ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ: Ο ΝΕΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ.

 

ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ: Ο ΝΕΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Ο μοναχισμός είναι ένας από τους δύο δρόμους που μπορεί να επιλέξει ο Χριστιανός  στην ζωή του, ήτοι τον έγγαμο ή τον άγαμο βίο. Και οι δύο αυτοί δρόμοι είναι για την Εκκλησία μας ισότιμοι και ευλογημένοι, και οδηγούν εξίσου στη θέωση. Ο μοναχισμός είναι μια δυναμική παρουσία στη ζωή της Εκκλησίας μας, τον οποίο αγίασαν αμέτρητα πλήθη οσίων, εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια. Ένας από τους πολυάριθμους αγίους μοναχούς είναι και ο άγιος Γεράσιμος, ο Νέος Ασκητής, ο οποίος αναδείχτηκε ως μια από τις σπουδαιότερες μοναστικές μορφές των νεωτέρων χρόνων, εφάμιλλος των μεγάλων μοναχών της αρχαίας Εκκλησίας.

      Γεννήθηκε το 1506 στα Τρίκαλα της Κορινθίας. Καταγόταν από την επιφανή βυζαντινή οικογένεια των Νοταράδων. Οι γονείς του Δημήτριος και Καλή του έδωσαν άριστη ανατροφή και ευσέβεια. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Γεώργιος. Όταν έγινε 20 χρονών πήγε στη Ζάκυνθο, η οποία ήταν ένα σημαντικό κέντρο των γραμμάτων, παρ’ όλο ότι βρισκόταν υπό ενετική κατοχή. Εκεί απέκτησε σεβαστή μόρφωση, αλλά μη μπορώντας να αντέξει τις αφόρητες πιέσεις των αιρετικών παπικών κατά των ορθοδόξων, αποφάσισε να εγκαταλείψει το νησί και να μεταβεί σε άλλα σημαντικότερα πνευματικά κέντρα.

     Πρώτος σταθμός του η Κωνσταντινούπολη, όπου ζήτησε την ευλογία του Οικουμενικού Πατριάρχη και αναχώρησε για το Άγιον Όρος. Έγινε μοναχός, πιθανόν στη Μονή Ιβήρων, και έλαβε το όνομα Γεράσιμος. Ασκήτεψε δε στο κελί του Αγίου Βασιλείου στην Καψάλα. Ύστερα από ορισμένα χρόνια, το 1538 αποφάσισε να πάει ως προσκυνητής στους Αγίους Τόπους. Προσκύνησε τον Πανάγιο Τάφο και το άλλα Ιερά Προσκυνήματα. Κατόπιν πήγε στο Σινά, στην Αντιόχεια, στην Αλεξάνδρεια και την έρημο της Θηβαΐδας, όπου είχε καθαγιασθεί από μυριάδες αγίους ασκητές στα πρωτοχριστιανικά χρόνια. Κατόπιν ξαναγύρισε στον Πανάγιο Τάφο, όπου ο Πατριάρχης Γερμανός τον κράτησε κοντά του και τον αξίωσε με το διακόνημα του καντηλανάφτη του Αγίου Τάφου. Εκεί χειροτονήθηκε διάκονος και μετά πρεσβύτερος.

      Στα 1548 άφησε τα Ιεροσόλυμα και ταξίδεψε στην Κρήτη, όπου έμεινε δύο χρόνια και κατόπιν πήγε ξανά στη Ζάκυνθο. Ασκήτεψε σε σπηλιά στον Άγιο Νικόλαο Γερακαρίου και ίσως λειτουργούσε στο ναό του Αγίου Λαζάρου. Η παράδοση λέει πως ο άγιος Γεράσιμος βάπτισε τον κατοπινό άγιο Διονύσιο. Όμως η αφόρητη κατάσταση που δημιουργούσαν οι δυνάστες ενετοί και οι αιρετικοί παπικοί στο νησί, τον ανάγκασαν να περάσει στην αντίπερα νήσο, την Κεφαλονιά, όπου τα πράγματα ήταν λιγότερο ασφυκτικά. Εγκαταστάθηκε αρχικά σε μια σπηλιά κοντά στο Αργοστόλι, όπου ασκήτεψε κοντά έξι χρόνια. Στα 1561 ο ιερέας Γεώργιος Βάλσαμος από το χωριό Βαλσαμάτα, του παραχώρησε ένα ερημοκκλήσι στην περιοχή των Ομαλών, στους πρόποδες του Αίνου, αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, μαζί με τα γύρω κτήματα. Ο άγιος Γεράσιμος αποδέχτηκε τη δωρεά και ίδρυσε γυναικεία Μονή, με το όνομα «Νέα Ιερουσαλήμ», με την άδεια του μητροπολίτου Παχωμίου.   

       Εκεί έζησε ως πραγματικός ασκητής, και διακονούσε ως λειτουργός και πνευματικός της Μονής. Με τον προσωπικό του αγώνα και τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, έφτασε σε ύψη αγιότητας, ώστε η φήμη του έγινε γνωστή, όχι μόνο στην Κεφαλονιά, αλλά σε πολλά μέρη της Ελλάδος, όπου έτρεχαν οι πιστοί να πάρουν την ευλογία του και να τον συμβουλευτούν. Η φήμη του έφτασε και ως το Οικουμενικό Πατριαρχείο, όπου ο Πατριάρχης έθεσε τη Μονή του υπό την προστασία του και απέκλεισε ως ένα σημείο τις ανεπίτρεπτες επιθέσεις των αιρετικών παπικών του νησιού κατά της Μονής.

     Ο άγιος κοιμήθηκε, όχι τυχαία, στις 15 Αυγούστου του 1579, την ημέρα που η Ορθοδοξία εόρταζε την Κοίμηση της Θεοτόκου, την Οποία ευλαβούνταν και τιμούσε

σε όλη του τη ζωή. Την εξόδιο ακολουθία τέλεσε, ενώπιον χιλιάδων πιστών, ο μητροπολίτης Φιλόθεος Λοβέρδος.

     Δύο χρόνια αργότερα, στις 20 Οκτωβρίου του 1581 έγινε ανακομιδή του λειψάνου του, το οποίο βρέθηκε εντελώς άφθορο, να ευωδιάζει! Οι παπικοί Ενετοί θορυβήθηκαν από το γεγονός και έδωσαν διαταγή να ταφεί ξανά, ώστε να συμπληρωθούν 3 χρόνια. Αλλά και με τη νέα εκταφή βρέθηκε άφθορο και ευωδιάζον! Γι’ αυτό αποφασίστηκε να μην ταφεί ξανά, αλλά να τεθεί σε λάρνακα μέσα το καθολικό της Μονής. Ο πιστός λαός είχε την βεβαιότητα ότι ο Γεράσιμος είναι άγιος, προτού καταταγεί επίσημα από την Εκκλησία στο αγιολόγιό Της. Γι’ αυτό συνέρρεαν πλήθη στη Μονή για να αγιαστούν από το τίμιο λείψανό του και να ζητήσουν τη βοήθειά του. Η αγιοκατάταξή του έγινε το 1622 και ορίστηκε να εορτάζεται η κοίμησή του στις 16 Αυγούστου και η ανακομιδή του λειψάνου του στις 20 Οκτωβρίου.  

       Το ανεξήγητο θαύμα της αφθαρσίας του ιερού λειψάνου του αγίου Γερασίμου, όπως και πλήθους άλλων άφθορων λειψάνων αγίων της Εκκλησίας μας, είναι για μας τους πιστούς το τεκμήριο της αναστάσεως των νεκρών στα έσχατα και φυσικά της δικής μας ανάστασης. Τα ιερά λείψανα δεν είναι, όπως στις διάφορες αρχαίες και σύγχρονες θρησκείες του κόσμου, «μιάσματα», αλλά «λίθων πολυτελών πολυτιμότερα», όπως μας λέει ένα πρωτοχριστιανικό κείμενο. Εφόσον οι άγιοί μας, όπως και όλοι οι Χριστιανοί, είμαστε μέλη του Σώματος του Χριστού, και τα ιερά τους λείψανα, συνεχίζουν, και μετά την κοίμησή τους, να είναι μέλη Χριστού, φορείς των ακτίστων ενεργειών του Θεού. Γι’ αυτό έχουν τη δύναμη να αγιάζουν και να θαυματουργούν, αντλώντας τη δύναμή τους από το Χριστό. Αυτά ως μια σύντομη απάντηση στους πολεμίους, των ιερών λειψάνων, αιρετικούς! 

    

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΛΟΥΚΑΣ .ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού .

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΛΟΥΚΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού  

       Οι τέσσερις Ιεροί Ευαγγελιστές, ο Ματθαίος, ο Μάρκος, ο Λουκάς και ο Ιωάννης, κατέχουν ιδιαίτερη τιμή μέσα στην Εκκλησία μας, διότι αξιώθηκαν να γίνουν οι συγγραφείς των τεσσάρων Ευαγγελίων, τα οποία αποτελούν τους τέσσερις στύλους, πάνω στους οποίους στηρίζεται η χριστιανική μας πίστη, μαζί με τα άλλα βιβλία της Καινής Διαθήκης και την Ιερά Παράδοση.  Στο άρθρο μας αυτό θα ασχοληθούμε με τον ιερό ευαγγελιστή Λουκά.

      Καταγόταν από την Αντιόχεια της Συρίας και είχε ελληνική καταγωγή. Ήταν πολύ μορφωμένος και ασκούσε το επάγγελμα του ιατρού. Γνώριζε άριστα την ελληνική γλώσσα, όπως και την εβραϊκή. Αυτό φαίνεται καθαρά από τα ιερά συγγράμματά του, το τρίτο Ευαγγέλιο και τις Πράξεις των Αποστόλων, όπου κανένας άλλος συγγραφέας της Καινής Διαθήκης δεν μπορεί να φθάσει την καλλιέπεια του λόγου του. Παράλληλα ήταν και άριστος ζωγράφος. Σπούδασε στην Αλεξάνδρεια και την Αθήνα.

       Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες από τη ζωή του πριν τη συνάντησή του με τον απόστολο Παύλο. Εικάζουμε ότι ήταν ειδωλολάτρης. Γνώρισε προφανώς τον Χριστιανισμό στην Αντιόχεια. Αφ’ ότου γνώρισε τον απόστολο Παύλο συνδέθηκε μαζί του και έγινε αφοσιωμένος μαθητής του και ακόλουθός του ως το μαρτυρικό του τέλος. Κήρυξε με θέρμη και ζήλο τη νέα σώζουσα πίστη στη Θράκη, τη Μακεδονία, την Θεσσαλία, την Αχαΐα,  την Ασία, την Κύπρο, το Ιλλυρικό, την Ιουδαία και την Μ. Ασία, μεταστρέφοντας πλήθος ειδωλολατρών και Ιουδαίων στον Χριστιανισμό.

       Θεώρησε σκόπιμο να γράψει, όσα είχε ακούσει από τους αγίους Αποστόλους, τον απόστολο Παύλο, τη Θεοτόκο και άλλους αυτόπτες και αυτήκοους μάρτυρες, για το θείο Πρόσωπο και το έργο του Κυρίου, δεκαπέντε χρόνια μετά την Ανάληψή Του. Να μείνει εσαεί αιώνιο γραπτό μνημείο και μαρτυρία στην Εκκλησία του Χριστού. Συνέγραψε λοιπόν το γνωστό μας «Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο», το τρίτο κατά σειράν βιβλίο της Καινής Διαθήκης. Σε αυτό αρχίζει με τη  γέννηση του Τιμίου Προδρόμου, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και με ζωηρότητα και ακριβή χρονολόγηση περιγράφει τη Γέννηση του Κυρίου, τη δράση, τα θαύματα, το σταυρικό Πάθος και την Ανάστασή Του, με ακριβείς ιστορικές συγκυρίες και χάρη λογοτεχνική. Τέλος αυτός κατέγραψε τις περισσότερες παραβολές του Χριστού με άφθαστη παραστατικότητα.   

        Συνέγραψε επίσης και το πέμπτο κατά σειράν ιερό βιβλίο της Καινής Διαθήκης, τις «Πράξεις των Αποστόλων», ήτοι: την πρώτη εκκλησιαστική ιστορία της Εκκλησίας μας, στο οποίο εκθέτει τη δική του εμπειρία για την ίδρυση και την ανάπτυξη της πρώτης Εκκλησίας. Αρχίζει με το θαυμαστό γεγονός της Θείας Αναλήψεως, περιγράφει με καταπληκτικές λεπτομέρειες το μεγάλο και θαυμαστό γεγονός της Πεντηκοστής, το πρώτο κήρυγμα του αποστόλου Πέτρου, τη βάπτιση τριών χιλιάδων ακροατών του και την ίδρυση της Εκκλησίας. Στη συνέχεια αναφέρεται στην ζωή της πρώτης Εκκλησίας, στη δράση των αποστόλων, αφιερώνοντας το μεγαλύτερο μέρος στη δράση του αποστόλου Παύλου.

      Ως αποδέκτης και των δύο ιερών βιβλίων του αναφέρεται κάποιος «κράτιστος Θεόφιλος», τον οποίο αγνοούμε. Πιθανόν να ήταν κάποιος επιφανής, ο οποίος ζήτησε από τον Λουκά πληροφορίες για τη νέα πίστη.   

      Η ευσεβής παράδοση αναφέρει πως ο Λουκάς υπήρξε και εξαίσιος ζωγράφος, ο οποίος εικονογράφησε το ιερότατο πρόσωπο της Θεοτόκου, με την οποία έζησε αρκετό καιρό στην Ιερουσαλήμ. Φημισμένες Ιερές Εικόνες Της αποδίδονται στον σ’ εκείνον, όπως η Ιερή Εικόνα του Μ. Σπηλαίου, της Παναγίας Κύκκου της Κύπρου,

της πόλεως Βιλίνα της Ρωσίας. Στον άγιο Λουκά αποδίδονται επίσης και άλλες γνωστές Ιερές Εικόνες της Θεοτόκου.

       Η ιεραποστολική του δράση συνέπεσε με την κήρυξη των διωγμών του ρωμαϊκού κράτους εναντίον των Χριστιανών. Τα σκοταδιστικά ειδωλολατρικά ιερατεία, βλέποντας την ρώμη της νέας πίστης, φοβήθηκαν για τα άνομα και δεισιδαίμονα συμφέροντά τους και γι’ αυτό έπεισαν τους διεφθαρμένους ρωμαίους να εγείρουν σκληρό διωγμό εναντίον των Χριστιανών, ως δήθεν επικίνδυνους για την έννομη τάξη. Χιλιάδες Χριστιανοί συλλαμβάνονταν, με τη βοήθεια των ειδωλολατρών ιερέων, βασανίζονταν φρικτά για να θυσιάσουν στα είδωλα. Όσοι αρνούνταν θανατώνονταν μέσω απερίγραπτων βασανισμών.

      Έτσι λοιπόν και ο άγιος και ευαγγελιστής Λουκάς έγινε στόχος των φανατικών ειδωλολατρών. Σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση, μετά τον μαρτυρικό θάνατο του αποστόλου Παύλου το 68 μ. Χ. ήρθε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στα μέρη της Βοιωτίας, όπου με το φλογερό του κήρυγμα μετέστρεφε πλήθος ειδωλολατρών στην αληθινή χριστιανική πίστη. Επίσης ασκούσε και το ιατρικό επάγγελμα, θεραπεύοντας δωρεάν τους αρρώστους. Αυτό θορύβησε και εξόργισε τους ειδωλολάτρες ιερείς της περιοχής, οι οποίοι έβλεπαν να ερημώνουν τα «ιερά» τους και να χάνουν πλούτη από τις δεισιδαίμονες πρακτικές τους, όπως τη μαγεία, την μαντική και τις διάφορες αγυρτείες,  τις οποίες πωλούσαν αδρά ως «θεραπείες» στους άτυχους πιστούς του παγανισμού. Παρότρυναν λοιπόν τον φανατισμένο ειδωλολατρικό όχλο, ο οποίος όρμισε και συνέλαβε τον ένθερμο άγιο Λουκά. Μη σεβόμενοι τα γεράματά του τον υπέβαλαν σε απάνθρωπα βασανιστήρια. Εξουθενωμένο, τον κρέμασαν σε μια ελιά, όπου παρέδωσε την αγία του ψυχή στο Θεό, σε ηλικία ογδόντα χρονών.

     Οι Χριστιανοί περιμάζεψαν το τίμιο λείψανό του και το έθαψαν με μεγάλες τιμές κοντά στη Θήβα. Από τη μαρμάρινη λάρνακά του έρρεε μύρο, το οποίο ευωδίαζε σε μεγάλη απόσταση. Γινόταν επίσης εκεί πάμπολλα θαύματα, κάνοντας πολλούς ειδωλολάτρες να γίνονται Χριστιανοί. Ο βυζαντινός αυτοκράτωρ Κώνστας (337-350) μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη τα Ιερά Λείψανά του, όπως και των άλλων αποστόλων, τα οποία εναπέθεσε, ως πολύτιμο θησαυρό, στον ναό των Αγίων Αποστόλων. Βρισκόταν εκεί ως την άλωση από τους σταυροφόρους το 1204, τα οποία οι αντίχριστοι εισβολείς τα έκλεψαν και τα μετέφεραν στη Δύση. Σήμερα σώζεται η λάρνακα του αγίου στη Βοιωτία, εντός περικαλλούς ναού, όπου συνεχίζονται να επιτελούνται θαύματα. Η ιερή του μνήμη εορτάζεται στις 18 Οκτωβρίου.                         

 

Μην περιμένεις να σου φανερώνεται ο Θεός - ΓΕΧΑ Αιγίου.

 

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α ΑΠΌΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 4. Το παράδειγμα των αποστόλων.

1Σύμφωνα με τα παραπάνω, ο καθένας ας μας βλέπει ως υπηρέτες του Χριστού και διαχειριστές των μυστικών βουλών του Θεού. 2Εκείνο που απαιτεί κανείς από ένα διαχειριστή είναι να αποδειχτεί έμπιστος. 3Όσο για μένα, μικρή σημασία έχει αν θα μου ζητηθεί ν’ αποδώσω λογαριασμό ως διαχειριστής σ’ εσάς ή σ’ οποιοδήποτε ανθρώπινο δικαστήριο, αφού ούτε εγώ ο ίδιος δεν μπορώ να δικάσω τον εαυτό μου.

4Είναι αλήθεια πως η συνείδησή μου δε με ελέγχει για τίποτα, αλλά αυτό δεν αποδεικνύει πως είμαι πραγματικά αθώος. Αυτός που μπορεί να με κρίνει είναι μόνο ο Κύριος. 5Γι’ αυτό μη βιάζεστε να κρίνετε και να βγάζετε αποφάσεις, ωσότου έρθει ο Κύριος. Εκείνος θα ρίξει φως σε ό,τι είναι κρυμμένο στο σκοτάδι και θα φέρει στην επιφάνεια τις κρυφές προθέσεις της καρδιάς μας· και τότε ο καθένας θα λάβει από το Θεό τον έπαινο που του αξίζει.

6Αυτά, αδερφοί, τα είπα για μένα και για τον Απολλώ, ώστε να διδαχτείτε από το παράδειγμά μας και να μη φρονείτε παραπάνω απ’ ό,τι λέει η Γραφή, για να μη νιώθει κανείς περήφανος για τον ένα και περιφρονεί τον άλλο. 7Αλήθεια, ποιος σ’ έκανε εσένα ανώτερο από τους άλλους; Τι έχεις που να μην το έλαβες; Αφού, λοιπόν, το έλαβες από το Θεό, γιατί καυχιέσαι σαν να μην το είχες λάβει ποτέ ως δώρο;

8Εσείς όμως νιώθετε κιόλας χορτάτοι· έχετε κιόλας αποκτήσει τα προσδοκώμενα πλούτη, χωρίς εμάς τους αποστόλους· νιώθετε κιόλας σαν βασιλιάδες μέσα στο βασίλειο του Θεού! Και μακάρι να είχατε γίνει βασιλιάδες, ώστε κι εμείς να συμμεριστούμε τη βασιλική σας δόξα. 9Μου φαίνεται όμως πως ο Θεός σ’ εμάς τους αποστόλους έδωσε την ελεεινότερη θέση, σαν να είμαστε καταδικασμένοι να πεθάνουμε στην αρένα. Γιατί γίναμε θέαμα για τον κόσμο, για αγγέλους και γι’ ανθρώπους. 10Εμείς παρουσιαζόμαστε μωροί για χάρη του Χριστού, ενώ εσείς είστε σοφοί χάρη στο Χριστό· εμείς είμαστε αδύναμοι, ενώ εσείς είστε δυνατοί· εμείς είμαστε περιφρονημένοι, ενώ εσείς είστε τιμημένοι! 11Ως αυτήν την ώρα πεινάμε, διψάμε, γυρνάμε με κουρέλια, ξυλοδαρμένοι, από τόπο σε τόπο χωρίς σπίτι, 

12και μοχθούμε να ζήσουμε δουλεύοντας με τα ίδια μας τα χέρια. Στους εμπαιγμούς απαντάμε με καλά λόγια, στους διωγμούς με υπομονή, 13στις συκοφαντίες με λόγια φιλικά. Καταντήσαμε σαν τα σκουπίδια όλου του κόσμου, ως αυτήν την ώρα θεωρούμαστε τα αποβράσματα της κοινωνίας.

14Δε σας τα γράφω αυτά για να σας κάνω να ντραπείτε, αλλά για να σας συμβουλέψω όπως ο πατέρας τ’ αγαπημένα του παιδιά. 15Γιατί κι αν ακόμα έχετε χιλιάδες δασκάλους στη ζωή σας με το Χριστό, δεν έχετε πολλούς πατέρες αλλά μόνον ένα. Στη σωτήρια οικονομία του Ιησού Χριστού, εγώ σαν πατέρας σάς γέννησα με το κήρυγμα του ευαγγελίου. 16Σας ζητώ λοιπόν να μου μοιάσετε. 17Για το σκοπό αυτό σας έστειλα τον Τιμόθεο, που είναι στο έργο του Κυρίου, τέκνο μου έμπιστο κι αγαπημένο. Αυτός θα σας θυμίσει τις αρχές που με κατευθύνουν στο έργο του Χριστού, αρχές που τις διδάσκω παντού σ’ όλες τις εκκλησίες.

18Μερικοί από σας, νομίζοντας πως δε θα ξανάρθω κοντά σας, προβάλλονται για σπουδαίοι. 19Αλλά εγώ θα σας έρθω πολύ σύντομα, αν είναι το θέλημα του Κυρίου, και τότε θα δω όχι τα λόγια αυτών που φουσκώνουν νομίζοντας πως είναι κάτι, αλλά τη δύναμή τους. 20Γιατί η βασιλεία του Θεού δε φαίνεται στα λόγια, αλλά στη δύναμη. 21Τι προτιμάτε; Να έρθω κοντά σας με το ραβδί στο χέρι για να βάλω τάξη ή με αγάπη και πνεύμα επιείκειας;

The parable of the Sower is about evangelism and the importance of “sowing the seeds” of Christ’s gospel.

Today’s Sermon in a Nutshell:

The parable of the Sower is about evangelism and the importance of “sowing the seeds” of Christ’s gospel. Thus, we are reminded that our Church is apostolic and every practicing Christian has the sacred obligation and duty to share, spread, and grow the Word of God so that it bears fruit. Sadly, however, many find this to be an uneasy task; afraid to share steadfast truths amidst an ever-widening sea of political correctness and the oppressive waves of moral ambiguity. They are intimidated by the thought of not knowing what to say or how to say it, terrified of looking foolish, and worse yet, fearful of offending someone.

When God called upon Ezekiel to be His prophet, He said, “Listen closely, and take to heart every word I say to you. Then go to the people and proclaim my word, whether they listen or not.” (Ezekiel 3:10-11)

Therefore, our mission is no greater or lesser than Ezekiel’s: we are simply called upon to take God’s Word to heart and then share it with others as truthfully, honestly, and respectfully as we can. And one need not worry about whether you will succeed or fail, because that is a matter between God and those with whom you’ve shared His Word. If God so chooses to bless your efforts, that’s great, but your obligation to share the Faith comes with no guarantees. In other words, God doesn’t call upon us to be successful, He only expects you to be faithful.

Fr. John

Αναμνήσεις από τον Αρχιμανδρίτη Μιχαήλ Κασράτζε.

«Όταν μπήκα στην αυλή της Μονής των Αρχαγγέλων στο Ρουστάβι, ο πατήρ Μιχαήλ περιφερόταν χτυπώντας το ραβδί του —ήταν, όπως γνωρίζετε, τυφλός. Πέρασα από δίπλα του πολύ αθόρυβα, κατευθυνόμενος προς έναν άλλον ιερέα για να λάβω ευλογία· ο πατήρ Μιχαήλ δεν θα έπρεπε καν να γνωρίζει ότι βρισκόμουν εκεί. Κι όμως, ακριβώς τη στιγμή που περνούσα, χτύπησε ξαφνικά το έδαφος με το ραβδί του και φώναξε με αυστηρή, επιβλητική φωνή: "Πού νομίζεις ότι πας;! Δεν θέλεις ευλογία από τον ηγούμενο;!" Ξαφνιασμένος, τον πλησίασα —αλλά η αυστηρή στάση του πατρός Μιχαήλ άλλαξε αμέσως· με ευλόγησε με ένα χαμόγελο και απέραντη αγάπη, και μου μίλησε με μεγάλη τρυφερότητα. Ο πατήρ Μιχαήλ συνήθιζε να λέει: "Αν βρεθείς ποτέ σε δυσκολία, έλα σε μένα· είμαι πάντα έτοιμος να σε δεχτώ"».

Αναμνήσεις από τον Αρχιμανδρίτη Μιχαήλ Κασράτζε

Δυο άνθρωποι κοινωνικά (φθασμένοι) προβάλλουν κάτω αποτην σκιά του Σταυρού.

 Δυο άνθρωποι κοινωνικά (φθασμένοι) προβάλλουν κάτω αποτην σκιά του Σταυρού. Δυο προσωπα, ανάμεσα στα πολυάριθμα πρόσωπα του Πάθους, πού ἔχουν φθάσει σε θέσεις ἡγετικές.

Ο Πόντιος Πιλάτος καί ὁ Ἰωσήφ ὁ ἀπό Ἀριμαθαίας.

Ἡγεμόνας ὁ ἕνας, ευσχήμων βουλευτής ὁ ἄλλος

Ἔχουν, ὅμως, καί οἱ δύο, ἕνα κοινό γνώρισμα: Τή μεταφυσική αγωνία.

Τό “τί ἐστίν ἀλήθεια" εἶναι τό πρόβλημα, πού συνέχει την ψυχή τοῦ πρώτου καί πού πάσχισε να τό ξεδιαλύνη μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἀνακρίσεως τοῦ Ναζαρηνοῦ.

“Καί αὐτός ἦν προσδεχόμενος τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ", εἶναι ἡ κρυφή αλήθεια γιά τόν ἄλλο, τό δεύτερο, “ὅς καί αὐτός ἐμαθήτευσε τῷ Ἰησοῦ”.

Καί οἱ δύο αὐτές διψασμένες ψυχές συγκλίνουν πρός τήν ἴδια πηγή. Τό Χριστό. Ὁ ἀόρατος μαγνήτης τῆς ψυχῆς τους πρός τόν ἴδιο πολικό στρέφει τή βελόνη του. Μά κάτι ἀστάθμητο μεσολαβεῖ καί δημιουργεῖ στήν ψυχή ἑκάστου ἀπόκλισι τέτοια πού φέρει τόν καθένα τους σέ τέρμα ἀντίστροφο. Τόν ἕνα Σταυρωτή. Τόν ἄλλο Ἀποκαθηλωτή. Ο τρόπος, μέ τόν ὁποῖο καθένας ἀντιμετώπισε τή φωνή τῆς συνειδήσεώς του, καθόρισε καί τήν τελική ἑκάστου ἔκβασι» 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ. 

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ 

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.

Ὁ Άλ. Τσιριντάνης τονίζει:

 

Ὁ Άλ. Τσιριντάνης τονίζει: «Μπροστά στις δυσχέρειες τῆς ἐποχῆς τρεῖς λύσεις βρίσκονται ενώπιόν μας.

Ἡ μία λύσι εἶναι νά κλείσουμε τά μάτια καί νά ποῦμε ὅτι δέν εἶναι ἔτσι τά πράγματα. Αλλά ἡ λύσι αὐτή μοιάζει μέ τό νά ἐπιχειρήσης τή θεραπεία τοῦ πυρετοῦ σπάζοντας το θερμόμετρο.

Ἡ ἄλλη λύσι εἶναι τό νά συμμορφώνεσαι μέ τόν αἰῶνα τοῦτο. Ὅταν, ὅμως, εἶσαι ἀετός καί βλέπης πὼς ὑπάρχουν ἑρπετά, δέν μπορεῖς νά πῆς θά κόψω τα φτερά μου καί θά γίνω ἑρπετό γιά νά ζῶ καί ἐγώ ὅπως ζοῦν τά ἑρπετά. Ὁ μαδημένος ἀετός δέν εἶναι ερπετό. Εἶναι ἕνας μελλοθάνατος.

Μένει μία τρίτη λύσι: Ἡ ἀντίστασι! “Ἀντιστῆναι τῇ ἡμέρα τῇ πονηρᾷ"(Εφ 6, 13)»

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ. 

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ 

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.

Σκηνές από τό Πάθος.

 

Ο Χριστός τόνισε  από του Σταυρού ότι οι σταυρωτές Του "οὐκ οἴδασι τί ποιοῦσι.Δεν  ξέρουν εἶπε--τί κάνουν. 

Εμείς πού ζοῦμε κάτω ἀπό τή σκιά τοῦ Σταυροῦ Του, πρέπει νά δείξουμε µέ κάθετρόπο καὶ µέσο στούς ἀρνητές Του ὅτι δέν ξέρουν τί χάνουν».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ. 

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ 

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.

Αληθινό.

«Ὁ Γάλλος πρωθυπουργός Τardieu στο  τέλος τοῦ Α’' Παγκ. Πολέμου ἔγραφε: “Ὁ πόλεμος,  πού σκότωσε Χιλιάδες ανθρώπους, δἐν σκότωσε δυστυχώς ούτε  τά πάθη, οὔτε τίς κακές συνήθειες τῶν ἀνθρώπων”»

Σημειώνει ὁ Ἀλ. Τσιριντάνης:

Σημειώνει ὁ Ἀλ. Τσιριντάνης: «Ἡ θρησκευτικότητα εἶναι ἕνεσι καὶ, κατά ποῦ θά τήν κάνης ἤ θά μεταγγίση στίς φλέβες σου σφρίγος καί θά σέ καταστήση ἄνθρωπο ὑποδειγματικό ἢ πού θἀ σε ἀρρώστήση καὶ θά σὲ καταντήση ἕνα ταλαίπωρο θρησκόληπτο, γιά τά ἔργα καὶ τίς πράξεις τοῦ ὁποίου θά ἰσχύη ὁ σκληρός λόγος "τό γάρ ὄνομα τοῦ Θεοῦ δι ὑμᾶς βλασφημεῖται ἐν τοῖς ἔθνεσι'(Ρμ 4, 24)"

HYMN TO SAINT PAISIOS 🪕(Εξομολογείσθε Τω Κυρίω)

 

hared Melodies🎸GAMZEDEYİM🪕Ortak melodiler

 

«Ἡ καλύτερη ἀπόδειξι σε ἕνα ἄθεο, ὅτι ὑπάρχει Θεός, εἶναι νά τοῦ προσφέρης ἕνα πλούσιο γεῦμα κι ἔπειτα νά τὀν ρωτήσης ἄν πιστεύη ὅτι ὑπάρχει ἕνας µάγειρας».

 

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ. «“Οὐδέποτε ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς ὁ ἄνθρωπος Οὗτος", ἀλλά καί οὐδέποτε σιώπησε ἄνθρωπος καθώς σιώπησε ὁ Χριστός.

 

 «“Οὐδέποτε ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς ὁ ἄνθρωπος Οὗτος", ἀλλά καί οὐδέποτε σιώπησε ἄνθρωπος καθώς σιώπησε ὁ Χριστός.

Καί δέν σιώπησε μονάχα στις στιγμές τῆς δοκιμασίας Του, ἀλλά καί στίς ὧρες τοῦ θριάμβου του.

Παρέμεινε σιωπηλός ξυλουργός τῆς Ναζαρέτ 30 ὁλόκληρα χρόνια, καί δέν εἶπε τίποτε, πού νά προδίδη τήν προέλευσή του, καί τήν ἀποστολή Του.

Σιωπᾶ κατόπιν στο δημόσιο βίο, καί ὅταν θαυματουργή παραγγέλλει: “μηδενί εἴπητε τό γεγονός".

Δέν ἀνεβαίνει σιωπηλός μόνο τό μαρτυρικό λόφο τοῦ Γολγοθᾶ, ἀλλά καί τό ἔνδοξο ὄρος Θαβώρ ἐπίσης. “Διεστείλατο αὐτοῖς ἵνα μηδενί διηγήσωνται ἅ εἶδον".

Σιωπηλός και "πραΰς" διασχίζει τά Ἱεροσόλυμα, ὅταν ὁ λαός Τόν ὑποδέχεται μέ "Ωσαννά". Καί ἡ σιωπή του υψώνεται σε μεγαλεῖο ἐπιβλητικό μπροστά στη θορυβώδη συκοφαντία τῶν ἐχθρῶν Του.

Ὁ Καϊάφας τόν προκαλεῖ "Οὐδέν ἀποκρίνη; Τί οὗτοι Σοῦ καταμαρτυροῦσιν; Ὁ δέ Ἰησοῦς ἐσιώπα".

Ο Πιλάτος στο Πραιτώριο τόν ρωτᾶ “οὐκ ἀκούεις πόσα Σοῦ καταμαρτυροῦσιν; Καί οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῷ πρός οὐδέ ἕν ρῆμα ὥστε θαυμάζειν τόν ἡγεμόνα λίαν". Καί μέ τήν ἴδια γαλήνια σιωπή στραγγίζει τό πικρό ποτήριο. Καί σιωπᾶ, ὅταν οἱ σταυρωτές χλευάζουν “Οὐά ὁ καταλύων τόν Ναόν”. Καί ὅταν προκαλοῦν “Σῶσον Σεαυτόν εἰ Υἱός ᾖ τοῦ Θεοῦ".

Ω! Θεία σιωπή τοῦ Δεσπότου! Σιώπησες, ἐνῶ μποροῦσες μέ τό λόγο Σου νά συντρίψης. Μία σιωπή πού δίδαξε στούς ἀνθρώπους, πώς, ἐκεῖ πού τελειώνουν τά ὅρια τοῦ λόγου, ἀρχίζει τό κράτος τῆς σιωπῆς. Δίδαξες αὐτό τό ὁποῖο σημείωσε ὁ Carlyle:

"Η ὁμιλία ἀνήκει στο χρόνο, ἡ σιωπή στήν αἰωνιότητα"»

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ. 

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ 

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.

«Μία μέρα, κατά τήν ἐπανάστασι τοῦ 1793,στη Γαλλία ὁ χριστιανομάχος Carrier ἔλεγε σ' ἕνα χωρικό τῆς Νάντης:

 

«Μία μέρα, κατά τήν ἐπανάστασι τοῦ 1793,στη Γαλλία ὁ χριστιανομάχος Carrier ἔλεγε σ' ἕνα χωρικό τῆς Νάντης:

-Θα γκρεμίσουμε τώρα ὅλα τά κωδωνοστάσιά σας κι ὅλες τίς ἐκκλησίες σας.

—Πολύ πιθανό, τοῦ ἀπάντησε ὁ ἀγαθός χωρικός, θὰ ἀναγκασθῆτε, ὡστόσο, νά μᾶς ἀφήσετε τά ἀστέρια, κι ὅσο τό αλφάβητο αύτό τοῦ καλοῦ Θεοῦ θά μένη, θά μᾶς χρησιμεύση να μάθουμε στα παιδιά τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ  μας »

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ. 

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ 

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.

Σημειώνει ὁ ἀείμνηστος Βασ. Μουστάκης:

 Σημειώνει ὁ ἀείμνηστος Βασ. Μουστάκης:

«Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀπό δύο ἀπόψεις προτελευταῖος. Εἶναι σχεδόν ἔσχατος στην κλίμακα, πού κατεβαίνει πρός τό τίποτε. Καί, ἐπίσης, σχεδόν ἔσχατος σέ ἐκείνη, πού ἀνεβαίνει πρός τό Θεό.Δέν εἴμαστε παρά κομματάκια πηλοῦ, ἀλλά αυτόςὁ πηλός πλάσθηκε ἀπό τά ἴδια ἐκεῖνα χέρια, πού δημιούργησαν τό Σύμπαν.

Εἴμαστε σκουλήκια καί τροφή τῶν σκουληκιῶν,ἀλλά μέ τό λογικό μας ζυγίζουμε καί μετρᾶμε τά ἄστρα, πού λάμπουν χιλιάδες χρόνια μακρυά μας,

Κάτω ἀπό μᾶς εἶναι τά ἄλογα κτήνη, ἀλλά πάνω μας στή μυστική κλίμακα, πού ὑψώνεται ἀπ' τή γῆ στόν οὐρανό, δέν ὑπάρχουν παρά οἱ ἄγγελοι.

Ὁ ἄνθρωπος ὅταν ἀτενίζη τήν ἀθλιότητα τῆς σαρκός, νοιώθει τόν ἑαυτό του "χοῦν ἐκ χοός". Ἀλλά ὅταν σκέπτεται ὅτι θά βλέπη τό Θεό "ἐνώπιος ενωπίω", τότε βεβαιώνεται ὅτι οἱ στρατιές τῶν ἄστρων δέν εἶναι παρά λίγη σκόνη ἀργύρου στο δρόμο του πρός τόν οὐρανό» 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ. 

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ 

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.

Θυμᾶται ὁ Κων/νος Κούρκουλας:

 Θυμᾶται ὁ Κων/νος Κούρκουλας:

«Τόν Αὔγουστο του 1939 τόν πέρασα στό μοναστήρι τῆς Παναγίας τῆς Γεροκομίτισσας, προετοιμαζόμενος γιά τίς εἰσαγωγικές τοῦ Πανεπιστημίου,

Βρισκόμαστε στις παραμονές του πολέμου. Οι λόγοι του Hitler καί τό ὄνομά του εἶχαν κατακλύσει το στερέωμα.

Εἴχαμε ἀποσπερίσει ἐκεῖνο το δειλινό ὅταν μέ καλεσε ὁ πατήρ Γαβριήλ [Φραγκούλης] στο κελλί.

Ἤθελε νά μέ φιλέψη φροῦτα. Δίνοντάς μου σταφύλια μέ ρώτησε περίεργα:

—Αὐτός ὁ ΧίΝτλερ μέ ποιούς εἶναι, παιδί μου;  Η με τούς Ἐγγλέζους;

—Ὄχι, Γέροντα. Μέ τούς Γερμανούς, τοῦ ἀπάντησα

—Ὁ Θεός νά τόν φωτίση κι αὐτόν, ἀναστέναξε.

—Γιατί παππούλη, ρώτησα ἀπορημένος· δέν τά ξέρατε αὐτά; Πῶς δέν γνωρίζετε ὅτι ὁ Χίτλερ εἶναι Γερμανός; Δέν διαβάζετε ἐφημερίδες;

Χμ!... Εἶμαι τιμωρημένος, μοῦ ἀπάντησε γελαστά.

Πῆρε ἕνα βαθύ ἀναστεναγμό καί μοῦ διηγήθηκε

τήν αἰτία τῆς τιμωρίας του.

—Στά 1913 ἤμουν ἐφημέριος σ᾿ ἕνα χωριό τῆς Ἠλείας. Ηταν καί τότε πόλεμος. Δέν προλάβαινα να τελειώσω τόν ἑσπερινό κι ἔτρεχα διψασμένος στο σταθμό γιά νά πάρω ἐφημερίδα φρέσκια, πού τήν ἔφερνε τό τραῖνο.

Θυμᾶμαι σάν νά 'ναι τώρα τό ἀπογευματινό ἐκεῖνο, κατά τό ὁποῖο ἔφθασε ἡ εἴδησι πώς οἱ Βούλγαροι μπῆκαν στη Θεσ/νίκη. Μόλις διάβασα τήν εἴδησι αὐτή ἄναψε τό αἷμα μου.

Ἄχ! νά 'μουν ἐκεῖ νά σφάξω δέκαι, μουρμούρισα μέ λύσσα. Ἀλλά δέν ἄργησα νά αἰσθανθῶ τήν πτῶσι μου. "Βρέ, Γαβριήλ", εἶπα. "Ντροπή σου! Παπᾶς εἶσαι σύ; ΑΪ: Παπᾶς ἢ λήσταρχος εἶσαι; Νά σφάξης τους ανθρώπους; Φτου σου, Γαβριήλ"...

Ἕνας κόμπος ἔπνιξε τή φωνή στο λαιμό του. "Ότι τὴν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός". Τα μάτια του βούρκωσαν και βιάσθηκε να τελειώση.

Ἀπό τότε ἔβαλα ποινή, "κανόνα", στόν ἑαυτό μου νὰ μὴ ξαναδιαβάσω ποτέ ἐφημερίδα. Κι οὔτε τήν ξανάπιασα στα χέρια μου... Ἀπό τότε κάνω τήν ποινή μου».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ. 

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ 

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣΤΑΥΡΟΣ.....

 

«Κανένας μεγαλόσταυρος ἀπ᾿ ὅσους ἔλαμψαν στα στήθη μεγάλων καί ἐπιφανῶν δέν θά μπορέση νά συγκριθῆ σέ δόξα καί μεγαλεῖο μέ τό σταυρό πού ἔκαμψε τούς ὤμους τοῦ φτωχοῦ Σίμωνα. ΤοῦΜεγαλόσταυρου τούτου τῆς ἀγάπης καί τῆς συμπόνοιας» 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ. 

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ 

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.

Κοίταξέ τον κατάματα ἂν μπορῆς!!!

 

«—Ἂν εἶναι σωστό ὅτι ὁ Θεός σας ὑπάρχει καί εἶναι πανταχού παρών, ἔλεγε ειρωνικά ὁ Τραϊανός σ᾿ ἕνα χριστιανό, πολύ θά ἐπιθυμοῦσα νά Τόν ἔβλεπα...

Καί ἐκεῖνος δείχνοντάς του τόν ἥλιο, πού ἔλαμπε μέσα στο καταμεσήμερο, τοῦ εἶπε:

Νά…! Κοίταξέ τον κατάματα ἂν μπορῆς! Δέν μπορεῖς νά δῆς τό δημιούργημα, πρόσθεσε, καί θέλεις νὰ δῆς τό Δημιουργό τόν Ἴδιο;»

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ. 

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ 

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.

ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ.

 

 Ὁ χριστιανός δὲν μπορεῖ νὰ ἐξηγήση πάντοτε όλα ὅσα ἐπιτρέπει ὁ Θεός στη ζωή του, ἀλλὰ πρέπει να τα δέχεται μὲ ἐμπιστοσύνη, μέ τή βεβαιότητα ότι στον κατάλληλο καιρό θὰ δῆ τά ἀποτελέσματα που θὰ εἶναι σίγουρα γιά τό καλό του (Ρμ 8, 28)

Γράφει ὁ Ἀλ. Τσιριντάνης: Τί εἶναι ὁ θάνατος.

 

Γράφει ὁ Ἀλ. Τσιριντάνης: «Τί εἶναι ὁ θάνατος. Ὅταν πρόκηται νά μπῆς σέ µία ἐπίσημη αἴθουσα, περνᾶς προηγουμένώς από το θάλαμο καὶ ἐκεῖ ἀποθέτεις τό παλτό σου. 

Αὐτό εἶναι ὁ θάνατος. Προκειμένου νά μπῆς στήν αιωνιότητα, βγάζεις καί αποθέτεις τό φθαρτό σῶμα του στον τάφο».

Η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΔΕΣΥΠΡΗ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΜΟΝΑΧΗ ΜΑΚΑΡΙΑ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗ ΚΑΙ ΚΤΙΤΟΡΙΣΣΑ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΌΡΟΣ ΑΜΩΜΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ.

Η γερόντισσα Μακαρία σέ παιδική ηλικία με πνευματικές της αδελφές βαδίζουν προς μοναχική πολιτεία. Είναι η ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗ και ΚΤΙΤΟΡΙΣΣΑ Ιεράς Μονής Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ Όρος Αμώμων Αττικής.

Ο ΓΈΡΟΝΤΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΗΣ ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΤΟΡΓΙΚΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΕΦΡΑΙΜ ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΘΕΟΔΟΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΥΝ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΑΡΙΑ.

Απόσπασμα από τον Πρόλογο του π. Νικολάου Λουδοβίκου στο βιβλίο "Λάμψη ο π. Γεράσιμος κι αν είδες, είδες"

Μαζί, λοιπόν, στο Άγιον Όρος με τον Γεράσιμο 

.... Καί γιά τούς ἀνώνυμους τεθυμένους, τούς ἀσκητές τῶν Καρουλίων στόν Ἄθωνα, φρόντιζε. Δέν θά ξεχάσω τό μοναδικό ταξίδι πού πήγαμε, λαϊκοί καί οἱ δυό μας, στό Ἅγιον Ὄρος.

 Τί ἐμπειρία!

 Εἶχα γνωρίσει τό Γεράσιμο μόλις λίγο πρίν, σέ μίαν ἀγρυπνία στήν Ἀθήνα, λίγο μετά τήν μεταστροφή μου στήν Ἐκκλησία. Βουερά ἀνακατεμένος μέ μιάν ἀλλοπρόσαλλη παρέα νέων πού, γιά κάποιον λόγο, παραληροῦσαν καί τιτίβιζαν χαρούμενοι δίπλα του, ἀτημέλητος, ὁρμητικός καί συνεχῶς ἐκδαπανώμενος – μοῦ ἔκανε ἐντύπωση τό πῶς ἔμοιαζε ταυτόχρονα ἀμέριμνα χαρούμενος καί σχεδόν ἔνδακρυς ἀπό μιά παράξενη ἐσώτερη συγκίνηση – ἦταν, μέ τό βλέμμα τοῦ ψυχολόγου πού εἶχα τότε, ἕνα ἀπόλυτο ψυχολογικό παράδοξο. Μοῦ πῆρε καιρό νά καταλάβω πώς αὐτή ἀκριβῶς ἡ ἀνυπεράσπιστη καί ἀντιφατική, εὐτυχισμένη καί ἐμμέριμνη μαζί ἀναστάτωση, ἦταν τό σημάδι ἑνός ἀδιαλείπτως ἐρωτευμένου, ὅπως ἦταν στήν πραγματικότητα ὁ Γεράσιμος. Ἐπίσης τότε δέν ἔβλεπα τήν σοφία αὐτῆς τῆς κατάστασης...

Μαζί, λοιπόν, στό Ἅγιον Ὄρος, καί ὁ Γεράσιμος, πού ἀνέλαβε ἀμέ-

σως τόν ρόλο τοῦ ὁδηγοῦ, μέ πῆγε πάραυτα – ποῦ ἀλλοῦ; - στά φριχτά Καρούλια. Ὧρες ἀτέλειωτης περιδιάβασης, ὁ φευγάτος ἐρωτευμένος μέ τόν ἐρευνητικό σπασίκλα τῶν βιβλίων – ἀλλά εἴπαμε πώς γιά τόν Γεράσιμο δέν ὑπῆρχαν ἀντιφάσεις καί μέσα του περιχωροῦνταν μαγικά οἱ πάντες. Ἔτρεχα λοιπόν ξωπίσω ἀπό τόν βαθύτατο ἀγαπητικό του σεβασμό γιά ὅλους ἐκείνους τούς θυσιασμένους, τούς ὁποίους ἐκεῖνος ἐγνώριζε κατ’ ὄνομα καί ἔνδακρυς μοῦ διηγοῦνταν ἑκάστου τά κατορθώματα. Μέ κατάπληξη πρόσεξα πώς γνώριζε ἀκόμα καί τό πρόγραμμα

κάποιων καί ἤξερε πότε πρέπει νά ἐπισκεφτεῖ τήν πρωτόγονη καί γυμνή σχεδόν καλύβα τους, ἀπόντων αὐτῶν, γιά νά ἀφήσει ἐκεῖ φροῦτα καί χορταρικά πού κουβαλοῦσε σέ ἕναν τεράστιο μπόγο μαζί του στό ταξίδι, προκαλώντας μου ξανά τεράστια περιέργεια. Καί βέβαια, στό τέλος τῆς πρώτης μέρας, ἡ ἑορταστική ἀγρυπνία (τῆς Μεταμορφώσεως θαρρῶ) σέ ἕνα ἀπό τά ἀσκητικά κελλιά, ἀκολουθούμενη στό τέλος ἀπό τό ἑορταστικό γεῦμα τῶν σκέτων, πλήν λαδερῶν, μακαρονίων. Ἡ ἑπόμενη μέρα ἦταν ἀκόμη πιό ἀποκαλυπτική. Συναντήσαμε τόν Σέρβο ἱερομόναχο Στέφανο· ἦταν ἡ πρώτη φορά στή ζωή μου πού ἐμβρόντητος συναντοῦσα ἄνθρωπο πού τόν εἶχε ἐξολοκλήρου καταπιεῖ ἡ ἀπόλυτη ἐσχατολογική χαρά καί ἔλαμπε ὁλόκληρος. «Ἔλα νά σοῦ δείξω

κάποιον πού ἤδη ζῆ στήν αἰωνιότητα», μοῦ εἶπε ὁ Γεράσιμος. Ἡ σκηνή σέ λίγο ξεπερνοῦσε κάθε περιγραφή: ὁ π. Στέφανος, μιά μᾶς ἀγκάλιαζε ψάλλοντας τό «Χριστός Ἀνέστη», ἀλλοιωμένος καί ἀπαστράπτων, μιά ἀπομακρυνόταν ἀνοίγοντας τά χέρια καί, τότε, ξαφνικά, θέαμα ἀξέχαστο, σμῆνος πολυάριθμων πουλιῶν ἦλθε τιτιβίζοντας καί κάθισε πάνω σέ κάθε σχεδόν τμῆμα τοῦ σώματός του, καλύπτοντάς τον σχεδόν ὁλόκληρο, μέ τόν Γεράσιμο νά κλαίει μέ λυγμούς καί ἐγώ δίπλα νά παρακολουθῶ ἐνεός καί ἀποσβολωμένος. Τό βράδυ μᾶς ἔβαλαν νά

κοιμηθοῦμε σέ διπλανά κελλιά. 

«Ἀδελφούλη μου», μοῦ εἶπε, ἐγκαινιάζοντας τήν μόνη προσφώνηση τήν ὁποία ἔκτοτε ἄκουσα ἀπό τό στόμα

του, «ὅ,τι καί νά ἀκούσεις τή νύχτα νά μήν φοβηθεῖς». Τά σόκ τῶν

ἡμερῶν ἦταν ἤδη πολλά, παρά ταῦτα ὅμως κάποιος ἀρχαῖος φόβος σάλεψε μέσα μου. Μετά ἀπό μιά ὥρα μοῦ ξαναφώναξε ἄν ἀκούω τίποτα καί, ὅταν κάποια στιγμή ἄρχισα κάτι νά ἀκούω, μοῦ φώναξε πάλι νά μήν δίνω σημασία γιατί πρόκειται γιά τό θόρυβο πού κάνει ὁ ἀέρας μέ τήν θάλασσα – ἔνοιωθα παραταῦτα ὅτι δέν ἦταν αὐτό, πλήν ὅμως ἡ

παρουσία του μοῦ προξενοῦσε μεγάλη ἀσφάλεια.....

Απόσπασμα από τον Πρόλογο του π. Νικολάου Λουδοβίκου στο βιβλίο "Λάμψη ο π. Γεράσιμος κι αν είδες, είδες"

Ο Θεός ζητά τώρα αγάπη από εμάς!

 

Ο Θεός ζητά τώρα αγάπη από εμάς! Επομένως, όλες οι προσπάθειές μας πρέπει να κατευθύνονται ακριβώς προς την απόκτησή της μέσα στις καρδιές μας — κάτι που είναι εφικτό μόνο μέσω της τέλεσης καλών έργων.

Άγιος Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) του Σαμτάβρο

Έχω συναντήσει τέτοιες περιπτώσεις κατά τη διάρκεια της μοναχικής μου ζωής.

 

Δαίμονες

Όλα τα πνεύματα δημιουργήθηκαν ως ένδοξα και τέλεια όντα, αλλά ορισμένα εξέπεσαν από την πνευματική τελειότητα σε έναν εκφυλισμένο τρόπο σκέψης, χάνοντας τη σύνδεσή τους με τον Δημιουργό. Άρχισαν να αναζητούν παρηγοριά σε μια ψευδή ύπαρξη —σε υλικά αντικείμενα και σε οτιδήποτε περιορισμένο και πρόσκαιρο. Αυτή είναι η τροφή τους, αυτή είναι η παρηγοριά τους. Έχοντας απομακρυνθεί από την αγάπη, διατηρούν ακόμη τη μνήμη της προηγούμενης ζωής τους υπό την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος —μια ζωή εν χάριτι— και εξαπατούν την ανθρωπότητα προσπαθώντας να τη μιμηθούν, προσφέροντας μια πλαστή παρηγοριά με μοναδικό σκοπό να κερδίσουν ψυχές. Οι άνθρωποι τους ακολουθούν, μαγευόμενοι από διάφορες φιλοσοφίες, επιστήμες και διδασκαλίες· ωστόσο, όλα αυτά είναι παροδικά. Η παρηγοριά που παρέχουν είναι εξαιρετικά σύντομη και αναπόφευκτα δίνει τη θέση της στο κενό, την πικρία και τη μοναξιά.

Ποιο είναι το κακό που ενυπάρχει σε αυτά τα πνεύματα; Είναι ο τρόπος σκέψης τους. Καθώς είναι ασώματα, δεν μπορούν να διαπράξουν σωματικές αμαρτίες· αμαρτάνουν, αντ' αυτού, μέσω των σκέψεών τους. Κατά τον ίδιο τρόπο, και εμείς διαπράττουμε το κακό —αρχικά στις σκέψεις μας και, στη συνέχεια, μέσω των σωματικών μας πράξεων. Οι σκέψεις αυτών των κακόβουλων πνευμάτων αντιτίθενται στην αγάπη και την αγαθότητα, απομακρύνοντάς μας όλο και περισσότερο από αυτές.

Οι δαιμονικές οντότητες, οι οποίες είναι σε διάφορους βαθμούς διαποτισμένες από το κακό, δεν είναι πλέον σε θέση —μετά την έλευση του Χριστού— να βλάψουν τους ουρανούς· τους απομένουν μόνο η γη και η ανθρωπότητα. Ως έλλογο ον, ο άνθρωπος διαθέτει την ικανότητα επιλογής και λήψης αποφάσεων. Οι δαιμονικές οντότητες ασκούν επιρροή στον άνθρωπο τόσο άμεσα όσο και έμμεσα —ενίοτε, ακόμη και μέσω των νεκρών, οι οποίοι μπορεί να λειτουργήσουν ως δίαυλος για την επιρροή τους στους ζωντανούς. Έχω συναντήσει τέτοιες περιπτώσεις κατά τη διάρκεια της μοναχικής μου ζωής.

Ένα πνεύμα μπορεί να καταλαμβάνει έναν χώρο πολύ μεγαλύτερο από εκείνον ενός ανθρώπινου σώματος, αλλά μπορεί επίσης να καταλαμβάνει έναν χώρο τόσο μικρό όσο ένα κυβικό εκατοστό. Κατά συνέπεια, ένας άνθρωπος μπορεί να φιλοξενεί μια ολόκληρη λεγεώνα ακάθαρτων πνευμάτων. Τα πνεύματα αυτά χαίρονται ιδιαίτερα όταν εισέρχονται σε ένα ανθρώπινο σώμα, το καταλαμβάνουν και, κατά κάποιον τρόπο, «ενσαρκώνονται». Τα πνεύματα της κακίας δεν γνωρίζουν ούτε ειρήνη ούτε ανάπαυση· κυνηγούν, μάλιστα, κατά προτεραιότητα εκείνους που υπηρετούν τον Θεό με πίστη. Εξεγείρονται εναντίον των ταπεινών και των πράων, ακριβώς επειδή δεν μπορούν να τους κάνουν τίποτα. Η ταπείνωση και η πραότητα είναι θείες ιδιότητες. Τα έκπτωτα πνεύματα τις έχουν χάσει, έχοντας αποκηρύξει τα ίδια τον Θεό, και τώρα συνωμοτούν για να υποδουλώσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας. Θα το επιτύχουν, αλλά μόνο εντός του πεδίου της αμαρτίας.

Δυστυχώς, εξαιτίας της δικής μας απροσεξίας και αμέλειας, πλήθος σκοτεινών δυνάμεων παρεμβαίνουν στην εσωτερική μας ζωή. Συχνά φανταζόμαστε ότι οι σκέψεις που κάνουμε είναι δικές μας, ενώ στην πραγματικότητα, τα πνεύματα αυτά εμφυτεύουν πολύ συχνά τις δικές τους σκέψεις στη συνείδησή μας. Καταβάλετε προσπάθεια να καλλιεργείτε καλοσυνάτες σκέψεις και ευχές —τόσο για τους φίλους όσο και για τους εχθρούς σας— και θα δείτε τι αγαθούς καρπούς αποφέρει αυτό, τόσο για εσάς όσο και για όλους τους γύρω σας.

Αρχιμανδρίτης Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Ο Σταυρός σημαίνει υπομονή. Όσιος Γαβριήλ του Σαμτάβρο (Ουργκεμπάτζε)

 

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η αγάπη κατοικεί μέσα τους, κι όμως δεν γνωρίζουν καν τι είναι η αγάπη.

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η αγάπη κατοικεί μέσα τους, κι όμως δεν γνωρίζουν καν τι είναι η αγάπη — ή, άλλωστε, ποιος θα μπορούσε πραγματικά να τη συλλάβει; Η αγάπη μακροθυμεί, η αγάπη χρηστεύεται· δεν φθονεί, δεν κομπάζει, δεν υπερηφανεύεται, δεν φέρεται άσχημα, δεν ζητά το δικό της συμφέρον, δεν εξοργίζεται εύκολα, δεν κρατά λογαριασμό για το κακό· δεν χαίρεται με την αδικία, αλλά συγχαίρει την αλήθεια. Όλα τα καλύπτει, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει (Α΄ Κορινθίους 13:4–7). Αυτή είναι η αληθινή αγάπη, και σε αυτήν έγκειται η ανθρώπινη ευτυχία.

Άγιος Γαβριήλ του Σαμτάβρο (Ουργκεμπάτζε)