Εν όψει Ψυχοσάββατου..

Εν όψει Ψυχοσάββατου.. 

Κάποιοι άνθρωποι μόλις ακούσουν περί θανάτου  

χτυπούν ξύλο, άλλοι φτύνουν στον κόρφο τους, 

τι δείχνουν όλα αυτά; 

Ένα πράγμα...ανασφάλεια, φόβο! 

Ο φόβος όμως αυτός 

δεν φεύγει όταν κλείσουμε τα μάτια στον θάνατο 

(όταν δηλαδή κάνουμε σαν μην υπάρχει),  

αλλά όταν ανοίξουμε τη σχέση μας με τον Χριστό.  

Όταν υπάρχει ζωντανή σχέση με τον Χριστό, 

ακόμη κι όταν η ζωή μας 

διασταυρωθεί με τον θάνατο, 

εκείνος δεν αφήνει πάνω μας τη σκιά του. 

Πονάμε, κλαίμε, λυγίζουμε 

αλλά συνεχίζουμε να ζούμε. 

Στην αντίθετη περίπτωση, 

βλέπεις ανθρώπους που παύουν να ζουν, 

θα ’λεγε κανείς πως 

ο θάνατος του ανθρώπου τους  

σταμάτησε και τη δική τους ζωή. 

Και τότε ο θάνατος 

δεν επισκιάζει απλώς την ζωή τους, 

δεν γκριζάρει μόνο την καθημερινότητα τους, 

αλλά(σαν βδέλλα)απομυζά 

κάθε ικμάδα ζωντάνιας που έχει απομείνει. 

Ακούμε συχνά να λένε: «ο καιρός είναι γιατρός». 

Ναι αλλά ο καιρός από μόνος του δεν θεραπεύει.  

Αν ο πόνος θαφτεί, 

ο χρόνος δεν τον γιατρεύει 

αλλά απλά τον σκεπάζει. 

Και ό,τι σκεπάζεται χωρίς να θεραπευτεί

θα ξυπνήσει αργότερα σαν από χειμέριά νάρκη.  

Και θα επιστρέψει αλλιώς 

ως κούραση, ως σκληρότητα, ως απομόνωση.  

Ο καιρός δεν θεραπεύει τον πόνο έτσι μαγικά 

αλλά τον θεραπεύει ο τρόπος που τον ζούμε. 

Ο λόγος που ο πόνος του θανάτου 

μοιάζει τόσο αβάσταχτος  

είναι γιατί βυθιστήκαμε σ’ αυτόν.... 

Δεν τον αγκαλιάσαμε με τη προσευχή μας και  

να τον προσφέρουμε έτσι στον Χριστό

(που έχει γευτεί κι Αυτός την πίκρα του). 

Για αυτό σαν λείπει ο Χριστός από την ζωή μας,  

ο θάνατος δεν βιώνεται 

σαν πέρασμα αλλά γίνεται κατοχή. 

Όμως ξέρεις.... 

Ο θάνατος 

μπορεί να κλέβει από τις αγκαλιές μας  

τους αγαπημένους μας ανθρώπους, 

δεν μπορεί όμως 

να τους ξεριζώσει από τις καρδιές  

όπου τους φυτεύει η προσευχόμενη αγάπη μας. 

Δεν είναι άλλωστε η προσευχή μια αγκαλιά; 

Όχι αγκαλιά των χεριών, αλλά της καρδιάς!

Στην προσευχή 

δεν κρατάμε τους ανθρώπους μας πίσω, 

τους παραδίδουμε στον Θεό. 

Και αυτή να το θυμόμαστε 

είναι η πιο ασφαλής αγκαλιά.  

Κι αν κάποιος λοιπόν 

δεν χωρά πλέον στην αγκαλιά μας,  

ας μην απελπιζόμαστε 

θα χωρά πάντα στην προσευχή μας! 

Και έτσι τα κοιμητήρια μας θα γίνονται  

όχι τόποι νεκρικής σιγής αλλά χώροι συνάντησης! 

«Χριστέ μου, 

τον(την) αγαπημένο(νη) μου, 

έχε τον(την) κοντά Σου»!

Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου.