Άγιος Ιωάννης της Κλίμακας– 30 Μαρτίου.

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακας– 30 Μαρτίου

Υπήρχε μια βαθιά σιωπή πάνω από το Όρος Σινά… μια σιωπή που δεν ακούγεται με τα αυτιά, αλλά γίνεται αισθητή στην καρδιά. Εκεί, μακριά από τον κόσμο, τον θόρυβο και τις ανησυχίες, ένας νέος άνδρας μόλις 16 ετών άφηνε πίσω του τη ζωή και περπατούσε σε ένα μονοπάτι που θα άλλαζε όχι μόνο την ψυχή του… αλλά και τις ψυχές εκατομμυρίων ανθρώπων.

Αυτός ήταν ο Άγιος Ιωάννης η Κλίμακα.

Δεν αναζητούσε δόξα, δεν αναζητούσε φήμη… αναζητούσε την αλήθεια. Και κατάλαβε από τη νεότητά του ότι η αλήθεια δεν βρίσκεται στον κόσμο, αλλά στα βάθη της καρδιάς, όπου ο άνθρωπος συναντά τον Θεό.

Για χρόνια έζησε στη σιωπή, στην προσευχή και τον ασκητισμό. Δεν μιλούσε πολύ, αλλά η ψυχή του φώναζε στον ουρανό. Δεν είχε πλούτο, αλλά είχε τον πιο πολύτιμο θησαυρό: την ταπεινότητα.

Λέγεται ότι ένα βράδυ, μετά από πολλά χρόνια ασκητισμού, κοιτάζοντας ψηλά στον ουρανό, είχε μια θεϊκή αποκάλυψη… ένα όραμα που θα γινόταν γνωστό σε όλο τον κόσμο: Η Κλίμακα προς τον Ουρανό.

Δεν ήταν μια συνηθισμένη σκάλα... αλλά μια αόρατη, την οποία ανέβαιναν οι ψυχές των ανθρώπων. Κάθε σκαλοπάτι ήταν ένας αγώνας: με υπερηφάνεια, με θυμό, με αυτοαγάπη, με τις αμαρτίες που μας δένουν στη γη.

Κάποιοι ανέβηκαν... αλλά έπεσαν.

Άλλοι σηκώθηκαν ξανά... και συνέχισαν.

Και όσοι έφτασαν στην κορυφή... δεν την έφτασαν με δύναμη, αλλά με δάκρυα, υπομονή και αγάπη.

Ο Άγιος Ιωάννης κατάλαβε τότε κάτι που λίγοι καταλαβαίνουν:

ότι ο δρόμος προς τον Θεό δεν είναι εύκολος... αλλά είναι ο μόνος που οδηγεί στην ειρήνη.

Έπειτα έγραψε ένα βιβλίο που παρέμεινε ανά τους αιώνες ως φως για τις ψυχές: «Η Σκάλα της Θείας Ανάβασης». Δεν είναι απλώς ένα βιβλίο... είναι ένας χάρτης της καρδιάς. Ένα ταξίδι 30 σκαλοπατιών, το καθένα από τα οποία αντιπροσωπεύει έναν αγώνα, μια πτώση, μια άνοδο.

Αλλά το πιο σημαντικό μάθημα που μας αφήνει δεν είναι για το πόσο ψηλά μπορούμε να ανέβουμε...

αλλά για το γεγονός ότι δεν πρέπει να σταματήσουμε να ανεβαίνουμε.

Επειδή ο καθένας μας έχει τη δική του σκάλα.

Κάθε μέρα, ανεβαίνουμε ή κατεβαίνουμε.

Μέσα από σκέψεις... μέσα από πράξεις... μέσα από επιλογές.

Όταν συγχωρείς, ανεβαίνεις ένα σκαλοπάτι.

Όταν αγαπάς, ανεβαίνεις ένα σκαλοπάτι.

Όταν προσεύχεσαι, ανεβαίνεις ένα σκαλοπάτι.

Όταν υπομένεις, ακόμα και στη σιωπή... ανεβαίνεις.

Αλλά όταν κρίνεις... όταν πληγώνεις... όταν ξεχνάς τον Θεό... κατεβαίνεις.

Και όμως, τα καλά νέα είναι τα εξής:

Ο Θεός δεν μας ζητά να είμαστε τέλειοι... αλλά να σηκωνόμαστε κάθε φορά που πέφτουμε.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακας δεν ήταν άνθρωπος χωρίς αγώνες... ήταν άνθρωπος που δεν τα παρατούσε.

Σήμερα, στις 30 Μαρτίου, καλούμαστε να σταματήσουμε για μια στιγμή... και να αναρωτηθούμε:

Σε ποιο σκαλοπάτι βρίσκομαι;

Ανεβαίνω... ή κατεβαίνω;

Τι μπορώ να αλλάξω, από σήμερα κιόλας;

Γιατί δεν έχει σημασία πόσο χαμηλά έχεις πέσει...

αλλά αν επιλέγεις να ανέβεις.

 Άγιε Ιωάννη της Κλίμακας, πρέσβευε τον Θεό για εμάς,

να μας δώσει δύναμη να ανεβούμε την κλίμακα της σωτηρίας με υπομονή, πίστη και αγάπη. Αμήν.

Κοινοποιήστε περαιτέρω… ίσως κάποιος χρειάζεται ακριβώς αυτό το μήνυμα σήμερα. 

Πατήρ Παναγιώτης.