Παρακλητικός Κανών εις τον Οσιομάρτυρα Δαμιανόν τον εκ Μυριχόβου

 

 

 

 

  

῾Οσιομάρτυς Δαμιανὸς ὁ ἐκ Μυριχόβου

(14 Φεβρουαρίου)

 

 

῾Οσιομάρτυς Δαμιανὸς ὁ ἐκ Μυριχόβου

῾Ο ῞Αγιος καταγόταν ἀπὸ τὸ Μερί­χο­βο τῆς Καρδίτσας, τὴν σημε­ρινὴ ῾Αγία Τριάδα. Νεαρὸς πῆγε στὸ ῞Α­γιον ῎Ορος καὶ μόνασε στὴν ῾Ι. Μ. Φιλοθέου.  ̉Αφοῦ ἔζησε λίγο καιρὸ ἐκεῖ ὑποτάχθηκε στὸν ἀσκητή Δομέτιο ὅπου ἔμεινε τρία χρόνια ἀγωνιζό­μενος γιὰ τὴν κάθαρση τοῦ ἑαυτοῦ του ἀξιώθηκε νὰ ἀκού­σει θεία φωνὴ ποὺ τοῦ ἔλεγε: «Δαμιανέ, δὲν πρέπει νὰ ζη­τᾶς μόνο τὸ συμφέρον σου ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων». Τότε ἄ­φησε τὸ ῞Αγιον ῎Ορος καὶ ἦλθε στὴν περιο­χὴ τοῦ ̉Ολύμπου ὅπου περιόδευε τὰ χωριὰ καὶ κήρυττε στοὺς Χριστιανοὺς τὴ με­τάνοια καὶ τὴν τήρηση τῶν ἐντο­λῶν. ῾Ο μισόκαλος διάβο­λος παρακίνησε ἀσεβεῖς, νὰ τὸν κατηγορήσουν στὶς ἀρ­χές. ῾Ο ἅγιος τότε ἔφυγε γιὰ τὰ μέ­ρη τοῦ Κισσάβου, ὅ­που ἵδρυσε μονή. Πηγαίνοντας γιὰ δου­λειὲς τῆς μονῆς στὸ χω­ριό, Βουλγαρίνη, συνελήφθη ἀπό τοὺς Τούρκους, οἱ ὁ­ποίοι τὸν ὁδήγησαν στὸν πασὰ τῆς Λάρισας μὲ τὴν κα­τηγορία ὅτι ἐμποδίζει τοὺς Χριστιανοὺς νὰ συμμετέχουν στὰ παζά­ρια τῆς Κυριακῆς. ῾Ο πασὰς διέ­ταξε νὰ τὸν βασα­νίσουν. Γιὰ δεκαπέντε μέρες τὸν βασάνι­ζαν μὲ διάφορους τρό­πους γιὰ νὰ τὸν κάνει νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό. ῾Ο ῞Αγιος ὅμως ἔμενε σταθερὸς στὴν πίστι του. Τότε ὁ πασὰς διέταξε νὰ τὸν ἀπαγχονίσουν καὶ μετὰ νὰ κάψουν τὸ σῶμα του.  ̉Αφοῦ τὸν κρέμασαν ἀργότερα κά­ποιος, ἔκοψε τὸ σκοινὶ καὶ ἔπεσε κάτω ὁ μάρτυρας μισοπε­θαμένος. Τὸν σήκωσαν καὶ ζωντανὸ τὸν ἔριξαν στὴ φωτι­ά. ̉Αφοῦ κάηκε τὸ σῶμα του τὴ στάχτη του τὴν ἔριξαν στὸν Πηνειὸ ποταμό.

 

 

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὸν ῾Οσιομάρτυρα Δαμιανὸν τὸν ἐκ Μυριχόβου

 

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

 

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξής:

 

Ἦχος δ´. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ…

Τ

ὸν Θεοδόξαστον, ὑμνήσωμεν πάντες* τῶν  ̉Ορ­θοδό­ξων οἱ χοροὶ καὶ προσπέσωμεν* ἐν κατά­νύξει κρά­ζοντες ἐκ μέσης ψυχῆς* ῥῦσαι τοὺς προ­στρέχο­ντας,* Δα­μιανέ Νεομάρτυς,* πάσης περιστά­σε­ως καὶ ἐκ νόσων ποικίλων* ταῖς πρὸς Χριστὸν λι­ταῖς σου, θαυ­μαστέ,* σὲ γὰρ προστάτην ἀκοίμητον ἔ­χο­μεν.

 

Δόξα Πατρὶ…

 ̉ Απολυτίκιον. Ἦχος αʹ. Τῆς ἐρήμου.

Μ

υριχόβου τὸν γόνον* καὶ τοῦ ῎Αθωνος κλέϊσμα* καὶ τῶν πάλαι Μαρτύρων, μιμητὴν καὶ ὁμότρο­πον,* Δαμιανόν, τιμήσωμεν πιστοὶ* τὸν μέγαν τοῦ Σωτῆ­ρος ἀθλητήν,* τὸν παρέχοντα ἰάσεις παντοδα­πὰς* τοὺς πίστει ἀνακράζοντας˙* δόξα τῷ σὲ δοξάσα­ντι Χριστῷ˙* δόξα τῷ σὲ ἐνισχύσαντι˙* δόξα τῷ παρέ­χο­ντι διὰ σοῦ, ἡμῖν τὰ κρείττονα.

 

Καὶ νῦν…  Θεοτόκιον.

Ο

ὐ σιωπήσωμεν ποτὲ Θεοτόκε,* τὰς δυναστεί­ας σου λαλεῖν οἱ  ἀνάξιοι.* Εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐ­στα­σο πρε­σβεύουσα* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσού­των κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἔως νῦν ἐλευθέ­ρους;* Οὐκ ἀ­ποστῶμεν, Δέσποινα ἐκ σοῦ˙* σοὺς  γὰρ δού­λους  σώ­ζεις ἀεὶ* ἐκ  πα­ντοίων δεινῶν.

 

῾Ο Νʹ (50ος) Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος^[1].

 

ᾨδή α´. ῾Υγράν διοδεύσας...

Π

ροσπίπτω ὁ τάλας δεητικῶς* πρός σε, ἀθλοφό­ρε,* καὶ αἰτοῦμαι σὴν ἀρωγήν,* ἣν τάχος παρά­σχου σῷ ἱκέτῃ,* Δαμιανέ, τῶν πιστῶν καταφύγιον.

 

Κ

αρδίαν σὺ νήφουσαν, θαυμαστέ,* παράσχου ἱκέ­ταις* ὡς καὶ σώφρονα λογισμόν,* ἵνα τὸν Σωτή­ρα τῶν ἀνθρώπων* ἐκ μέσης καρδίας πάντες δοξάζω­μεν  

 

Τ

ὸν νοῦν μου ἐσκότισεν ὁ ἐχθρὸς* διὸ καὶ στε­νάζω* καὶ ὀδύρομαι, θαυμαστέ,* καὶ πρὸ τῆς εἰ­κόνος σου προσπίπτω* καὶ ἐκζητῶ σὴν βοήθειαν, ἔν­δοξε. 

 

Θεοτοκίον.

Π

ανάχραντε Μῆτερ τοῦ Λυτρωτοῦ* πρὸς σὲ κα­ταφεύγω* ὁ ἀχρεῖος δεητικῶς* καὶ τὴν Σὴν βοή­θει­αν αἰτοῦμαι,* ἵνα ῥυσθῶ τοῦ πυρὸς τῆς κολά­σεως.

 

ᾨδή γʹ.  Οὐρανίας ἁψῖδος...

Τ

ὴν νεότητα σκέπε καὶ πατρικῶς φρούρησον* καὶ εἰς τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου* ταύτην ὁδήγησον,* ἵνα ἀπαύ­στως τηρῇ* τὰς ἐντολὰς τοῦ  Δεσπότου* καὶ  Χριστὸν τὸν Κύριον,* δοξάζει, δέομαι.

 

Τ

ῶν ῾Ελλήνων προστάτης,* Δαμιανέ, γέγονας* καὶ τῶν ̉Ορθοδόξων μεσίτης* καὶ καταφύγιον˙* διὸ σέ, Θαυμαστέ,* πιστοὶ ἀπαύστως ὑμνοῦσιν* καὶ Χρι­στὸν δοξάζουσι* τὸν σε δοξάσαντα.

 

Τ

οῦ πυρὸς τὴν μανίαν* λιταῖς σου κατάσβεσον,* ἀ­γρούς, Νεομάρτυς, καὶ οἰκίας* σὺ διαφύλα­ξον,* ἵνα  ὑμνοῦμεν  σὲ* τὸν  τοῦ  Χριστοῦ  στρατιώ­την* τῶν

πιστῶν τὸ στήριγμα* καὶ καταφύγιον. 

 

Θεοτοκίον.

̉Εκ τροχαίου, Παρθένε,* σὺ διαφύλαξον* πάντας τοὺς προστρέχοντας πόθῳ* πρὸ τῆς εἰκόνος Σου* καὶ ἐξαιτοῦντας, ῾Αγνή* τὴν σὴν βοήθειαν πί­στει* καὶ Χρι­στὸν δοξάζοντας,* Θεομακάριστε.

 

Δ

ιάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας ῾Οσιομάρτυς,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς πρὸς σὲ καταφεύ­γο­μεν* τὸν μέγαν τῶν ̉ Ορθοδόξων προστάτην.

 

̉Επίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν,* καὶ ἴα­σαι* τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

 

Εἶτα Δέησις καὶ τὸ Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία θερμὴ ...

Σ

ὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον* ἐ­δεί­χθης, σεμνέ,* καὶ κόσμου καταφύγιον,* ἐκτε­νῶς βο­ῶμεν σοί,* Δαμιανὲ πάντιμε, πρόφθα­σον* καὶ ἐκ κινδύ­νων λύτρωσαι ἡμᾶς,* τοὺς σοι πό­θῳ καὶ πί­στει προ­σφεύγοντας.

 

ᾨδὴ δ´. Εἰσακήκοα, Κύριε...

Τ

έκνα τάχος σὺ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι, Δαμιανέ πα­νάριστε,* καὶ παράσχου ῥώσιν ἅπασι* τοῖς σοι πόθῳ καὶ πίστει προστρέχουσι.

 

Σ

ὺ τὴν γλῶσσαν μου φύλαξον* ἐκ τῆς κατακρίσε­ως, τρισμακάριστε,* καὶ τὸ στόμα μου διάνοιξον* τοῦ δοξάζειν* Κτίστην τὸν τοῦ σύμπαντος.

 

̉Εκ τῶν ὄγκων θεράπευσον* ἡμᾶς τοὺς προσπίπτο­ντάς σοι, μακάριε,* καὶ εἰρήνης καταξίω­σον*  ̉Ορ­θοδό­ξους χώρας,* Χριστοφώτιστε

 

Θεοτοκίον.

῾Ολοψύχως σοῦ δέομαι* τὰ τέλη ἀνώδυνα πᾶσι δώ­ρησε* καὶ κατεύνασον τὸν τάραχον* τοῦ νοὸς μου, Κόρη Θεοδόξαστε.

 

ᾨδή εʹ. Φώτισον ἡμᾶς… 

Δ

ίδου τοῖς πιστοῖς* ὑγιείαν, Θεοδόξαστε,* καὶ τοῖς νοσοῦσιν γίνου θεραπευτὴς* μαρτύρων  κλέος* καὶ τῶν πιστῶν καταφύγιον. 

 

῞Υπνον ἐλαφρὸν* καὶ ἀνάπαυσιν τοῦ σώματος* πα­ράσχου πάντες δεόμεθα θερμῶς* καὶ ταῖς λι­ταῖς Σου* τῆς ψυχῆς τὰ πάθη κοίμησον.

 

Σ

τήριξον ἡμᾶς* ἐν τῇ πίστει, ἱερώτατε,* καὶ τεθλι­μέ­νους παραμύθησον* τοὺς  πρὸς σὲ πόθῳ  κα­ταφεύ­γοντας.

 

Θεοτοκίον.

Φ

όβον τοῦ Θεοῦ* τῇ καρδίᾳ μου ἐμφύτευσον* καὶ ὑ­γιείαν σὺ παράσχου μοι* τῷ ἀναξίῳ ἱκέ­τῃ σου, Θεο­μακάριστε. 

 

ᾨδή στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

Ν

εότης σὺ καταφεύγει, ἔνδοξε,* καὶ θερμῶς σὲ ἱ­κε­τεύει ἀπαύστως˙* ῥῦσαι, Δαμιανὲ ἔνδοξε, τά­χος* ἐκ τῶν ποικίλων λοιμώξεων ἅπαντας* καὶ Κύ­ριον τῶν οὐρα­νῶν* καὶ τῆς γῆς καταπράϋνον δέομαι.

 

̉Εκ βλάβης τῶν φρενῶν διαφύλαττε* τὸν ἱκέτην σου, Δαμιανὲ μάρτυς,* καὶ ἐκ ποικίλων παγίδων ἀπαύ­στως* ἃς ὁ ἐχθρὸς ἐξυφαίνει διάσωσον˙* σοῦ δέ­ομαι γονυκλινῶς* ὁ ἀχρεῖος καὶ δόλιος, πάντιμε.

 

Θανάτου τοῦ αἰφνιδίου ῥῦσαι με* καὶ μετάνοι­αν πα­ράσχου λιταῖς σου,* ἵνα σωθῶ ὁ ἀχρεῖος ἱκέ­της* καὶ παραδείσου τὴν πύλην σοῦ δέομαι* ἀξίωσον, θαυμα­τουργέ,* διαβῆναι ὁ τάλας καὶ ἄθλιος.

 

Θεοτοκίον.

̉Ορθόδοξοί σε προστάτην ἔχομεν* καὶ φρουρὸν ἀ­κοί­μητον, Θεοτόκε,* σὺ τῶν δαιμόνων τὰ βέ­λη διώκεις,* σὺ καὶ τὰς νόσους ἰᾷ, Θεοδόξαστε,* διὸ  ̉Ορ­θοδόξων χοροὶ* ἀνυμνοῦσιν ἀπαύστως σέ, Δέσποι­να.  

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας, ῾Οσιομάρτυς,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς πρὸς σε καταφεύ­γο­μεν* τὸν μέγαν τῶν ̉ Ορθοδόξων προστάτην.

 

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώ­πησον,* ὡς ἔ­χουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

 

Καὶ πάλιν Δέησις καὶ τὸ Κοντάκιον Ἦχος β´. Προστασία.

Σὲ προστάτην τῶν Χριστιανῶν ὀνομάζομεν* καὶ ἀ­κοίμητον φρουρὸν ἁπάντων καλοῦμέν σε˙* μὴ πα­ρίδῃς* ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς,* ἀλλὰ πρό­φθασον, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν τῶν θερμῶς δεο­μένων σου.* ῾Ρῦσαι ἡμᾶς ἐκ πλά­νης* καὶ σῶσον ἐκ τοῦ καρκίνου* τοὺς καταφεύγο­ντας πρὸς σε,* ῾Οσιομάρτυς πανένδοξε.

 

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον. ῏Ηχος δ´.

Θ

αυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ. (δίς)

 

Στίχος. Τοῖς ῾Αγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ αὐτοῦ ἐθαυμάστω­σεν ὁ Κύριος.

Θ

αυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι ἡμᾶς τῆς ἀ­κροά­σεως τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. κα’ 12-19) ἁγί­ου Εὐαγγελίου, τὸ ̉Ανάγνωσμα. Πρόσχωμεν.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε δόξα σοι.

