Iuliu Maniu - "Το φως έσβησε στο κελί αρ. 9" - 5 Φεβρουαρίου 1953

 

Iuliu Maniu - "Το φως έσβησε στο κελί αρ. 9" - 5 Φεβρουαρίου 1953

5 Φεβρουαρίου. Στο Sighet, ο χειμώνας δεν μετριόταν σε μέρες, αλλά σε σιωπές. Οι τοίχοι ήταν κρύοι, χοντροί, σαν να είχαν χτιστεί όχι μόνο από πέτρα, αλλά από τη λήθη. Στο κελί αρ. 9, ένας ηλικιωμένος άντρας ήταν ξαπλωμένος στο σιδερένιο κρεβάτι. Ανέπνεε βαριά. Δεν είχε πια τη δύναμη να σηκωθεί, αλλά είχε ακόμα αξιοπρέπεια. Πολλή.

Ο Iuliu Maniu δεν ήταν πια άνθρωπος των κερκίδων, ούτε των χειροκροτημάτων. Δεν ήταν πια πρόεδρος κόμματος, ούτε πρωθυπουργός. Ήταν κρατούμενος. Ένας αριθμός. Ένας "εχθρός του λαού". Αυτό είχε αποφασίσει το καθεστώς. Αλλά η ιστορία δεν γράφεται με ετικέτες, αλλά με αλήθεια.

Σε εκείνο το κελί, το κρύο διαπερνούσε τα κόκαλά του. Το φαγητό ήταν σπάνιο, το νερό κρύο, και η ασθένεια άλεθε το σώμα του μέρα με τη μέρα. Κανείς δεν μιλούσε πια το όνομά του με σεβασμό. Κανείς δεν ζητούσε πια τη συμβουλή του. Κι όμως, μέσα σε αυτή την καταπιεστική σιωπή, ο Μανίου δεν απαρνήθηκε τίποτα από όσα ήταν. Ούτε την πίστη του. Ούτε τη χώρα του.

Λέγεται ότι τη νύχτα της 5ης Φεβρουαρίου, η αναπνοή του γινόταν όλο και πιο ρηχή. Το αδύναμο φως της λάμπας έριχνε μεγάλες σκιές στους τοίχους. Ο φρουρός περνούσε τον διάδρομο χωρίς να σταματήσει. Για αυτόν, ήταν απλώς ένας γέρος που «έβγαινε έξω». Για τη Ρουμανία, ήταν μια συνείδηση ​​που θυσιαζόταν.

Δεν είχε κηδεία. Δεν είχε σταυρό. Το σώμα του ρίχτηκε σε έναν κοινό τάφο, χωρίς όνομα. Αλλά αυτό που δεν κατάλαβαν όσοι τον φυλάκισαν ήταν το εξής: μπορείς να θάψεις ένα σώμα, αλλά δεν μπορείς να θάψεις μια αλήθεια.

Τη στιγμή που σταμάτησε η καρδιά του, το φως έσβησε στο κελί αρ. 9. Αλλά, παραδόξως, στην ιστορία άναψε κανείς. Το φως της αξιοπρέπειας. Του θάρρους να λες «όχι» όταν όλοι οι άλλοι σιωπούν. Της πεποίθησης ότι η Ρουμανία δεν είναι καθεστώς, αλλά έθνος.

Η 5η Φεβρουαρίου δεν είναι μόνο η ημέρα του θανάτου του Γιούλιου Μανίου. Είναι η μέρα που θυμόμαστε ότι η ελευθερία πληρώνεται. Μερικές φορές με ζωή. Και ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν διαπραγματεύονται, δεν σπάνε και δεν ξεχνούν.

Σε ένα κρύο κελί, ένας άνθρωπος πέθανε.

Στη συνείδηση ​​της Ρουμανίας, παρέμεινε ζωντανός.