Τελέστηκε χθές το μνημόσυνο της μακαριστής Ηγουμένης Γεωργίας της Ρωσικής Ιεράς Μονής στη Ορεινή .
Η ηγουμένη Γεωργία (Στσούκινα), η επίτιμη ηγουμένη της Μονής Γκόρνι στο Έιν Καρέμ, εκοιμήθη προς Κύριο σε ηλικία 91 ετών μετά από μακρά ασθένεια.
Η προσωπικότητα της ηγουμένης, η οποία έζησε μια μακρά ζωή στην Εκκλησία και σχεδόν τρεις δεκαετίες στους Αγίους Τόπους ήταν έντονη με αισθήματα πίστεως και αγάπης προς τον πάσχοντα αδελφό .
Είθε ο Παντελεήμων Κύριος να αναπαύσει την ψυχή της νεοαποχωρήσασας Ηγουμένης Γεωργίας στις κατοικίες των δικαίων !
Μερικά από τη ζωή της που αν θέλετε μέσα στα όσα αυτό το καιρό διαβάζουμε , θέλουν να μας " αποβλακώσουν τελείως με τα κουτάκια και τα σουγιαδάκια " , αλλά , ματαίως .
- Μητέρα, μπορείς να μοιραστείς τις αναμνήσεις σου από την άφιξή σου στο μοναστήρι και πώς σου αποκαλύφθηκαν θεμελιώδη πράγματα στην πνευματική ζωή;
Ήμουν δεκαοκτώ ετών όταν μπήκα στο Μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πιουχτίτσα.
Ήταν το 1949. Στην αρχή, δεν μπορούσα καν να πιστέψω ότι βρέθηκα στο σπίτι της Βασίλισσας των Ουρανών. Με όρισαν σε ένα κελί με μια μοναχή ονόματι Αρκαδία, πνευματική κόρη του Πανρωσικού ιερέα, πατέρα Ιωάννη της Κρονστάνδης.
Η ίδια ήταν από την Κρονστάνδη και έλεγε ότι ο πατέρας Ιωάννης επαναλάμβανε συχνά: «Αδελφές, η υπακοή είναι ανώτερη από τη νηστεία και την προσευχή». Είπε επίσης ότι έλεγε: «Αδελφές! Μόνο χωρίς παράπονα! Μόνο χωρίς παράπονα! Για υπακοή, για υπακοή, και είστε τρία βήματα μακριά από τη Βασιλεία των Ουρανών». Χωρίς υπακοή, δεν θα υπάρξει σωτηρία. Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή οι προπάτορες της ανθρώπινης φυλής, ο Αδάμ και η Εύα, παραβίασαν την υπακοή. Και βλέπετε το κακό στον κόσμο μας: για αιώνες, εκπρόσωποι διαφορετικών χωρών αρνούνται να ακούσουν ο ένας τον άλλον. Στο σπίτι, τα παιδιά δεν ακούν τους γονείς τους. Πόσα προβλήματα προκαλεί αυτό! Αλλά στο μοναστήρι, το πρώτο και πιο σημαντικό πράγμα είναι η υπακοή. Πέρασα από μια καλή σχολή υπακοής στην Πιουχτίτσα. Είτε ξέρεις πώς να κάνεις κάτι είτε όχι, σου δίνουν υπακοή, και πρέπει να πεις μόνο μία λέξη ως απάντηση: «Ευλόγησε». Δεν είχαμε εργάτες τότε. Δεν υπήρχαν αρκετά χέρια. Οι αδελφές πήγαιναν στο δάσος, έκοβαν τεράστια δέντρα με το χέρι και μετά τα πριονίζανε.
Όλα τα κλαδιά έπρεπε να κοπούν. Στη συνέχεια, τα καυσόξυλα μεταφέρονταν στο μοναστήρι με άλογο. Και στο μοναστήρι, έπρεπε να θερμαίνουμε την εκκλησία, την τράπεζα, το πτωχοκομείο, το ηγουμενείο, το σπίτι του ιερέα και τα κελιά. Προσπαθούσαμε να εφοδιαστούμε με καυσόξυλα για όλη την κρύα εποχή. Πόσα καυσόξυλα χρειάζονταν! Δύο αδελφές ζούσαν σε κάθε κελί. Και υπήρχε μια σόμπα. Ανάβουν τη φωτιά με τη σειρά. Συμφωνήσαμε: σήμερα το κάνω εγώ, αύριο εσύ. Και δεν υπήρχαν καθόλου προβλήματα. Δεν μας πέρασε καν από το μυαλό να πούμε: «Μπορώ να κάνω αυτό, αλλά δεν μπορώ να κάνω εκείνο». Όχι, αυτό δεν συνέβη ποτέ! Αν και θυμάμαι ότι πήγα στο μοναστήρι σωματικά αδύναμη. Ήμουν πολύ αδύνατος, έχοντας επιβιώσει από την πολιορκία. Ακόμα και — είναι τρομακτικό να το σκέφτομαι — κατέληξα κατά λάθος στο νεκροτομείο όταν εμένα και την αδερφή μου μας πέρασαν για νεκρούς. Αλλά ο Κύριος με έσωσε, και η αδερφή μου δεν επέζησε...
Όταν έφτασα στο μοναστήρι, ούτε εμείς ήμασταν ακριβώς χορτάτοι.
Μας έδωσαν τρία κομμάτια ψωμί στον καθένα.
Για μια μέρα;
Ναι. Η αδελφή που έκανε γενική υπακοή (στο δάσος ή σε κάποια άλλη σκληρή δουλειά) έλαβε ένα άλλο κομμάτι. Το τέταρτο...
Ποιες άλλες δύσκολες δουλειές υπήρχαν;
Σβάρναμε, οργώναμε και κουρεύαμε με το χέρι. Όλα γίνονταν με το χέρι τότε. Δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα. Ψήναμε το ψωμί μας. Υπήρχε μια τεράστια - πώς την λένε; - λακκούβα για ζύμη, και τρεις αδελφές είχαν ανατεθεί να ζυμώνουν τη ζύμη. Το νερό έπρεπε να μεταφέρεται από το πηγάδι σε κουβάδες πάνω σε ζυγό. Φυσικά, δεν ήταν εύκολο. Μια μέρα, ο ιερέας με όρισε στο φούρνο της πρόσφορας για να ζυμώνω τη ζύμη, και κατά τη διάρκεια αυτής της κατά τα άλλα δύσκολης δουλειάς, ζήτησα από μια μοναχή, τη Μητέρα Ιράιντα, να μου πει τι την έφερε στο μοναστήρι, όπως άκουσα, σε ηλικία 14 ετών. Άκουσα από αυτήν μια ιστορία που δεν θα ξεχάσω ποτέ: η Μητέρα του Θεού της εμφανίστηκε σε ένα όνειρο! Αλλά η έφηβη δεν ήξερε ότι ήταν η Μητέρα του Θεού. «Ξαφνικά», είπε, «μια γυναίκα εξαιρετικής ομορφιάς εμφανίστηκε μπροστά μου. Όμορφη και λαμπερή. Και μου είπε: "Κόρη Ιρίνα (ήταν η Ιρίνα πριν γίνει μοναχή)!" «Θέλεις να είσαι δούλη Μου και να ζεις στο Σπίτι Μου;» Απαντά, «Ναι». Ο φιλοξενούμενος επαναλαμβάνει την ερώτηση και, ακούγοντας ξανά την απάντηση, «Ναι», λέει, «Έλα!» Τότε γίνεται αόρατη. Και ήταν η Μητέρα του Θεού. Με την ευλογία του Πατέρα Ιωάννη της Κρονστάνδης, ήρθε στο μοναστήρι σε ηλικία 14 ετών. Μετά την ιστορία της, σκέφτηκα, «Θεέ μου! Είμαστε όλοι δούλοι εδώ!» Και νοερά φώναξα, «Μητέρα του Θεού! Πάρε με ως δούλη. Κι εγώ θα κάνω τα πάντα! Συγχώρεσέ με αν υπάρχει κάτι που δεν ξέρω πώς να κάνω. Θα μάθω τα πάντα!» Και έμαθα. Για παράδειγμα, το σανό έπρεπε να στοιβάζεται σε θησαυρούς και στη συνέχεια να μεταφέρεται με άλογο. Η πρεσβύτερη μοναχή μας έδειξε πώς να ζευγαρώνουμε τα άλογα. Ίσως τα πράγματα να μην λειτούργησαν αμέσως, αλλά τελικά κατέκτησα αυτή την «επιστήμη» και, από αγία υπακοή, έκανα ακόμη και την πιο δύσκολη δουλειά με χαρά. Σκέφτηκα με χαρά ότι οι δούλοι της Βασίλισσας των Ουρανών ζούσαν στο μοναστήρι μας. Αργότερα, η Μητέρα Ηγουμένη Ραφαέλα με ανέλαβε ως κελλίτισσα.
Μητέρα, ποιος σε κούρεψε στον μοναχισμό;
Ο μελλοντικός Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρως, Αλέξιος Β'. Ήταν τότε Επίσκοπος Ταλίν και Εσθονίας. Θυμάμαι συχνά πώς έσωσε την Πιουχτίτσα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, σχεδίαζαν να το δώσουν σε ανθρακωρύχους για εξοχική κατοικία, αλλά ο Επίσκοπος Αλέξιος του Ταλίν και της Εσθονίας έφερε ξένες αντιπροσωπείες εδώ με το αίτημα να δημοσιεύσουν άρθρα για τη Μονή Πούχτιτσα στον τύπο τους κατά την επιστροφή τους στην πατρίδα; Έτσι έγινε;
Ακριβώς. Οι αρχές καταπάτησαν το μοναστήρι περισσότερες από μία φορές, αλλά ο επίσκοπος έφερε επισκέπτες από τη Φινλανδία, τη Γερμανία, την Ελλάδα και άλλες χώρες για να δουν πώς ήταν το μοναστήρι και πώς εργάζονταν οι μοναχές του.
Πολυάριθμες θετικές κριτικές στον ξένο τύπο είχαν ως αποτέλεσμα το κλείσιμο της Μονής Πιουχτίτσα να γίνει αδύνατο...
Όταν βρήκα τη φωνή μου, με την ευλογία της Γερόντισσας Ραφαέλας, άρχισα να διευθύνω τη χορωδία των αδελφών. Όταν μας επισκεπτόταν με ξένους επισκέπτες, ο Επίσκοπος Αλέξιος μου έλεγε πριν από την ξενάγηση: «Μητέρα Γεωργία, βιάσου, σε παρακαλώ, βιάσου». Έπρεπε να δείξουμε τα πάντα.
Τον αχυρώνα, όπου οι επισκέπτες πήγαιναν να δουν άλογα και αγελάδες και να πιουν γάλα. Και την αγία πηγή.
Στη συνέχεια, η αντιπροσωπεία πήγε να μαζέψει μανιτάρια στο δάσος. Ξέραμε ότι ο ίδιος ο επίσκοπος αγαπούσε το μάζεμα μανιταριών. Είχαμε μάλιστα ένα μέρος που το ονομάσαμε «Δάσος της Βλάντυκα».
Ηγουμένη μου έλεγε μερικές φορές: «Γεωργία, πάρε μερικές αδελφές και πήγαινε με τον Επίσκοπο».
Κάναμε μια μικρή απάτη: μαζεύαμε μερικά μανιτάρια, και μόλις ο Επίσκοπος γύριζε την πλάτη του, τα πετούσαμε στο καλάθι του - γρήγορα. Έτσι το καλάθι θα γέμιζε γρήγορα.
Σας έστειλαν στην Αγία Πετρούπολη για να αναστηλώσετε το Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη στην Κάρποβκα. Αν και ήταν μια δύσκολη υπακοή, ήταν η πατρίδα σας, όπου όλα ήταν οικεία. Πώς αντιδράσατε στην υπακοή του να είστε ηγουμένη της Μονής Γκόρνι Καζάν στην Ιερουσαλήμ; Άλλωστε, πριν από αυτό, δεν εμπιστευόσασταν τον πατέρα Νικολάι Γκουριάνοφ από το νησί Ζάλιτ, ο οποίος είχε προβλέψει τόσο το ηγουμενείο όσο και την Ιερουσαλήμ για εσάς;
Το 1991, ανήμερα της Γεννήσεως του Χριστού, ο Αγιώτατος Πατριάρχης Αλέξιος με κάλεσε και με ρώτησε πώς πήγαιναν οι εργασίες επισκευής και αποκατάστασης στο μετόχι της Κάρποβκα. Εκείνη την εποχή, ήταν μετόχι της Μονής Πιουχτίτσα, και ήμουν η πρεσβύτερη αδελφή εκεί.
Άρχισα να του λέω λεπτομερώς πώς είχαμε επισκευάσει την οροφή, πώς είχαμε τοποθετήσει τους τρούλους και τους σταυρούς και πώς είχαμε ξεκινήσει την αποκατάσταση της άνω εκκλησίας. Εκείνη την εποχή, βιαζόμασταν να αναστηλώσουμε τους θαλάμους του Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης.
Του είπα επίσης τηλεφωνικά ότι θα χαρούμε να καλωσορίσουμε την Αγιότητά Του κατά την επερχόμενη Μεγάλη Σαρακοστή.
Και ξαφνικά άκουσα: «Ο Θεός να σε ευλογεί, Μητέρα Γεωργία! Ωραία. Αλλά τώρα θα πρέπει να εργαστούμε στους Αγίους Τόπους, στην Ιερουσαλήμ. Εκεί θα χρειαστεί να ανοικοδομήσετε τη Μονή Γκόρνι ( Ορεινή ) .
Η αποστολή σας θα είναι να υποδέχεστε προσκυνητές.
Επομένως, όλα πρέπει να επισκευαστούν και το μοναστήρι να αποκατασταθεί». Απάντησα αμέσως: «Αγιότατε, δεν μπορώ να το κάνω». «Δεν έχω την κατάλληλη προσωπικότητα.
Άλλωστε, δεν ξέρω αραβικά, αγγλικά, εβραϊκά—ούτε καμία ξένη γλώσσα. Πώς θα τα βγάλω πέρα εκεί;»
Και μετά άρχισε να προτείνει άλλους υποψηφίους. «Μητέρα Γεωργία, από σήμερα, έχω μόνο έναν υποψήφιο—τον δικό σου.
Εσύ θα τα καταφέρεις. Θα μείνεις στο Γκόρνι όσο μπορείς», άκουσε να απαντά.
Και ο πατήρ Νικολάι Γκουριάνοφ πραγματικά προέβλεψε στο πνεύμα του τι με περίμενε. Μερικές φορές, ενώπιόν μου, άρχιζε ξαφνικά να τραγουδάει: «Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ...»
Υπήρχαν πολλά άλλα σημάδια της προνοητικότητάς του, τη σημασία των οποίων μπόρεσα να καταλάβω μόνο αργότερα.
Πώς ξεκίνησε η ζωή σας στους Αγίους Τόπους;
Έπρεπε να φύγω για τη νέα μου υπακοή στις 27 Μαρτίου 1991. Η Μονή Γκόρνι Καζάν ήταν χωρίς ηγουμένη για πεντέμισι χρόνια. Ο ίδιος ο Πατριάρχης Αλέξιος με έφερε στους Αγίους Τόπους. Πριν από αυτό, η Αυτού Αγιότητα με είχε χειροτονήσει ηγουμένη στον Καθεδρικό Ναό Γελόχοβο στη Μόσχα. Φτάσαμε στα Ιεροσόλυμα την Κυριακή των Βαΐων.
Μας υποδέχτηκε ο Μακαριώτατος Διόδωρος, Πατριάρχης της Αγίας Πόλης των Ιεροσολύμων και πάσης Παλαιστίνης. Και οι δύο έχουν ήδη φύγει για την αιωνιότητα – ο Πατριάρχης μας Αλέξιος Β΄ και η Αυτού Μακαριότητα Διόδωρος… (Όταν ο Μακαριώτατος Διόδωρος πέθανε τον Δεκέμβριο του 2000 και η κηδεία του τελέστηκε στον Πατριαρχικό Ναό των Αγίων Ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης, ο Προκαθήμενος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Αλέξιος Β΄, τέλεσε μια σύντομη επιμνημόσυνη λιτανεία για τον Πατριάρχη Διόδωρο εκείνη την ημέρα στη Μονή Σύλληψης στη Μόσχα.
Ο Πατριάρχης Αλέξιος τόνισε ότι «με αυτή την προσευχή, προσφέρουμε ευγνωμοσύνη στον εκλιπόντα Προκαθήμενο εκ μέρους ολόκληρης της Ρωσικής Εκκλησίας, την οποία πάντα αντιμετώπιζε με μεγάλη αγάπη».)
Έτσι, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, αποχαιρετήσαμε την Αυτού Αγιότητα. Πέταξε για τη Ρωσία. Και στη συνέχεια, για πρώτη φορά, επισκέφτηκα τον Πανάγιο Τάφο, το Μεγάλο Σάββατο. Τι θυμάμαι ιδιαίτερα; Τη σιωπή. Ούτε τουρίστες, ούτε προσκυνητές – κανείς δεν ήταν εκεί.
Μόνο ντόπιοι Χριστιανοί, καθώς και οι αδελφές μας από το Γκόρνι και οι αδελφές από τη Μονή Γεθσημανή.
Σταθήκαμε ακριβώς μπροστά στο Κουβούκλιο. Και ξέρετε, η χάρη του Θεού έλαμπε τόσο έντονα, τέτοια ήταν η αφθονία της, που είναι αδύνατο να περιγραφεί με λόγια. Όταν κατέβηκε το Άγιο Φως, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Διόδωρος βγήκε ήρεμα από το Κουβούκλιο και ανάψαμε τα κεριά μας κατευθείαν από το κερί του. Έτσι ήταν την πρώτη χρονιά που ήρθα στους Αγίους Τόπους.
Και τη δεύτερη χρονιά—το ίδιο πράγμα. Σιωπή και ηρεμία. Και τώρα τόσοι πολλοί άνθρωποι έρχονται από όλες τις γωνιές του κόσμου που δεν μπορείς καν να μπεις στην εκκλησία!
Ολόκληρη η πλατεία μπροστά από την Εκκλησία του Παναγίου Τάφου είναι γεμάτη. Είναι κατανοητό:
θέλουν να συμμετάσχουν στο θαύμα της καθόδου του Αγίου Φωτός στον Πανάγιο Τάφο.
Είχα την τύχη να σταθώ μπροστά στο μεγαλύτερο ιερό της Χριστιανοσύνης σε μια συγκεντρωμένη σιωπή, η οποία εντείνει την προσευχητική κατάσταση.
Θυμάμαι ένα επεισόδιο με θέρμη και χαμόγελο. Ο μοναχός Παντελεήμων εργαζόταν στον Πανάγιο Τάφο για πολλά χρόνια, εκπληρώνοντας την υπακοή του αρχιφύλακά του.
Τότε κάποιος του είπε ότι μια νέα ηγουμένη είχε φτάσει στη Μονή Γκόρνι. Μιλούσε λίγα ρωσικά, αλλά ταυτόχρονα, προσπαθούσε με μεγάλη συγκίνηση να μου μεταφέρει το νόημα των λόγων του.
«Ματσ ! Ματσ ! Ματσ !» άρπαξε το χέρι μου. «Ο Τάφος! Ο Τάφος! Ο Τάφος!» Και με οδήγησε κατευθείαν στον Πανάγιο Τάφο.
Είδα ότι ολόκληρη η μαρμάρινη πλάκα εκεί ήταν υγρή και μύριζε ένα γλυκό άρωμα. Υπήρχε ένα κομμάτι βαμβάκι στην πλάκα, και ο πατήρ Παντελεήμων είπε ξανά τρεις φορές με συγκίνηση: «Βιτιλγιάι! Βιτιλγιάι! Βιτιλγιάι!»
Έπειτα μου έδωσε ένα κομμάτι από την κουστωδία - μια σφραγίδα φτιαγμένη από καθαρό κερί άριστης ποιότητας, η οποία χρησιμοποιείται για να σφραγίσει τις πόρτες του Κουβουκλίου πριν μπει ο Πατριάρχης.
Ο Πατριάρχης απομακρύνει αυτόν τον φύλακα και στη συνέχεια ο Πατέρας Παντελεήμων δίνει από ένα κομμάτι σε όλους - ένα κομμάτι βαμβάκι και ένα κομμάτι της σφραγίδας. Μερικές φορές δεν μπορώ καν να πιστέψω ότι μου έχει δοθεί τέτοια χάρη από τον Θεό, αλλά όλα αυτά έχουν συμβεί στη ζωή μου, για τα οποία είμαι απείρως ευγνώμων στον Κύριο.
