Κλεισμένοι,
ἀκόμα καὶ ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ
στὸ ἐγωιστικὸ κέλυφος
τῆς ψυχῆς
ἀδυνατοῦμε πολλὲς φορὲς
νὰ καταλάβουμε ὅτι,
ὄχι μόνο στὴ δική μας ζωὴ
ἀλλὰ καὶ στὴ ζωὴ τοῦ Θεοῦ,
δόξα καὶ ταπείνωση
εἶναι δύο καταστάσεις ποὺ συμβαδίζουν.
Ὁ Θεός, ὅταν ταπεινώνεται,
τότε δοξάζεται καὶ ὅταν δοξάζεται,
παραμένει ταπεινός.
Οἱ πατέρες τῆς
Ἐκκλησίας ἐπισημαίνουν ὅτι
οἱ ἀγγελικὲς δυνάμεις
τότε σταθεροποιήθηκαν
ἀπολύτως στὴν δοξολογική
τους διάθεση πρὸς τὸν Θεό,
ὅταν Τὸν εἶδαν νὰ ταπεινώνεται
ὣς τὴ φάτνη τῆς Βηθλεέμ.
Γιατὶ τότε
συνειδητοποίησαν πλήρως
τὴν ἄπειρη ἀγάπη Του.
Ἀρχιμανδρίτου Σπυρίδωνος Πέτρου
Ταπείνωση: Ἡ στολὴ τῆς Θεότητος (ἀπόσπασμα)
Τεῦχος 288, Ἰανουάριος 2017
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου