Σήμερα έρχεται στην Εκκλησία μας μια πολύ όμορφη ηλικιωμένη γυναίκα. Αυτή στην οποία διάβασα ένα Ψαλτήρι για να συμφιλιωθεί με το γιό της.
Έκλαιγε. Πατέρα, αμάρτησα. Έκανα ένα τρομερό λάθος. Πήγα την ηλικιωμένη γυναίκα στην Εξομολόγηση.
Τι έκανες, μητέρα;
Πάτερ, χθες ήταν τα γενέθλιά μου. Έγινα 90. Και τα παιδιά μου ήρθαν σε μένα με εκείνη την καλή τούρτα με πολλές σοκολάτες. Και εγώ, η αμαρτωλή, δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Πήρα ένα κομμάτι.
Χαμογέλασα. Μητέρα, ας σε συγχωρέσει ο Θεός, αλλά ήταν η Γιορτή της Μητέρας. Χρόνια πολλά. Την ευλόγησα. Δεν είναι τόσο σοβαρό.
Περίμενε, πατέρα, είναι πολύ πιο σοβαρό. Και έκλαιγε.
Δοκίμασα ένα κομμάτι πίτσας. Ήταν τόσο νόστιμο. Χωρίς κρέας, αλλά είχε τυρί. Έπεσα ενώπιον του Θεού. Τουλάχιστον ας με συγχωρέσει. Αλλά είπα το Πάτερ Ημών και είναι πραγματικά ταιριαστό όλη νύχτα.
Τι άγιους γέροντες έχουμε. Όταν φύγουν, αυτός ο κόσμος θα είναι έρημος. Πόση λεπτότητα, πόσο ζήλο, πόση αθωότητα. Τι αγνή ψυχή. Τι χαρά να λαμβάνεις τα δώρα του Θεού.
Ελευθέρωσα την ηλικιωμένη γυναίκα από το «σοβαρό αμάρτημα».
Είθε ο Θεός να δεχτεί τα δάκρυά της.
(Φωτογραφία από το διαδίκτυο).
Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου