Με την ευλογία του Ιερομονάχου Ραφαήλ (Μπερέστοφ)
© Κείμενο, σχέδια σε κύκλους – Μοναχός Χέρμαν (Μακάροφ)
© Σχέδια στη σελίδα — Joseph Makarov, Foma Makarov
Ο Θεός να σε ευλογεί! (O Θεός να σε ευλογεί!)
Η Μεγάλη Σαρακοστή του έτους δύο χιλιάδες δώδεκα τελειώνει.
Είπα στον πνευματικό μου πατέρα για τους δαιμονικούς τρόμους στα Καρούλια, όταν ένιωσα την ανάγκη να πηδήξω από το κελί μου στον γκρεμό από τον τρόμο.
«Πες στον δαίμονα ότι σε ευλόγησα να προσεύχεσαι», είπε ο Πνευματικός Πατέρας.
Φύτεψα τέσσερα κλήματα και τρία μοσχεύματα συκιάς γύρω από το κελί για να έχω σκιά από τον ήλιο. Κύριε, άφησέ τα να αναπτυχθούν! Τα ποτίζω μέχρι να ξεραθούν και βλέπω τα φύλλα να φυτρώνουν όμορφα.
Χαιρέτησα την Είσοδο του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα με ένα κλαδί δάφνης στο σπίτι του πατέρα Ιβάν στην Ιβάννιτσα. Όλα ανθίζουν στο κελί του της Γεννήσεως του Προδρόμου: αχλάδια, λεμόνια και δεντρολίβανο.
Ο Αρχιμανδρίτης Βιτάλι (Σιδορένκο) είπε:
Ο πρώτος βαθμός καθαρότητας της καρδιάς είναι η θέαση των αμαρτιών κάποιου και το κλάμα γι' αυτές.
Το δεύτερο είναι η ταπείνωση ενώπιον κάθε ανθρώπου και η μη θεώρηση των αμαρτιών των άλλων.
Το τρίτο είναι η αγάπη για τους εχθρούς ως φίλους.
Το ξινολάχανο έχει εξαφανιστεί. Οι ίριδες που μεταφυτεύτηκαν από τη Δάφνη ανθίζουν στο χρώμα του αμέθυστου. Δεν έχω ξαναδεί τόσο βαθύ χρώμα αμέθυστου στους ίδιους τους αμέθυστους. Οι ίριδες ξεθωριάζουν και χλωμαίνουν σε δύο μέρες, οι αμέθυστοι σε δύο αιώνες. Καμία διαφορά. Δόξα τω Θεώ!
Το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης, 12 Απριλίου, ο αέρας στα Καρούλια ήταν ευωδιαστός. Οι φωτεινές πράσινες αμυγδαλιές ήταν ευωδιαστές, τα βιολετί, λαμπερά υφάσματα από ίριδες ήταν ευωδιαστά, και ολόκληρος ο νότιος αέρας στο Άγιο Όρος ήταν μακάρια ευωδιαστός, θυμίζοντας τον Μυστικό Δείπνο.
Ένα ηλιόλουστο πρωινό της Μεγάλης Παρασκευής, ομίχλη και άνεμος έπεσαν στο Άγιο Όρος. Δεν ήταν η φύση που συμπάθησε, αλλά ο Κύριος που θρήνησε.
Το Μεγάλο Σάββατο ξεκίνησε μια νότια καταιγίδα και με παγίδευσε στην Καρούλια.
Το βράδυ του Πάσχα, πήγα στο κελί των Ντανιλέγιεφ. Από εκεί, από ψηλά, μπορείς ήδη να δεις το φως του φάρου στις Βόρειες Σποράδες, εκατό χιλιόμετρα μακριά.
Έτσι ξεκινά το Πάσχα σε ένα ελληνικό κελί. Μετά τα μεσάνυχτα, στο σκοτάδι της Αγίας Τράπεζας, όπως στον Πανάγιο Τάφο, ένα φως εμφανίζεται και δυναμώνει. Ο ιερέας ανάβει τα κεριά από το καντήλι. Οι Βασιλικές Πύλες ανοίγουν. Βγαίνει με κεριά και στα δύο χέρια, μοιράζοντας φως στον λαό. Χριστός Ανέστη!
Έλαβα τη Θεία Κοινωνία.
Κατά τη διάρκεια της Φωτεινής Εβδομάδας, πήγα να επισκεφτώ τους αδελφούς στο γρανιτένιο φαράγγι. Μόλις που κατάφερα να διασχίσω το τελευταίο τμήμα, σέρνοντας τα πόδια μου. Τσακάλια άφηναν ίχνη στην υγρή άμμο.
Πάντα ήταν δύσκολο, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Έχω παλέψει σε γεωλογικές διαδρομές μέχρι εξάντλησης, και τώρα σέρνομαι με τις τελευταίες μου δυνάμεις. Αυτή είναι η κρίση του Θεού. Δόξα σε Σένα, Κύριε, δόξα σε Σένα!
Στην Αιώνια Τριάδα που Υπάρχει. Δόξα στον Θεό! Ζήτω!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου