η άλωση του 1204 και η Λατινοκρατία).
🔸Ο χαρακτήρας που απαγγέλει τους στίχους δικαιολογείται για την διγλωσσία του (Ελληνικά κ΄ Φράγκικα) κατηγορώντας τους Φράγκους ως κλέφτες.
Byzantine Tales.
Το εντυπωσιακό χωροχρονικό ταξίδι ενός Βυζαντινού σταυρού από την Έφεσο στην Ιταλία.
🗺️ Το εντυπωσιακό χωροχρονικό ταξίδι ενός Βυζαντινού σταυρού από την Έφεσο στην Ιταλία.
🇮🇹 Στη Γένοβα της Ιταλίας εκτείθεται μια χρυσή σταυροθήκη που δημιουργήθηκε κατά παραγγελία του Καίσαρα Βάρδα (Θείος του βασιλέα των Ρωμαίων Μιχαήλ Γ’) τον 9ο αιώνα.
✝️Η σταυροθήκη επρόκειτο να αφιερωθεί στον ναό του Αγίου Ιωάννη της Εφέσου που ήταν ένα από τα δημοφιλέστερα προσκυνήματα της Βυζαντινής Μικρασίας. (Τα ερείπια της τεράστιας βασιλικής βρίσκονται στο βυζαντινό κάστρο που σήμερα ονομάζεται Σελτσούκ).
🛠️Στην επιγραφή του σταυρού, αναφέρεται πως 4 αιώνες αργότερα, ο αρχιεπίσκοπος Εφέσου Ισαάκιος τον ανακαίνισε (13ος αιώνας)
🗡️Ελάχιστα χρόνια αργότερα, όταν οι Σελτζούκοι κατέλαβαν την Εφεσο το 1304, πήραν τον σταυρό ως λάφυρο. Το αντάλλαξαν στην Φώκαια για σιτάρι.
Η Φώκαια και τα γύρω νησιά είχαν δωθεί από τον Βασιλέα των Ρωμαίων Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγο στην Γενουατική οικογένεια εμπόρων Ζακκαρία. Ένα μέλος της οικογένειας, δώρισε τον σταυρό στον Άγιο Λαυρέντιο της Γένοβας όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα.
Byzantine Tales
Ένα Ελληνικό Μοναστήρι της Μικράς Ασίας.
⛪️Ένα Ελληνικό Μοναστήρι της Μικράς Ασίας.
🇹🇷Στη Χερσόνησο της, κάποτε, Αρχαίας και Βυζαντινής Κυζίκου που βρίσκεται στη μικρασιατική πλευρά της θάλασσας του Μαρμαρά, στέκονται ακόμα και σήμερα τα ερείπια του μοναστηριού της Παναγίας της Φανερωμένης.
🖌️Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, χιλιάδες Μικρασιάτες επισκέπτονταν αυτό το απομονωμένο μοναστήρι(βρίσκεται στη μέση ενος πυκνού δάσους) για να προσκυνήσουν την εικόνα της Παναγίας.
⛪️Το περιβάλλον κτίριο χτίστηκε το 1895 και λέγεται πως περιείχε 99 κελιά για τους μοναχούς. Κάθε δωμάτιο είχε φούρνο ή τζάκι.
Σήμερα η εικόνα της Παναγίας βρίσκεται στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.
Πηγή εικόνας: Benanket
Byzantine Tales.
Ένα από τα σημαντικότερα Βυζαντινά έγγραφα της Καλαβρίας είναι το γνωστό ως «Brebion” του Ρήγιου(η νοτιότερη πόλη της Βυζαντινής Καλαβρίας).
Ένα από τα σημαντικότερα Βυζαντινά έγγραφα της Καλαβρίας είναι το γνωστό ως «Brebion” του Ρήγιου(η νοτιότερη πόλη της Βυζαντινής Καλαβρίας).
Το έγγραφο είναι γραμμένο εξ’ολοκλήρου στα ελληνικά και αναφέρει τα έσοδα της Μητρόπολης του Ρήγιου στα μέσα του 11ου αιώνα, λίγο πριν την πτώση της Βυζαντινής Νότιας Ιταλίας στους Νορμανδούς.
Πρόκειται για μια εποχή παρακμής αλλά ίσως και η τελευταία εποχή που ο ελληνισμός μεσουρανούσε ελέγχοντας μεγάλο μέρος της Ανατολικής Μεσογείου.
Σύμφωνα με το έγγραφο, μονάχα από το εμπόριο μεταξωτών, η μητρόπολη κέρδιζε 4 εκατομμύρια χρυσά νομίσματα το χρόνο. Για να αντιληφθούμε το ποσό, τόσος θεωρείται πως ήταν ολόκληρος ο στρατιωτικός προϋπολογισμός της Ρωμανίας/Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Εκτός από τα οικονομικά δεδομένα, μέσα από το έγγραφο μαθαίνουμε για τις Βυζαντινές ονομασίες πολλών τοπονυμίων της Νότιας Ιταλίας πολλά από τα οποία συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τα ονόματα που χρησιμοποιούσαν οι Βυζαντινοί.
Π.χ. Το χωριό Γαλικιανό της Νότιας Ιταλίας, από το οποίο είναι και η φωτογραφία, κατονομάζεται ως Γαλλικόν στο Brebion.
Πηγή: Giuseppe Delfino
Byzantine tales
Εξάγραμμο(τύπος νομίσματος) της εποχής του αυτοκράτορα Ηράκλειου (615 μ.Χ.)
🪙dEuS AdIUTA ROMANIS
Εξάγραμμο(τύπος νομίσματος) της εποχής του αυτοκράτορα Ηράκλειου (615 μ.Χ.)
Ο, λατινικού τύπου, σταυρός επί σκαλοπατιών ή επί μιας σφαίρας , υπήρχε ως νομισματικό μοτίβο από την εποχή του αυτοκράτορα Τιβέριου. Εξαφανίστηκε επί Φωκά Α’ και το επανέφερε ο Ηράκλειος.
Η φράση «Θεέ βοήθησε τους Ρωμαίους» ίσως σχετίζεται με την πτώση της Ιερουσαλήμ το 614 που σίγουρα αποτέλεσε ένα σοκαριστικό γεγονός για ολόκληρο τον Βυζαντινό κόσμο ελάχιστα χρόνια μετά τη θριαμβευτική είσοδο του Ηράκλειου στην πόλη και την επανάκτηση του Τιμίου Σταυρού.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
