"Τὸ Κομμάτι τοῦ Οὐρανοῦ"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ἡ μικρὴ Ἑλένη κρατοῦσε σφιχτὰ τὸ χέρι τῆς γιαγιᾶς της καθὼς περπατοῦσαν στὸ νεκροταφεῖο ἐκεῖνο τὸ πρωί του Ψυχοσαββάτου. Ὁ παπποῦς εἶχε φύγει τὸν χειμῶνα, καὶ τὸ κορίτσι ἤξερε μόνο τὸ κενό.
"Γιαγιά, ποῦ εἶναι τώρα ὁ παπποῦς;" ρώτησε μὲ δάκρυα στὰ μάτια.
Ἡ γριὰ γυναῖκα γονάτισε καὶ ἄναψε τὸ κερί. "Εἶναι στὸν παράδεισο, ἀγάπη μου. Ἀλλὰ ξέρεις κάτι μαγικό; Ὅσο τὸν θυμόμαστε μὲ ἀγάπη, ἔχουμε ἕνα κομμάτι οὐρανοῦ μέσα στὴν καρδιά μας."
"Πῶς τὸ καταλαβαίνουμε;" ψιθύρισε ἡ Ἑλένη.
Ἡ γιαγιὰ χάϊδεψε τὰ μαλλιά της. "Κλεῖσε τὰ μάτια. Θυμήσου τὸ χαμόγελό του, τὰ παραμύθια ποὺ σοῦ ἔλεγε, τὴν ἀγκαλιά του. Τὸ νιώθεις; Αὐτὴ ἡ ζεστασιὰ στὴν καρδιά σου; Αὐτὸ εἶναι ὁ οὐρανός, παιδί μου. Ἡ ἀγάπη ποτὲ δὲν πεθαίνει."
Ἡ Ἑλένη ἄνοιξε τὰ μάτια καὶ χαμογέλασε μέσα ἀπὸ τὰ δάκρυά της. Γιὰ πρώτη φορά, ἔνιωσε τὸν παπποῦ της δίπλα της, ὄχι στὴ γῆ, ἀλλὰ πιὸ κοντὰ ἀπὸ ποτέ, μέσα στὴν καρδιά της.
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ μνήμη τῶν ἀγαπημένων μας ποὺ ἔφυγαν δὲν εἶναι θλίψη, ἀλλὰ γέφυρα ποὺ ἑνώνει τὴ γῆ μὲ τὸν οὐρανό. Ὅσο τοὺς θυμόμαστε μὲ ἀγάπη, φέρνουμε το φῶς τοῦ παραδείσου στὴν ψυχή μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου