Ἱστορία Νο 1 - 15 Νοεμβρίου
”Τὸ Καντήλι ποὺ Ἄναψε”
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Τὸ χάραμα βρῆκε τὸν Ἀλέξανδρο στὴν αὐλὴ νὰ κρατάει ἕνα φλιτζάνι ζεστὸ τσάϊ. Ὁ ἀέρας μύριζε βροχὴ καὶ καμένο ξύλο. Πενῆντα ἕνα χρόνια κουβαλοῦσε στοὺς ὤμους του, κι ὅμως ἐκεῖνο τὸ πρωὶ ἔνιωθε σὰν παιδὶ ποὺ ξεκινάει σχολεῖο. Σήμερα ἄρχιζε ἡ νηστεία τῶν Χριστουγέννων. Σαράντα μέρες δρόμος ὡς τὴ φάτνη.
Μπῆκε στὴν κουζίνα. Ἡ γυναῖκα του εἶχε ἀφήσει ψωμί, ἐλιὲς καὶ μέλι. Δὲν ἔφαγε βιαστικὰ ὅπως πάντα. Κάθισε. Ἔκανε τὸ σταυρό του ἀργά. Θυμήθηκε τὰ περασμένα Χριστούγεννα, τὶς φωνές, τὴ βιασύνη, τὰ δῶρα χωρὶς νόημα. Ντράπηκε λίγο. Δὲν ἤθελε φέτος τὰ ἴδια.
Τὸ ἀπόγευμα πῆγε στὴν ἐκκλησία. Τὸ καντήλι ἔκαιγε ἥσυχα μπροστὰ στὴν Παναγία. Κάθισε σὲ ἕνα στασίδι πίσω. Δὲν ἤξερε νὰ προσεύχεται μὲ ὡραῖα λόγια. Εἶπε μόνο: «Κύριε, βοήθησέ με νὰ μὴν τὰ παρατήσω». Καὶ ἔνιωσε πὼς κάποιος τὸν ἄκουγε.
Γυρνῶντας σπίτι, τὸ χωριὸ εἶχε πιὰ νυχτώσει. Τὰ φῶτα ἄναβαν ἕνα ἕνα. Ὁ Ἀλέξανδρος κοίταξε τὸν οὐρανό. Δὲν εἶχε κάνει τίποτα μεγάλο. Μόνο ἕνα μικρὸ ξεκίνημα. Κι ὅμως, μέσα του, κάτι ζεστὸ εἶχε ἤδη ἀνάψει, σὰν καντήλι ποὺ δὲν σβήνει. Ἀπόψε θὰ κοιμηθεῖ ἥσυχος, γιατί κατάλαβε πὼς ἡ νηστεία δὲν εἶναι στέρηση, ἀλλὰ ἕνας δρόμος γεμᾶτος φῶς ποὺ ὁδηγεῖ σιγά-σιγά στὴ Βηθλεὲμ καὶ στὴν καρδιὰ τοῦ Χριστοῦ μας.
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ πνευματικὴ ζωὴ δὲν ξεκινάει μὲ μεγάλα κατορθώματα, ἀλλὰ μὲ ἕνα μικρό, ταπεινὸ «ναί». Ὅταν ὁ ἄνθρωπος κάνει τὸ πρῶτο βῆμα μὲ ἀγάπη, ὁ Χριστὸς ἀνάβει μέσα του ἕνα καντήλι ποὺ δὲν σβήνει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου