Λέγεται ότι στην αρχή της Σαρακοστής, ένας νεαρός πήγε σε έναν σοφό γέρο και του είπε:
— Πάτερ, θέλω να νηστεύσω, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί χρειάζεται τόσος κόπος. Δεν είναι αρκετό να πιστεύεις στον Θεό; Γιατί τόσες πολλές απαρνήσεις;
Ο γέρος δεν του απάντησε ευθέως. Τον πήγε σε έναν κήπο και του έδειξε δύο δέντρα. Το ένα ήταν γεμάτο φύλλα, αλλά δεν έδωσε καθόλου καρπούς. Το άλλο ήταν κομμένο, καθαρισμένο από ξερά κλαδιά και φαινόταν σχεδόν γυμνό.
— Ποιο διαλέγεις; ρώτησε ο γέρος.
— Το πράσινο, φυσικά. Φαίνεται ζωντανό.
Ο γέρος χαμογέλασε.
— Περίμενε την άνοιξη.
Όταν ήρθε η ώρα για καρπούς, το δέντρο πλούσιο σε φύλλα δεν έδωσε τίποτα. Προφανώς είχε σπαταλήσει τη δύναμή του. Το κομμένο, ωστόσο, έδωσε άφθονους καρπούς. Το κόψιμο το είχε πληγώσει, αλλά το είχε προετοιμάσει για τη ζωή.
— Έτσι είναι και η νηστεία, του είπε ο γέρος. Το κόψιμο δεν είναι τιμωρία, αλλά προετοιμασία. Η απάρνηση δεν είναι έλλειψη, αλλά κάθαρση. Όταν κόβεις την υπερηφάνεια, τις κακές συνήθειες, τα σκληρά λόγια, κάτι νέο αρχίζει να φυτρώνει μέσα σου.
Ο νεαρός άνδρας σιώπησε και κατάλαβε ότι η νηστεία δεν σημαίνει απλώς να εγκαταλείπεις το φαγητό, αλλά να εγκαταλείπεις όλα όσα στεγνώνουν την ψυχή. Δεν σημαίνει απλώς να μην τρως, αλλά να μαθαίνεις να αγαπάς περισσότερο, να συγχωρείς πιο γρήγορα, να προσεύχεσαι πιο βαθιά.
— Και όταν έρθει το Πάσχα; ρώτησε.
— Τότε βλέπεις τον καρπό, απάντησε ο γέροντας. Η χαρά της Ανάστασης δεν μπαίνει σε μια ψυχή γεμάτη θόρυβο και εγωισμό. Μπαίνει σε μια καθαρισμένη καρδιά.
Και έτσι, ο νεαρός άνδρας άρχισε να νηστεύει όχι με φόβο, αλλά με ελπίδα. Γνωρίζοντας ότι κάθε απάρνηση είναι, στην πραγματικότητα, μια προετοιμασία για την άνθιση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου