Πατήρ Γαβριήλ Φραγκούλης.

Θυμᾶται ὁ Κων/νος Κούρκουλας: «Ήταν γνωστή ὄχι ἁπλῶς ἡ ἀφιλοχρηματία, ἀλλά ἡ τέλεια περιφρόνησι τοῦ πατρός Γαβριήλ Φραγκούλη προς κάθετί τό ὑλικό. Παρόλη τή φροντίδα τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν

Πολλές φορές σε πλήρη ἔλλειψι καί τῶν στοιχειωδεστέρων πραγμάτων, διότι δεν πρόφταινε νά... μοιράζη.

Θυμᾶμαι, πώς ὅταν ἔπεσε στο κρεβάτι ἄρρωστος, τοῦ θανάτου πιά, τόν ἐπισκέφθηκε ἕνας φτωχόπαπας ἀπό ἕνα χωριό τῆς Ρούμελης. Του μίλησε γιά τή συμφορά του ἀπό τήν καταστροφή του χωριού του ἀπό τόν πόλεμο καί τή φτώχεια του. Ἀλλά ὁ πατήρ Γαβριήλ δέν εἶχε τίποτε, μά τίποτε νά τοῦ δώση.

Νά ἔφευγε πάλι ἔτσι ὁ παπᾶς τοῦ ἐρχόταν ἄσχημα. Ἄνοιξε το μπαοῦλο τό ὁποῖο εἶχε δίπλα στο κρεβάτι του, ἔβγαλε τά ὡραῖα λευκά ἄμφιά του, τά μόνα τά ὁποῖα εἶχε, καί τά ἔδωσε στόν παπᾶ.

—Γέροντα, τί ἔκανες;, ρώτησε ὁ ἡγούμενος, ὁ πατήρ Ἀρτέμιος, σάν τό ἔμαθε. Μέ τί θά λειτουργῆς τώρα;

—Ἄ! Δέν θά ξανασηκωθῶ τώρα πιά, ἀπάντησε ἤρεμα ὁ Γέροντας. Δέν θά ξαναλειτουργήσω πιά.

Μήν ἀνησυχεῖς, ἡγούμενε.

-Μά καλά. Κι ἂν πεθάνης, μέ τί ἄμφια θά σέ σαβανώσουμε;

Κάρφωσε τα μάτια συγχυσμένος ὁ Γέροντας.

Δέν τό εἶχε σκεφθῆ αὐτό. Εἶχε ξεχάσει πώς τά ἄμφια αὐτά θά ἦταν ἡ μοναδική περιουσία τήν ὁποία θά ἔπαιρνε στο τελευταῖο του ταξίδι. Μά νά τώρα εἶχε κι ἀπ' αὐτήν ἀποχωρισθῆ. Σάστισε, περιῆλθε σε ἀμηχανία μά ἔπειτα ἀπό λίγο εἶπε σταθερά:

Λές νά μή μέ γνωρίση ὁ Θεός, ἡγούμενε, πώς εἶμαι παπᾶς, ἄν δέν φορῶ τά ἱερά άμφιά μου; Εγώ σοῦ λέω ὅτι θά μέ γνωρίση. Ἂς πάω, λοιπόν, ἔτσι μέ τό μαυρόρασο. Κι ἔφυγε γιά τίς... σκηνές τῶν ἁγίων μέ τό τριμμένο μαυρόρασο. Το μοναδικό του κτήμα ἐδῶ στή γῆ» 

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Τό δίχτυ του Θεού. 

Διαχρονικό ημερολόγιο.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.