«Ο διάβολος περιφέρεται ανάμεσα σε συγγενείς ή γνωστούς»

«Ο διάβολος περιφέρεται ανάμεσα σε συγγενείς ή γνωστούς»

Ένας νεαρός αδελφός ρώτησε κάποτε τον γέροντα:

— Πάτερ, γιατί μαλώνω σκληρότερα όχι με ξένους, αλλά με τους κοντινούς μου ανθρώπους; Με συγγενείς, με γνωστούς, με τους δικούς μου ανθρώπους;

Ο άγιος αναστέναξε ελαφρά και χαμογέλασε με εκείνη την ευγένεια που δεν κρίνει.

— Γιατί εκεί μπαίνει πιο εύκολα ο διάβολος, είπε. Ανάμεσα στους κοντινούς μου ανθρώπους.

— Αλλά δεν είναι κακοί άνθρωποι...

— Ούτε πρέπει να είναι, γιε μου. Ο διάβολος δεν έρχεται με κέρατα. Έρχεται με λόγια. Με συμβουλές. Με «φροντίδα». Με «δικαιοσύνη».

Και άρχισε να του διηγείται ένα περιστατικό.

Ήταν ένας πιστός άνθρωπος που προσπαθούσε να ζήσει όμορφα: προσευχόταν, πήγαινε στην εκκλησία, προσπαθούσε να είναι δίκαιος. Όχι πολύ. Όσο μπορούσε.

Και πήγε καλά.

Μια μέρα, ένας στενός συγγενής του είπε:

— Υπερβάλλεις με την προσευχή σου. Άφησέ το στην ησυχία του. Ο Θεός είναι καλός, δεν τον νοιάζει και τόσο.

Μια άλλη φορά, ένας γνωστός του ψιθύρισε:

— Γιατί να συγχωρείς; Δεν βλέπεις τι σου έκαναν; Έχεις δίκιο να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου.

Και ένας άλλος:

— Σταμάτα να πηγαίνεις τόσο πολύ στην εκκλησία. Κοίτα τις δουλειές σου. Ζήσε και τη ζωή σου.

Κανείς δεν φάνηκε να λυπάται.

Αλλά, σιγά σιγά, ο άνθρωπος ηρέμησε.

— Βλέπεις; είπε ο Άγιος Παΐσιος.

Ο διάβολος δεν σε τραβάει από το μανίκι λέγοντας: «Άσε τον Θεό ήσυχο».

Σιγά σιγά σε πείθει ότι δεν υπάρχει βιασύνη.

— Και τι να κάνουμε, πάτερ; ρώτησε ο αδελφός.

— Ας είμαστε προσεκτικοί. Όχι στους ανθρώπους, αλλά στις σκέψεις.

Αν μια σκέψη σε απομακρύνει από την προσευχή, από την ειρήνη, από την ταπείνωση, δεν προέρχεται από τον Θεό, ακόμα κι αν προέρχεται από ένα αγαπημένο πρόσωπο.

— Να μαλώσουμε μαζί τους;

— Όχι. Ποτέ.

Ο διάβολος απολαμβάνει να μαλώνει. Σώπα, προσεύχεσαι και αγαπάς. Αυτό τον καίει.

Έπειτα πρόσθεσε αργά:

— Ο Θεός μερικές φορές επιτρέπει να περνούν οι δοκιμασίες από τους κοντινούς μας ανθρώπους, ώστε να μάθουμε να μην βασιζόμαστε σε ανθρώπους, αλλά σε Αυτόν.

Ο αδελφός έφυγε ήσυχα.

Δεν έκρινε πλέον τους συγγενείς.

Δεν περιφρονούσε πλέον τους γνωστούς.

Αλλά ήταν προσεκτικός.

Ήξερε τώρα ότι η μάχη δεν ήταν με τον άνθρωπο,

αλλά με τη σκέψη που είχε εισχωρήσει κρυφά.

Και ότι μερικές φορές η μεγαλύτερη νίκη

δεν είναι να έχεις δίκιο,

αλλά να διατηρείς την ειρήνη και την προσευχή,

ακόμα και όταν έρχεται ο πειρασμός... από το σπίτι.