Ο ΤΡΌΜΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ
Τελευταία κρίση
Και αν οι δίκαιοι μόλις σωθούν,τότε πού θα εμφανιστούν οι πονηροί και αμαρτωλοί;
Κοίτα την άθλια πολιτεία σου, δύσμοιρη ψυχή μου! Ο Κύριος σε όρισε να είσαι το εκλεκτό Του σκάφος. Όμως το εκλεκτό δοχείο του Κυρίου είναι γεμάτο με ένα πικρό και δηλητηριώδες δηλητήριο που σκοτώνει την αρετή. Ο Ναός του Κυρίου, η κατοικία του Αγίου Πνεύματος, έχει μετατραπεί σε τόπο ακαθαρσίας. Και το Άγιο Πνεύμα, βλέποντας ότι δεν πρόσεξες τις αγιότατες εμπνεύσεις Του, αλλά έδωσες τη θέση σου στον κόσμο και το πονηρό πνεύμα, σε εγκατέλειψε αποστρέφοντας την ακαθαρσία σου. Σα ποιον είσαι σήμερα, καταραμένη ψυχή μου; Κάποτε η αξιοπρέπειά σας δεν είχε τίμημα, ήσασταν σαν τον Δημιουργό σας, αλλά τώρα έχετε γίνει σαν τον αρχηγό των αμαρτιών, που έβαλε την εικόνα του πάνω σας - την εικόνα του μίσους, της κακίας, της αδικίας. Και, τυφλωμένος από πολλές αμαρτίες, τολμάς ακόμα να ελπίζεις στο έλεος του Θεού. Ναι, ο Θεός είναι αμέτρητα ελεήμων, αλλά όσο ελεήμων είναι, είναι και δίκαιος.
Και όσο περισσότερο υπέφερε για σένα και έκανε καλές πράξεις, τόσο πιο αυστηρά θα σε τιμωρήσει για τις αμαρτίες σου, για την προδοσία σου.
Ο Κύριος σε δημιούργησε από το τίποτα σαν τον εαυτό Του, σε επέλεξε για νύφη Του και εσύ, περιφρονώντας τέτοιες καλές πράξεις, άφησε τον Θεό και προδίδεσαι στον εχθρό του Θεού και στον εχθρό σου. Σκέψου, αν πολλοί Άγγελοι έγιναν πονηρά πνεύματα για μια αμαρτία, τότε τι σε περιμένει, ψυχή μου, φορτωμένη με αμέτρητες αμαρτίες. Στην Εσχάτη Κρίση, ο Κύριος θα δει χωρίς λόγια ποιανού την εικόνα φέρετε, και η αιώνια μοίρα σας θα καθοριστεί.
Φοβού, ψυχή μου, αγαπητή μου, μια τέτοια μεγάλη συμφορά όταν «δεν θα υπάρχει ανάπαυση για τα πόδια σου» και η ζωή που έζησες θα είναι πάντα μπροστά στα μάτια σου, και οι αφόρητες τύψεις θα γίνουν χειρότερες για σένα από «το ποτέ υπνωτικό σκουλήκι». Σκέψου, σκέψου τώρα, προτού να είναι πολύ αργά, πού είναι καλύτερα για σένα να θρηνήσεις τις αμαρτίες της πτωτικής νιότης σου, το περήφανο θάρρος και τα εξαθλιωμένα γηρατειά σου - εδώ, τώρα, πριν από τη Σταύρωση του Σωτήρος, ή εκεί, στην απελπισία, στο παρουσία κακών πνευμάτων που χαίρονται για την ατυχία σας.
Μη νομίζεις ότι αμαρτάνοντας θα γλιτώσεις την οργή του Θεού. «Είναι εκατό φορές πιο επικίνδυνο όταν ο Θεός είναι μακρόθυμος και καθυστερεί την τιμωρία παρά όταν τιμωρεί γρήγορα, γιατί το μαρτύριο του αμαρτωλού στην κόλαση θα αυξηθεί γιατί δεν τιμωρήθηκε γι' αυτά στην ώρα του», λέει ο Άγιος Χρυσόστομος.
Η διεφθαρμένη οδός του ανθρώπου είναι ξένη προς τον Κύριο. Και όποιος ακολουθεί χωρίς σκέψη το μονοπάτι του κακού, σίγουρα θα πέσει τελικά στην άβυσσο της καταστροφής. Οι ίδιες οι κακές πράξεις συνεπάγονται κακοτυχία: «η άβυσσος επικαλείται την άβυσσο». Για μια κακιά ζωή και έναν κακό θάνατο. «Κρίση χωρίς έλεος σε όσους δεν έχουν δείξει έλεος!» - μια τέτοια πρόταση εκφωνήθηκε από τον ίδιο τον Κύριο σε όλους τους ανελέητους. Ω, τι τρομερή σκέψη! Χτυπά την καρδιά σαν βέλος. Αλλά τι να κάνουμε; Όταν ένα έλκος φουντώνει, δεν χρειάζονται ελαφριά μαλακτικά, αλλά φωτιά και σίδηρος. Πρέπει να μιλάμε και να μιλάμε χωρίς φόβο και αμηχανία, ανεξάρτητα από κανέναν. Οι κακομαθημένοι νέοι είναι αχαλίνωτα άλογα, τυφλοί χωρίς οδηγό, πρόβατα χαμένα στην καταστροφή. Αδιόρθωτοι λαϊκοί, που έχουν γεράσει στις αμαρτίες περισσότερο παρά σε χρόνια, έχοντας χάσει τον φόβο του Θεού. Ο Θεός και η Εκκλησία σε καλούν σε μετάνοια, σε καταδικάζουν για αμαρτίες, σε απειλούν με ευθύνη σε δοκιμασία και αιώνιο μαρτύριο, αλλά εσύ αγνοείς αυτές τις εκκλήσεις. Η οργή του Θεού έχει ήδη φουντώσει στον υψηλότερο βαθμό και δεν μπορεί να αντέξει άλλο τις ανομίες μας. Η σιωπηλή φύση μας φωνάζει για αυτόν.
Όταν η υπομονή του Θεού εξαντληθεί, τότε δεν υπάρχει πια θεραπεία, όχι!
Αυτός που έζησε τη ζωή του στην αμαρτία, θα πεθάνει στην αμαρτία, εκτός αν μετανοήσει. Λίγοι είναι αυτοί που έζησαν ντροπιαστικά και πέθαναν ένδοξα. Υπάρχουν όμως αμέτρητοι άνθρωποι που έζησαν και πέθαναν ντροπιαστικά. Και αν το παράδειγμα λίγων σε εμπνέει ελπίδα, γιατί το παράδειγμα πολλών δεν σε τρομάζει; Ο Θεός σε έψαχνε τόσο καιρό και δεν σε βρήκε!
Ω εποχές, ω ηθικές! Τα ψέματα συσκοτίζουν την αλήθεια, ο παραβάτης καταναλώνει τη δικαιοσύνη, το κακό καταπατά την αρετή, ο νόμος συγχωρεί το πάθος, το Ευαγγέλιο υποδουλώνεται από τον κόσμο, οι άνθρωποι δεν φοβούνται τον Θεό, οι Χριστιανοί δεν ντρέπονται για τον Χριστό, η αμαρτία βασιλεύει, η πίστη πεθαίνει, τα πάντα διαφθείρονται! «Τα πάντα στράφηκαν, και μαζί ήταν χωρίς κλειδιά· δεν κάνετε καλοσύνη, ούτε ένα» (Ψαλμ. 13:3).
Και γιατί οι άνθρωποι αυτού του αιώνα ζουν σε τέτοια αφοβία και καταστροφή;
Οι Χριστιανοί δεν φοβούνται τον Θεό! Εδώ είναι ένα ξεκάθαρο σημάδι αυτού: ακούγοντας ότι θα υπάρξει μια επερχόμενη κρίση, βυθίστηκαν στη βαθιά αναισθησία των αμαρτιών τους, κοιμήθηκαν. Οι άνθρωποι τόσο θαρραλέα προσβάλλουν τον Θεό με το πλήθος των αμαρτιών τους, από τις οποίες «κάθε θανάσιμο αμάρτημα Τον καρφώνει ξανά στον σταυρό » , γιατί ο Θεός δεν εμφανίζεται σε αυτόν τον κόσμο σε όλη Του δόξα. Οι αμαρτωλοί δεν βλέπουν ούτε καταλαβαίνουν τι κάνουν. Σαν τυφλοί ρίχνουν πύρινα βέλη του κακού και δεν βλέπουν ποιον τραυματίζουν, γιατί ο Θεός είναι, σαν να λέγαμε, κρυμμένος. Όταν όμως εμφανιστεί σε όλη Του δόξα, «θα κοιτάξουν αυτόν που τρύπησαν» (Ζαχ. 12:10, Ιωάννης 19:37).
Την ώρα της δεύτερης παρουσίας Του - την ώρα της έσχατης κρίσης - ο Απόστολος Ιωάννης ονομάζει την ημέρα της οργής και της αποκάλυψης, όταν οι δυστυχείς αμαρτωλοί θα παρακαλούν τα βουνά και τους βράχους να πέσουν πάνω τους, για να μην δουν την οργή του Αρνίου ( Αποκ. 6:16). «Η ντροπή θα τους βασανίσει περισσότερο από την ίδια την κόλαση», λέει ο Μέγας Βασίλειος.
Αμετανόητη, σκληρυμένη ψυχή μου, πώς θα επιζήσεις από αυτό το θέαμα; Κοιτάξτε το Πρόσωπο του Θεού και ακούστε: «Εγώ είμαι ο Θεός, που τόσες φορές σήκωσες στο σταυρό, προσβάλλοντας με την ντροπή σου, πουλάς για κέρδος, πληγώνοντας με την πορνεία σου, Τον οποίο σταύρωσες με τις αμαρτίες σου όλη σου τη ζωή. Είμαι Αυτός του οποίου το όνομα λοιδωρήσατε και του οποίου το αίμα πατήσατε!».
Πες μου, πώς θα τα αντιμετωπίσεις όλα αυτά, πώς θα αντέξει η καρδιά σου αυτή την αποκάλυψη; Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι η Γέεννα και το μαρτύριο της είναι αφόρητα, αλλά δεν θα σημαίνουν τίποτα σε σύγκριση με όταν δείτε το πράο και ελεήμων πρόσωπο του Σωτήρα να απομακρύνεται από εσάς, ανίκανο να σας δει. Και ο Μέγας Βασίλειος απηχεί τον Χρυσόστομο: «Η αποστροφή και η αποξένωση του Θεού για τους πεσόντες είναι πολύ πιο οδυνηρή από το μαρτύριο που αναμένεται στη μετά θάνατον ζωή».
Ψυχή μου, δεν έχεις γνωρίσει ακόμη την αγάπη του Θεού, αλλά στην Εσχάτη Κρίση για πρώτη φορά στη ζωή σου θα έρθεις σε επαφή με την έννοια της Θείας αγάπης και θα νιώσεις τη δύναμη και την καλοσύνη της. Και τότε θα καταλάβετε ότι η επιθυμία να δείτε τον Θεό είναι η μεγαλύτερη από όλες τις επιθυμίες και ότι μόνο ο Θεός είναι το μεγαλύτερο αγαθό από όλα τα αγαθά. Και το μαρτύριο σου να θέλεις να Τον δεις και να μην ελπίζεις ποτέ να Τον δεις θα γίνει για σένα μια φλεγόμενη φλόγα, κολασμένη φωτιά. Έτσι, με όλη τη δύναμη, με όλη τη δίψα της ακραίας επιθυμίας, η θέληση της αμαρτωλής ψυχής θα ορμήσει στον Θεό, αλλά θα ακούσει: «Φύγε από μένα, καταραμένη, στην αιώνια φωτιά » . Θα ακούσει την ετυμηγορία του Ανώτατου Κριτή - του Θεού, και η επιθυμία για τον Θεό και μια ευτυχισμένη ζωή χωρίς ελπίδα στον Θεό θα γίνει για αυτήν την ψυχή το πιο τρομερό μαρτύριο της Γέεννας.
Άγιοι που αγίασαν όλη τους τη ζωή με το Νόμο του Θεού - και φοβήθηκαν αυτή τη φοβερή μέρα, τη δεύτερη έλευση του Χριστού. Πώς μπορείς, εγκληματική ψυχή μου, να είσαι ήρεμη; Ο Μέγας Βασίλειος έμεινε έκπληκτος με μια τέτοια θαρραλέα τύφλωση: «Δεν μπορώ να καταλάβω σε ποια βάση αμαρτάνουν οι άνθρωποι και δεν τρομοκρατούνται από τη δικαιοσύνη του Κυρίου, φανταζόμενοι τη φοβερή ημέρα της Κρίσης του Θεού;» «Είναι τρομακτικό να πέσεις στα χέρια του ζωντανού Θεού!» (Εβρ. 10:31).
Τώρα, ενώ είστε ακόμη στο σώμα, έχετε ακόμα ελπίδα στο έλεος του Θεού και στη μεσιτεία των αγίων για εσάς. Και ο ίδιος ο Κύριος, παρά τις προσβολές που Του φέραμε με την αμαρτία, μετανιώνει για την κατάσταση της ψυχής σου. Σε νουθετεί καθημερινά: «Αμαρτωλέ! Αγάπα την ψυχή σου! Λυπήσου την τώρα, όσο ζεις ακόμα στον καιρό του ελέους». Αλλά θα έρθει η ώρα της δικαιοσύνης του Κυρίου, όταν ούτε οι προσευχές των αγίων ούτε η μεταγενέστερη μετάνοια θα μπορέσουν να σας βοηθήσουν. Ω, πόσο θα ήθελες εκείνη την ώρα, χαμένη μου ψυχή, να επιστρέψεις ξανά στη γη και να περάσεις όλη σου τη ζωή ευαρεστώντας τον Θεό, σε διαρκή πένθος για τις αμαρτίες σου. Θα χαρείτε να επιστρέψετε στην επίγεια ζωή έστω και για μια μόνο ώρα για να μετανοήσετε, αλλά οι επιθυμίες σας θα είναι μάταιες. Και τότε θα καταλάβετε με απογοήτευση ότι εκείνες οι πολύτιμες ώρες στις οποίες θα μπορούσατε να κερδίσετε την ευδαιμονία της αιώνιας χαράς παραδόθηκαν σε αμφίβολες απολαύσεις: διασκεδάσεις αντίθετες προς τον Θεό, μοιχεία, μέθη, που απολάμβανε το σώμα σας στη διάρκεια της ζωής σας, χωρίς να σκεφτείτε ότι αυτά οι διασκεδάσεις θα είναι η αιτία του αιώνιου μαρτυρίου σας.
Πώς μπορείς εσύ, που πέρασες τη ζωή σου σε μεγάλα εγκλήματα, να ζήσεις ειρηνικά; Ή πιστεύεις τρελά ότι οι αμαρτίες σου είναι μικρές; Αλλά ακόμα και μια μικρή, ελάχιστα αισθητή ρωγμή σε ένα δοχείο μπορεί να το αδειάσει μέχρι τον πυθμένα. Και αν κάθε αμαρτία είναι αποκρουστική στον Θεό, τότε πώς μπορεί να ονομαστεί μικρή; Όσο πιο ασήμαντες μας φαίνονται οι αμαρτίες μας, τόσο λιγότερο τιμούμε τον Δημιουργό μας. Ένα τέτοιο άτομο παρομοιάζεται με τον Ιούδα, ο οποίος πούλησε τον Δάσκαλό του για ένα ασήμαντο - για τριάντα αργύρια - την τιμή ενός δούλου.
Η καρδιά μας είναι σαν άβυσσος, τον πυθμένα της οποίας κανείς δεν μπορεί να δει εκτός από τον Θεό. Και θα ερωτηθείς για θέματα που ούτε καν θεωρούσες αμαρτίες. Ο συνετός προφήτης, ο βασιλιάς Δαβίδ, ζήτησε από τον Θεό να του συγχωρήσει εκείνες τις αμαρτίες που ήταν άγνωστες στον προφήτη ή που δεν αναγνώριζε ως έγκλημα: «Καθαρίσέ με από τα μυστικά μου και φύλαξε τον δούλο σου από ξένους» (Ψαλμ. 18:13). –14).
Είναι αδύνατο να κρύψεις τίποτα από το μάτι του Κυρίου, όλα είναι ανοιχτά σε Αυτόν, η δικαιοσύνη Του είναι άψογη!
Ω μελλοντική κρίση! Απλά δίκαιος θυμός, θυμός χωρίς έλεος!
Κάθε τι στο οποίο έχουμε αμαρτήσει με το μυαλό μας, έστω και με την παραμικρή σκέψη, και πόσο το μυαλό μας άλλαξε γνώμη, μη μένοντας ήσυχοι σε όλη μας τη ζωή.
Όλα αυτά με τα οποία αμαρτήσαμε με τα χείλη μας, ακόμα και με την παραμικρή άσκοπη κουβέντα, και πόσο μίλησε η ανήσυχη γλώσσα μας.
Κάθε τι στο οποίο αμαρτήσαμε με έργα, και πόσα έχει κάνει η θέλησή μας, η τάση μας στο κακό.
Στη συνέχεια, στη δίκη, όλα θα φανούν όπως ειπώθηκαν και έγιναν. Τότε αυτό που φανταζόμασταν ως αρετή θα αποδειχθεί ξαφνικά επιδεικτικό. Αυτό που δείχνουμε ως ζήλο για το καλό θα αποδειχθεί δόλος και μίσος. αυτό που ονομάστηκε φιλία θα γίνει βδελυρός λογισμός και κολακεία. Και τότε ο κρυφός φθόνος θα αποδειχθεί ξαφνικά ότι είναι το κίνητρο για όλες τις καλές πράξεις και πράξεις. Υπήρξε πλαστό γράμμα ή καταγγελία που παραμόρφωσε τις ζωές αθώων ανθρώπων; Στη συνέχεια στο δικαστήριο θα αποκαλυφθεί ποιος είναι ο συντάκτης της επιστολής και ποιος πραγματοποίησε την καταγγελία. Τότε θα αναγνωριστούν και οι λύκοι με ενδύματα προβάτων και τα αληθινά πρόβατα του ποιμνίου του Χριστού, οι πόρνοι και οι άγιοι.
Αλλά η κρίση εναντίον σου δεν έχει τελειώσει ακόμα, και οι δικές σου αμαρτίες δεν ήταν αρκετές για σένα, μια παράλογη ψυχή, πρόσθεσες στον εαυτό σου εκείνες των ξένων και έγινες συνεργός τους. Πόσους ανθρώπους με μικρή πίστη και ανοησία έχετε κάνει να δώσουν ψευδή μαρτυρία. Πόσους νέους και άπειρους ανθρώπους έχετε παρασύρει στην αμαρτία, δηλητηριάζοντας τα αυτιά τους με σαγηνευτικές ιστορίες για τα αμαρτωλά κατορθώματά σας, αλλοιώνοντας τον καλό τους χαρακτήρα. ξεφτιλίστηκες μπροστά στους ανθρώπους, ποδοπατώντας τα χρηστά ήθη. Για τα παιδιά που δεν είχαν ακόμη εμπειρία στη ζωή, ήσουν ένας αγενής δάσκαλος. με το παράδειγμα της αμαρτωλής ζωής της, με συμβουλές, με πειρασμό, παρέσυρε πολλούς στην καταστροφή. Εσύ, λοιπόν, καημένη ψυχή μου, έχεις καμιά δικαίωση ενώπιον του Θεού;
Αρνήθηκες τον δύστυχο που ζήτησε το έλεός σου, ποδοπάτησες την εικόνα του Θεού μέσα του, θεωρώντας αυτόν τον άτυχο άνθρωπο απατεώνα και μισούσες όσους δεν ταπείνωσαν τον εαυτό τους μπροστά σου και προσπάθησαν να εξασφαλίσουν την καταστροφή τους. Μόνο εκείνοι που επιδόθηκαν στα βίαια πάθη σου ήταν ανεκτικοί σε σένα. Τι γίνεται με το καλό που εμπόδισε τους άλλους να κάνουν ο φθόνος σου; Κάποιος ήθελε να πάει στην εξομολόγηση, φροντίζοντας την ψυχή του, αλλά η κοροϊδία σου δεν το επέτρεψε. Ο φθόνος σας εμπόδισε κάποιον άλλο να κάνει μια καλή πράξη.
Ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο πολλά φυσικά, πνευματικά και υλικά χαρίσματα. Δεν έχει άπορο. Και ήσουν προικισμένος και μπορούσες να γίνεις υπόδειγμα αρετής και σοφίας, ήσουν ικανός να γίνεις δάσκαλος της ηθικής, αλλά η σάρκα, ο κόσμος και ο διάβολος υπερίσχυσαν των χαρισμάτων του Θεού μέσα σου και εσύ, περιφρονώντας τα χαρίσματα, βυθίστηκες στην καταστροφή. Και αν είχες διαφυλάξει την καλή θέληση, τότε η θεία χάρη δεν θα σε είχε εγκαταλείψει, και η αρετή και ακόμη και η αγιότητα θα ήταν εφικτή για σένα.
Εσύ, αμαρτωλή ψυχή, έχεις κάποια δικαίωση ενώπιον του Θεού; Γιατί, ψυχή μου, εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου στο κακό πνεύμα που σε πειράζει, όταν στην Τελευταία Κρίση όχι μόνο οι κακές πράξεις θα μαρτυρούν ξεκάθαρα για τη ζωή σου, αλλά και οι καλές θα δηλώσουν από ποια πηγή έρεαν. Και δεν θα αποδειχτεί ότι η αρετή για την οποία πιστεύαμε ότι θα λάβουμε έγκριση θα λάβει μομφή και τιμωρία;
Νομίζεις ότι κάνεις καλά. Πώς είναι όμως; Πήγατε στην εκκλησία για Λειτουργία την Κυριακή. Περπάτησες όμως περισσότερο από συνήθεια παρά από ευλάβεια, μετατοπίζοντας από πόδι σε πόδι, περίμενες να τελειώσει. Κατά τη διάρκεια των «Χερουβείμ», όταν «ας σιωπήσει κάθε σάρκα», αποσπάσατε την προσοχή σας από σκέψεις για τις καθημερινές σας υποθέσεις. Προφανώς προσευχόσουν, αλλά πού περιπλανήθηκε το μυαλό σου; Φεύγοντας από την εκκλησία, δώσατε ελεημοσύνη, «όχι για χάρη του Χριστού», αλλά για να εκτιμήσουν οι σύντροφοί σας τη γενναιοδωρία και τη φανταστική αγάπη σας για την ανθρωπότητα. Δεν θα ξέρουν ότι ο λόγος για το έλεός σου ήταν η παρουσία τους. Αρετή που δεν προέρχεται από την αγάπη προς τον πλησίον, αλλά από τη ματαιοδοξία και την υποκριτική επιθυμία να θεωρηθεί ελεήμων - τι καλό υπάρχει; Τι θα σε ωφελήσει, δύσμοιρη ψυχή, αν τις καλές σου πράξεις τις επαινεί όλος ο κόσμος, αλλά το πιο αγνό μάτι της δικαιοσύνης του Κυρίου τις απορρίπτει ως πονηρά; Παρασυρμένη από τις δικές σου αρετές, ψυχή, ανάδειξε τουλάχιστον μια καλή πράξη, που έγινε από κάθε άποψη χωρίς πρόσμιξη κακού. Από τα χρόνια της ζωής σας, αναφέρετε τουλάχιστον μία ημέρα, μία ώρα, εξ ολοκλήρου αφιερωμένη στον Θεό. Θα βρείτε μια τόσο φωτεινή στιγμή; Και αν δεν έχουμε άλλες αρετές από αυτές που μας φαίνονται, τότε αλίμονο στη δεύτερη έλευση του Χριστού!
Ω ημέρα της Εσχάτης Κρίσης! Κι εσύ ακόμα, ψυχή μου, διστάζεις; Δεν μετανοήσατε ακόμα;
Αλίμονο σε σας! Όταν δεις τον εαυτό σου στο φως της αλήθειας του Θεού και, χωρίς την ετυμηγορία του Θεού, εκφέρεις ο ίδιος μια αμερόληπτη ετυμηγορία για τον εαυτό σου, τότε θα καταλάβεις την αιώνια μοίρα σου. Ω καημένη ψυχή μου, πώς θα επιβιώσεις χωρίς έλεος από αυτήν την κρίση σου! Οι αμαρτίες σας εμφανίστηκαν μπροστά σας και η συνείδησή σας έλαβε το δικαίωμα ψήφου μόνο στην Εσχάτη Κρίση. Η ήσυχη φωνή της θα σου φανεί τότε σαν βροντή: «Γιατί, πλάσμα του Θεού, δεν φρόντισες την ψυχή σου, της οποίας το όφελος ήταν πιο απαραίτητο για σένα;»
Μόνο δύο δρόμοι οδηγούν στη σωτηρία: η αθωότητα και η μετάνοια. Έχασες την αθωότητά σου εδώ και πολύ καιρό. Τώρα, ψυχή μου, μόνο ένας δρόμος σου μένει - η μετάνοια. Διότι ένα αμαρτωλό άτομο που δεν αγωνίζεται να μετανοήσει είναι «δούλος της διαφθοράς» (2 Πέτρου 2:19).
Η ζωή ενός ανθρώπου μοιάζει με ένα κερί, που άλλοτε καίει καθαρά, άλλοτε μετά βίας τρεμοπαίζει και άλλοτε θρηνεί για τις πράξεις του με κέρινα δάκρυα. Αφαιρούν την αιθάλη από το κερί σχεδόν καθημερινά και την παρακολουθούν με κάθε δυνατό τρόπο ώστε να καεί. Και καίγεται και μειώνεται κάθε λεπτό, και έτσι καίγεται από καιρό σε καιρό μέχρι που, τελικά, καίγεται και ξαφνικά σβήνει. Και αυτό το κερί είναι η ζωή μας, για κάποιους καίει ενώπιον του Θεού και καίει προς δόξα Του!
Τα λεπτά της ζωής μας καταναλώνονται από χρόνο που καταναλώνει, είναι αδύνατο να επιστρέψουμε τις ώρες που ζήσαμε. Είμαστε όλοι ξένοι σε αυτόν τον κόσμο, αλλά η πατρίδα μας είναι με τον Θεό, και εκεί δεν θα είμαστε φιλοξενούμενοι. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σίγουρο στον κόσμο από το γεγονός ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να πεθάνει. Όμως η δύναμη της αγάπης για αυτή την επίγεια ζωή καταστρέφει κάθε σκέψη θανάτου. Το να βλέπεις τον θάνατο μπροστά στα μάτια σου κάθε μέρα και να μην σκέφτεσαι τη μελλοντική σου ζωή μετά θάνατον - δεν είναι αυτό μια διαβολική εμμονή; Μια εμμονή που είναι η αιτία της ακραίας καταστροφής. Το ταξίδι της ζωής μας φαίνεται μακρύ, οι μέρες αμέτρητες! Τυφλή, απατημένη ψυχή! Ποια είναι η ζωή μας - «ένα όνειρο. Ένα όραμα που δεν μπορεί να θυμηθεί. ίχνος πουλιού που πετάει. ένα λουλούδι που εμφανίζεται για λίγο και σύντομα φθείρεται», λέει ο Γρηγόριος ο Θεολόγος. Μόνο το όνομά σου θα μείνει, και μετά όχι για πολύ.
Η ώρα του θανάτου κινείται σαν κλέφτης και συχνά έρχεται σε μια στιγμή που δεν την περιμένουμε. Ω θάνατος! Από ποια κατεύθυνση έρχεστε σε εμάς και πόσο γρήγορα θα φτάσετε εκεί; Πόσο αδιαμφισβήτητη είναι η δύναμή σου, κανείς δεν μπορεί να σου αντισταθεί, ούτε ο πλούσιος ούτε ο σοφός! Γεννήθηκες από την αμαρτία και εσύ ο ίδιος θα γεννήσεις θλίψη και σύγχυση. «Ο θάνατος των αμαρτωλών είναι σκληρός» (Ψαλμ. 33:22).
Ο ανθρώπινος θάνατος δεν είναι θέμα ενός λεπτού κατά το οποίο πεθαίνει, αλλά θέμα ολόκληρης της ζωής μας. ωριμάζει, και επομένως η καθημερινή ανάμνηση του θανάτου είναι απαραίτητη. Και ευτυχισμένος είναι εκείνος που σκέφτεται το βράδυ ότι το πρωί μπορεί να μην είναι πια στον κόσμο, και το πρωί σκέφτεται αν θα ζήσει να δει το βράδυ. Το σώμα, ριγμένο στα βάθη του κακού, αρχίζει να μας ειδοποιεί μέσω ασθενειών ότι είναι έτοιμο να θρυμματιστεί σε σκόνη. «Είσαι η γη και θα επιστρέψεις στη γη». Η ψυχή μας μόνη είναι αιώνια, αλλά είναι και καταδικασμένη στο άγνωστο της μοίρας της. Μετά τον χωρισμό από το σώμα, θα πάει είτε στον παράδεισο είτε στην κόλαση για αιώνιο μαρτύριο, αν ενωμένη με το σώμα ζούσε άθεα.
Ελέησέ τον εαυτό σου, καταραμένη ψυχή μου! Όσο είναι ακόμα καιρός, μάδησε την καρδιά σου από τις εγκόσμιες απολαύσεις, ξύπνα, τεμπέλα ψυχή μου, από όλες τις αυταπάτες που σε κυριεύουν σαν νυσταγμένα όνειρα. ούτε ο νους καταλαβαίνει ούτε τα μάτια βλέπουν την καταστροφή.
Ο ίδιος ο Κύριος σήμερα σε καλεί σε μετάνοια : «Ψυχή μου, ψυχή μου, σήκω, Το τέλος πλησιάζει! Ξύπνα, ξύπνα, νυσταγμένο κορμί σε εγκόσμιες φροντίδες και διασκεδάσεις. Τι άλλο μπορείτε να περιμένετε; Δεν θέλετε η ίδια η αμαρτία - το είδωλό σας - να σας ξυπνήσει; Μα πόσο ντροπιαστείτε όταν ο θάνατος ανοίξει μπροστά σας τις πύλες της αιωνιότητας!
Δεν χρειάζεται να χάνουμε χρόνο. Αυτός που χάνει χρόνο βρίσκεται πάντα σε μεγάλο κίνδυνο. Η κόλαση είναι γεμάτη από ψυχές που ήλπιζαν να φτάσουν στον παράδεισο με καθυστερημένη μετάνοια. Πολλοί ήθελαν χρόνο για μετάνοια, αλλά δεν τον βρήκαν.
Είναι μεγάλη τρέλα να έχεις χρόνο και να περιμένεις χρόνο. Σήμερα είναι η μέρα μας, αλλά δεν ξέρουμε για το αύριο: «Δεν ξέρουμε τι θα φέρει αυτή η μέρα» (Παρ. 27:1).
Γι' αυτό, μείνε ξύπνια, ψυχή μου! Προμηθευτείτε τις αρετές και θυμηθείτε τον θάνατο. «Θυμήσου το τέλος σου, και δεν θα αμαρτήσεις ποτέ» (Κύριος 7:39).
Για να περιορίσουμε τα πάθη και τους πόθους, η ανάμνηση του θανάτου χρησιμεύει ως ειδικό φάρμακο. Αυτό είναι εκείνο το γυμνό σπαθί που κρέμεται πάνω από το κεφάλι σου, κρατώντας την ψυχή σου με φόβο Θεού. Κι αν εσύ, αμαρτωλή ψυχή μου, θυμόταν πάντα τον θάνατο, με πόση αγνότητα και ακεραιότητα συνείδησης θα έκανες τη ζωή σου, τι πικρία θα ένιωθες σε ό,τι σε ευχαριστεί και σε ανακουφίζει τώρα. Ω, αν, όταν σε πειράζει η σάρκα, ο κόσμος και ο διάβολος, θυμηθείς και είπες στον εαυτό σου: γι' αυτή μου την πράξη θα υποφέρω αιώνιο μαρτύριο στην κόλαση - νομίζεις ότι η έλξη προς την αμαρτία θα έμενε μέσα σου; ? Οχι!
Έτσι, «η ανάμνηση της Γέεννας δεν επιτρέπει να πέσει κανείς στη Γέεννα», μας υπενθυμίζει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «όποιος θυμάται το μαρτύριο δεν θα υποβληθεί σε αυτό. Και αν ο αμαρτωλός κρατά στη μνήμη του τη σκέψη των αμαρτιών του, αν στραφεί στον Θεό με μεταμελημένη εγκάρδια προσευχή, τότε λαμβάνει συγχώρεση: «Αυτόν που έρχεται σε μένα δεν θα τον διώξω» (Ιωάννης 6:37).
Προσευχή
Ω γλυκύτατε Σωτήρα μου! Ω Ζωή Αθάνατη! Σε παρακαλώ με δάκρυα, ο πιο άτυχος και πιο αμαρτωλός από όλους τους άδικους ανθρώπους του κόσμου, άκου τη φτωχή μου φωνή. Βοήθησε την δύστυχη ψυχή μου, που θέλει να μετανοήσει για τις αμαρτίες της, αλλά που ακόμα δεν μπορεί να ξεσκίσει τον εαυτό της από τις διασκεδάσεις του κόσμου.
Ελέησέ με, ο Δημιουργός μου, ο Σωτήρας της ψυχής μου. Κοίταξε, Θεέ μου, τη θλιβερή κατάσταση της ψυχής μου, που στενάζει κάτω από το βάρος των αναληθών της. Είμαι ήδη σχεδόν στο χείλος της καταστροφής, και αν δεν μου δώσεις το ελεήμονό σου χέρι, τότε σύντομα και πολύ σύντομα θα πέσω στην καταστροφή και δεν θα βγω ποτέ από εκεί.
Ξέρω, ω Ελεήμων Δημιουργέ μου, ότι δεν θέλεις να χαθεί ο αμαρτωλός στις ανομίες του, ότι θέλεις να σωθεί ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Κοιτάξτε με, Κύριε Θεέ μου, σαν μωρό που με δάκρυα στη μητέρα του λαμβάνει από αυτήν ό,τι ζητά. Λοιπόν κι εσύ, ελεήσου με, συγχώρεσε όλες τις ενοχές μου που θυμάμαι και που έχουν σβήσει από τη μνήμη μου.
Σώσε με από όλες τις αμαρτίες στο μέλλον, Ιησού Χριστέ, ζωή και ελπίδα όσων Σε αγαπούν. Μην με κρίνεις σύμφωνα με τη δικαιοσύνη Σου, αλλά φέρσου μαζί μου σύμφωνα με το ανεξάντλητο έλεός Σου, γιατί ποιος μπορεί να δικαιωθεί ενώπιόν Σου;
Είθε να μη χαθώ στις ανομίες μου με τις οποίες έχει μαυρίσει η ψυχή μου. Εσύ, που με μια λέξη δημιουργείς θαύματα ακατανόητα στο μυαλό μας, κάνε το έλεός σου μαζί μου: καθάρισε την ψυχή μου από τις αμαρτίες. Μη με καταστρέψεις, καημένε που σέρνεται στη γη. Θυμήσου ότι έκανες μεγάλους κόπους για μένα, έναν αμαρτωλό. Στράγγιξες το αίμα σου μέχρι την τελευταία σταγόνα. Δώσε και εμένα, αφού αγίασα και πλύνω την ψυχή μου με αυτό, να είμαι άξιος της Βασιλείας των Ουρανών.
Ω δύστυχη ψυχή μου! Γιατί δεν κυλούν δάκρυα από τα μάτια μου; Πόσο ψυχρά προσεύχομαι στον Θεό μου και ζητώ άφεση αμαρτιών. Γιατί δεν έχει ραγίσει η καρδιά μου από τη θλίψη που έχω θυμώσει τον Δημιουργό; Πόσο βαριά και αναίσθητη είναι η ψυχή μου που δεν αναστενάζει ασταμάτητα. Πόσο ακίνητο έχει γίνει το σώμα μου, που δεν τρέμει από φόβο, εξοργίζοντας Αυτόν, μπροστά στον οποίο τρέμουν τα πρόσωπα των αγγέλων. Κι εγώ, τρελός, ένοχος θανάτου, ζητώ τη σωτηρία Σου, Ζωοδόχου, χωρίς δάκρυα και τρόμο.
Στον πολύπαθο Σωτήρα μου! Έχεις υπομείνει τόσα πολλά για μένα που θα έπρεπε να πω με όλη μου την καρδιά με λύπη:
- Ιησού, Σωτήρα μου! Είναι δίκαιο να κρέμεσαι στο σταυρό ενώ εγώ ξαπλώνω σε ένα μαλακό κρεβάτι; Ώστε να φοράς ένα αγκάθινο στεφάνι και να έχω κακές σκέψεις στο κεφάλι μου; Για να χτυπηθεί η πλευρά Σου με μια πληγή, και στην καρδιά μου να έχω αιώνιο μίσος εναντίον του πλησίον μου; Για να καρφωθούν τα χέρια και τα πόδια σου, και τα χέρια μου να είναι γεμάτα αδικία, τα πόδια μου να κυλήσουν στο μονοπάτι της καταστροφής; Για να κοπεί η αγνή σου σάρκα από τα χτυπήματα μιας μάστιγας και η δική μου να βεβηλωθεί από τόσες ακαθαρσίες;
Έπρεπε να είχα πάθει τέτοιο θάνατο, να είχα πάει στον σταυρό. Αλλά αν δεν μπορώ πλέον να πεθάνω για Σένα, τότε τουλάχιστον θα πρέπει να μετανοήσω. Αν δεν μπορώ να δώσω τη ζωή μου για τη δική Σου, τότε τουλάχιστον ανταποδώσω με την αγάπη μου για τη δική σου.
Γι' αυτό προσεύχομαι σε Σένα, Παντοδύναμα Κύριε Θεέ μου! Στείλε μου τη χάρη Σου, γέμισε με αυτήν την καρδιά και την ψυχή μου, ώστε να ζω πάντα στη χαρά της ζωντανής επικοινωνίας μαζί Σου. για να μπορώ όχι μόνο σήμερα, αλλά όλες τις μέρες της ζωής μου, να συλλογίζομαι με εγκάρδια πίστη και να αγαπώ τον Σταυρό και τη Σταύρωσή Σου! Και όχι μόνο να συλλογίζομαι, αλλά και να σηκώνω με πραότητα τον σταυρό που μου όρισες, χωρίς να αντιστέκομαι στο άγιο και ελεήμονά σου θέλημα. Και σε στιγμές της πιο βαριάς ταλαιπωρίας, της πιο έντονης θλίψης, παραδίνοντας τον εαυτό μου ολοκληρωτικά σε Σένα, πες με όλη μου την ψυχή: «Θα πεθάνω, αλλά δεν θα απαρνηθώ τον Ιησού μου!»
Η ψυχή μου είναι άρρωστη, και τα μάτια μου αναζητούν δάκρυα. Εσύ, ο Ελεήμων, δίνεις τις ευλογίες Σου για δάκρυα. Τα δίνεις σε έναν και σε όλους για πικρή κραυγή για αμαρτίες. Ω δάκρυα! Πόσο μεγάλη είναι η δύναμή σου! Λυπήσου τον εαυτό σου, ψυχή μου! Είμαι σαν ένα σάπιο δέντρο που δεν έχεις ζωή αρετής. σαν άγονη γη, που δεν μπορεί να καλλιεργήσει τίποτα εκτός από την αμαρτία και κάθε αδικία.
Και ό,τι καλό κάνω θα γίνει μόνο με τη βοήθειά Σου. Γι' αυτό, προσεύχομαι σε Σένα, Δημιουργέ μου, να μαλακώσεις την καρδιά μου, ώστε να κλαίει συνεχώς μετανιωμένος για τις αμαρτίες της.
Αγίασε το μυαλό μου στη διάκριση του καλού από το κακό, ώστε να μην μπορεί να με συμβουλεύσει τίποτα άλλο παρά να Σε υπηρετώ.
Φρόντισε τη θέλησή μου για να μην παρεκκλίνει στο κακό.
Σώσε με, τον αδύναμο, από το κακό πνεύμα και φύλαξέ με, Ελεήμονά μου Ιησού, για να μην μπλεχτώ στα δίχτυα που έβαλε ο κακός στην ψυχή μου.
Γράψε στην καρδιά μου το πιο άγιο όνομά Σου, που θα με κυριεύσει.
Κάνε αυτή την ημέρα ημέρα του ελέους Σου. Άκουσε την επιθυμία όλων εκείνων που σε φωνάζουν. Λύστε μας από κάθε κακό. Συγχώρεσέ μας τις αμαρτίες και τις αμοιβαίες προσβολές μας. Αφαίρεσε από τις καρδιές μας, Κύριε, κάθε αγανάκτηση, καχυποψία, θυμό, πικρία, καβγάδες - ό,τι εμποδίζει την αγάπη και μειώνει την αδελφική αγάπη.
Ιησούς ο πιο ήσυχος! Στείλτε στις επαναστατικές, ανήσυχες καρδιές μας ένα ήσυχο, πράο πνεύμα ταπεινοφροσύνης και αγάπης, υπακοής και υπομονής.
Ο πιο γλυκός Ιησούς! Βοήθησέ με να επιτύχω την ειρήνη στην οποία μένεις, και να παραμείνω εκεί που μένεις.
Ιησού, Υιέ του Θεού, ελέησόν με, το εκπεσόν σου πλάσμα!
Αμήν.
Από τη συλλογή του Πρεσβύτερου John Krestyankin