 

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς˙ Προσέχετε ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων˙ ἐπιβαλοῦσιν ἐφ᾽ ὑμᾶς τὰς χεῖρας αὐ­τῶν καὶ διώξουσιν, παραδιδόντες εἰς τὰς συ­ναγωγὰς καὶ φυλακάς, ἀπαγομένους ἐπὶ βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνας ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου˙ ἀποβήσεται ὑμῖν εἰς μαρτύριον. Θέτε οὖν ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν μὴ προμελετᾶν ἀπολογηθῆ­ναι, ἐγὼ γὰρ δώσω ὑμῖν στόμα καὶ σοφίαν ᾗ οὐ δυνήσο­νται ἀντιστῆναι ἢ ἀ­ντειπεῖν ἅπαντες οἱ ἀντικείμενοι ὑ­μῖν. Παραδοθήσε­σθε δὲ καὶ ὑπὸ γονέων καὶ ἀδελφῶν καὶ συγγενῶν καὶ φίλων, καὶ θανατώσουσιν ἐξ ὑμῶν καὶ ἔσε­σθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου. Καὶ θρὶξ ἐκ τῆς κεφαλῆς ὑμῶν οὐ μὴ ἀπόληται. Ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑ­μῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν.

 

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε δόξα σοι.

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ… Ἦχος βʹ.

Ταῖς τοῦ ̉Αθλοφόρου* πρεσβείες, ̉Ελεήμων,* ἐξά­λειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ...

Ταῖς τῆς Θεοτόκου,* πρεσβείαις, Ἐλεῆμον,* ἐξά­λει­ψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Στίχος. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου ἐξάλειψον τὸ ἀ­νόμημά μου.

 

Ἦχος πλ. βʹ.  Ὅλην ἀποθέμενοι…

Μὴ ἐγκαταλείπῃς με* εἰς τῶν δαιμόνων τὰς χεί­ρας,* Δαμιανέ ἔνδοξε,* ἀλλὰ δέξαι δέησιν τοῦ ἱ­κέ­τους σου·* νόσοι κατέλαβον ὅλον μου τὸ σῶ­μα* καὶ τὸ ἄγχος μὲ κατέστησεν* ἀξιοθρήνητον* ὡς καὶ τῶν ἀν­θρώπων πε­ρίγελων·* πάντοθεν πολεμούμε­νος* καὶ παρηγορίαν οὐκ ἔχω πλὴν σου.* Μάρτυς τοῦ Κυ­ρίου,* ἀκοίμητος προ­στάτης καὶ φρου­ρός,* σύ ἀνε­δείχθης, θεσπέσιε,* καὶ πι­στῶν τὸ κλέϊσμα.

 

῾Ο ῾Ιερεύς. Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαὸν σου … 

῾Ο Χορός. Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς. ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

 

ᾨδὴ ζ´. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας…

Μοναζόντων κατέστης* ἀρωγὸς καὶ προστάτης, σύ, Θεοδόξαστε,* διὸ σε ἀνυμνοῦμεν ἀπαύστως οἱ ἀ­χρείοι* καὶ βοῶμεν προσπίπτοντες,* Δα­μιανέ   θαυμαστέ,* εὐμένησον τὸν Πλάστην.

 

̉Εργατῶν τοῦ Κυρίου* ἀνεδείχθης προστάτης καὶ φύ­λαξ, ἔνθεε,* καὶ τούτοις σὺ παρέχεις* ὑγείαν καὶ σο­φίαν,* ἵνα πᾶσι κηρύττουσι* τὰ μεγαλεῖα Χρι­στοῦ,* Δα­μιανὲ φωσφόρε.  

 

῾Υγιείαν παρέχει* ὁ Σωτὴρ τε καὶ Κτίστης λι­ταῖς σου, ἔνδοξε,* Δαμιανέ παμμάκαρ,* τοὺς πίστει  προσκυνοῦντας* τὴν  εἰκόνα σου  ᾄδοντας˙* Σὺ τῶν πι­στῶν χαρμονὴ* καὶ δόξα τῶν  ̉Αγγέλων.

 

Θεοτοκίον.

̉Ατεκνίαν γυναίων* θεραπεύεις ταχέως, Θεομα­κάρι­στε,* διὸ καὶ αἱ ποθοῦσαι* υἱοὺς καὶ θυγα­τέρας* ἱ­κετικῶς σοῦ δέονται˙* τέκνα παράσχου ἡ­μῖν,* ὦ Μῆτερ τοῦ ῾Υψίστου.

 

ᾨδὴ ηʹ.  Τὸν Βασιλέα...

Τὸν Βασιλέα, Δαμιανέ ἀθλοφόρε,* καθικέ­τευε πά­ντες αἰτοῦμεν,* ὅπως καταπέμψῃ ἡ­μῖν τὴν Θεί­αν Χάριν.

 

Τὴν νεολαίαν ἐξ ἐθισμῶν ἐφαρμάτων* σὺ διάσω­σον πόθῳ αἰτοῦμεν* καὶ ἐκ τῆς ἀπιστίας* ἐξάρ­πασον λι­ταῖς σου.

 

Τὸν Κυβερνήτην τῆς ̉ Εκκλησίας δυσώπει,*  Δαμι­ανὲ φωσφόρε, ἀπαύστως,* ὅπως καταστείλῃ αἰ­ρέσε­ων τὰς φλόγας. 

 

Θεοτοκίον.

Σὲ τῶν ῾Ελλήνων καὶ ̉Ορθοδόξων χορείαι* ἀνυ­μνοῦ­σι  ἀπαύστως, Παρθένε,* καὶ πόθῳ  αἰτοῦ­σιν* ἰδεῖν Υἱοῦ σου δόξαν.

 

ᾨδὴ θ´. Κυρίως Θεοτόκον…

῾Ημᾶς τοὺς  ̉Ορθοδόξους* φύλαττε ἐκ νόσων* καὶ ἐκ παντοίων σκολόπων καὶ θλίψεων,* Δαμιανὲ φωτοφόρε,* πιστῶν τὸ καύχημα.

 

Τοὺς ῾Ιεραποστόλους* φύλαττε λιταῖς σου* ἐκ τῶν βε­λῶν τοῦ ἀλάστορος δέομαι* καὶ τὴν  ̉Ορθόδο­ξον πί­στιν* παντοῦ στερέωσον.

 

̉Εξ ὄγκων δυσιάτων* φύλαττε, Θεόφρων,* τοὺς σοῦ ἱκέτας δεόμεθα πάντες θερμῶς* καὶ ἐκ παθῶν ἐφαρμάτων* ἡμᾶς προστάτευσον.

 

Θεοτοκίον.

῾Ημᾶς τοὺς ̉Ορθοδόξους* στήριξον τῇ πίστει* καὶ τοῦ Υἱοῦ Σου τὴν δόξαν ἀξίωσον* ἰδεῖν οἱ ἀχρείοι,* Θεοκοινώνητε.

 

Καὶ εὐθὺς τὰ Μεγαλυνάρια.

῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς,* μακαρίζειν σε τὴν Θε­οτό­κον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώ­μη­τον,* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερου­βείμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σε­ρα­φείμ,* τὴν ἀδιαφθόρως  Θεὸν  Λόγον  τεκοῦ­σαν,* τὴν  ὄντως  Θεοτό­κον, σὲ μεγαλύνομεν.

 

Χαίροις, Μυριχόβου γόνος λαμπρός* καὶ τῆς Θεσ­σα­λίας ἀντιλήπτωρ καὶ βοηθός.* Χαίροις, μονα­ζό­ντων πρότυπον καὶ κλέος* καὶ πάντων τῶν νοσοῦ­ντων* τὸ καταφύγιον.

 

Κέρας ̉Ορθοδόξων Χριστιανῶν* ὕψωσον λιταῖς σου* καὶ παράσχου πᾶσι ταχὺ,* Δαμιανὲ μάρ­τυς,* τα­πείνωσιν, ὑγείαν* καὶ τέλη τῆς ζωῆς μας,* σο­φέ, ἀνώδυνα.

 

Πάντας τοὺς προστρέχοντας ἐπὶ σὲ* μὴ ἐγκατα­λεί­πεις* ἀλλὰ δίδου ὑπομονήν,* πίστιν καὶ ἀγά­πην,*  ὑγείαν, σωφροσύνην* καὶ τοῦ Θεοῦ τὴν δόξαν* ἰδεῖν ἀ­ξίωσον.

 

Δαίμονας κατέβαλες, θαυμαστέ,* διὰ πολλῶν ἀ­γώ­νων* νηστειῶν τε καὶ προσευχῶν* καὶ γέγο­νας δο­χεῖον* Πνεύματος ῾Αγίου* ὡς καὶ συμπολίτης* τοῦ Πανοικτίρμονος.

 

Στειρώσεις τῶν γυναίων, Θαυματουργέ,* ταχὺ δι­α­λύ­εις καὶ τὴν λύπην Σὺ ἀφαιρεῖς* διὸ πρὸς σέ, Μά­καρ,* προσέρχονται ἀσμένως* χοροὶ τῶν  ̉Ορθοδό­ξων* καὶ Σὲ δοξάζουσι.

 

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρί­ου,* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ῞Αγιοι Πά­ντες,* με­τὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν,* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡμᾶς.

 

῞Αγιος ὁ Θεός, ῞Αγιος ἰσχυρός, ῞Αγιος  ̉Αθάνα­τος, ἐ­λέη­σον ἡμᾶς. (τρίς)

 

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ...  Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ ...

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς. Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν. ῞Αγιε, ἐπίσκεψαι καὶ  ἴασαι τὰς  ἀ­σθε­νείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

 

Κύριε, ἐλέησον, Κύριε, ἐλέησον, Κύριε, ἐλέησον.

 

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ ... Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ ...

 

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄ­νο­μά σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου, γενηθήτω τὸ θέλη­μά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον, καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφει­λήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίε­μεν τοῖς ὀφει­λέταις ἡ­μῶν, καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρα­σμόν, ἀλλὰ ῥῦ­σαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.  Ἀμήν.

 

῾Ο ῾Ιερεύς. ῞Οτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία …

 

̉ Απολυτίκιον. Ἦχος αʹ. Τῆς ἐρήμου πολίτης...

Μυριχόβου τὸν γόνον* καὶ τοῦ ῎Αθωνος κλέϊσμα* καὶ τῶν πάλαι Μαρτύρων, μιμητὴν καὶ ὁμότρο­πον,* Δαμιανόν, τιμήσωμεν πιστοὶ* τὸν μέγαν τοῦ Σωτῆ­ρος ἀθλητήν,* τὸν παρέχοντα ἰάσεις παντοδα­πὰς* τοὺς πίστει ἀνακράζοντας˙* δόξα τῷ σὲ δοξάσα­ντι Χριστῷ˙* δόξα τῷ σὲ ἁγιάσαντι˙* δόξα τῷ παρέχο­ντι διὰ σοῦ, ἡμῖν τὰ κρείττονα.

 

Δέησις  καὶ ὁ ῾Ιερεὺς ποιεῖ τὴν ἀπόλυσιν. Τῶν πιστῶν ἀσπαζομένων τὰς εἰκόνας τῶν ῾Αγί­ων ψάλλομεν τὰ ἑξῆς:

 

῏Ηχος πλ. β´. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου...

Πάντας τοὺς προστρέχοντας πιστῶς* πρὸ τῆς ἱε­ρᾶς σου εἰκόνος,* Δαμιανέ θαυμαστέ,* δίδου σὺ μετά­νοιαν,* ὑπομονὴν καὶ χαράν,* φωτισμὸν καὶ τα­πείνω­σιν,* εἰρήνην καὶ πίστιν,* ἄγγελον ἀκοίμη­τον* καὶ ὁδη­γὸν ἀσφαλῆ.* Πάτερ τῶν νοσοῦντων προστά­της* καὶ τῆς νεολαίας ἐδείχθης* κλέος καὶ προπύρ­γιον, πανένδοξε.

 

῏Ηχος πλ. δ´.

Δέσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου*  καὶ  λύτρωσαι  ἡμᾶς* ἀπὸ  πάσης  ἀνάγκης καὶ θλίψε­ως.

 

῏Ηχος β´.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆ­τερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

 

῾Ο ῾Ιερεὺς ἢ ὁ Προεστώς.

Δι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε  ̉Ιη­σοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.

 

̉ Αμήν

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

---

[1] Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Οσιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πατρὶ…,  Καὶ νῦν… .