Μητέρα, ποια είναι η σχέση σου με τις αδελφές των γυναικείων μοναστηριών στην Ιερουσαλήμ, οι οποίες υπάγονται στη δικαιοδοσία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Εκτός Ρωσίας;
Με τη χάρη του Θεού, ζούμε μαζί τους με ειρήνη και αρμονία.
Συνήθιζα να τους επισκέπτομαι όταν το επέτρεπε η υγεία μου. Οι αδελφές μου επισκέπτονται επίσης με χαρά αυτά τα μοναστήρια. Ας πούμε ότι φτάνει μια ομάδα προσκυνητών από τη Ρωσία ή γειτονικές χώρες - 20 ή 30 άτομα - και η Ρωσική Εκκλησιαστική Αποστολή της Εκκλησίας μας μου στέλνει αμέσως ένα πρόγραμμα για το πού να τους πάω και τι να τους δείξω. Το πρόγραμμα είναι πολύ περιεκτικό. Η Γεθσημανή περιλαμβάνεται πάντα, μαζί με μια επίσκεψη στη Μονή της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, Ισαποστόλου, και στο Όρος των Ελαιών, μαζί με μια επίσκεψη στη Μονή της Αναλήψεως του Κυρίου.
Μία από τις αδελφές μας, ως μέρος της υπακοής της, οδηγεί την ομάδα εκεί, και οι προσκυνητές μας γίνονται πάντα δεκτοί με θέρμη. Δεν υπάρχουν προβλήματα. Πρέπει επίσης να προστεθεί ότι βρισκόμαστε υπό τη δικαιοδοσία της Ρωσικής Εκκλησιαστικής Αποστολής στην Ιερουσαλήμ.
Χωρίς την ευλογία του επικεφαλής της Αποστολής, κανείς δεν μπορεί να πάει πουθενά ή να κάνει οτιδήποτε κατά την κρίση του. Όλα γίνονται μόνο με την ευλογία του.
Πώς τα καταφέρνει το Ρωσικό Ορθόδοξο μοναστήρι μας σε μια ιερή πόλη τριών θρησκειών; Υπάρχουν προβλήματα με τους εκπροσώπους τους ή με άτομα διαφορετικών εθνικοτήτων;
Ευτυχώς, όχι. Για να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά: έχουμε άριστες σχέσεις με τους Άραβες.
Οι περισσότεροι Άραβες είναι Μουσουλμάνοι, αλλά υπάρχουν και βαπτισμένοι Άραβες, Ορθόδοξοι Χριστιανοί.
Μερικοί από αυτούς εργάζονται στη Μονή Γκόρνενσκι και μας βοηθούν, επειδή το οικόπεδο του μοναστηριού είναι μεγάλο, με σπίτια όπου ζουν οι αδελφές. (Μία, δύο, τρεις, τέσσερις - όλο και πιο ψηλά στην πλαγιά.)
Τελούμε επίσης λειτουργίες στον κύριο καθεδρικό ναό της μονής στην κορυφή. Η κατασκευή του ξεκίνησε τον περασμένο αιώνα, το 1911, αλλά διακόπηκε το 1914 λόγω του ξεσπάσματος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Οι εργασίες συνεχίστηκαν μόνο το 2003 και στις 12 Νοεμβρίου 2012, ο Αγιώτατος Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρως Κύριλλος, κατά τη διάρκεια της επίσημης επίσκεψής του στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, έφτασε στη Μονή Γκόρνενσκι και καθαγίασε την Αγία Τράπεζα του καθεδρικού ναού προς τιμήν των Αγίων Πάντων που Έλαμψαν στη Ρωσική Γη. Πόσα χρόνια στεκόταν αυτός ο καθεδρικός ναός χωρίς λειτουργίες;! Και τώρα τόση χαρά για όλους, τόση ευτυχία! Συνήθιζα να λειτουργούμε στην κάτω εκκλησία προς τιμήν της Καζανικής Εικόνας της Μητέρας του Θεού.
Έχει γίνει λίγο γεμάτο εκεί, καθώς έρχονται πολλοί προσκυνητές, όπως μας υποσχέθηκε ο Αγιώτατος Πατριάρχης Αλέξιος Β'. Και τώρα ανεβαίνουμε επάνω...
Αλλά ας επιστρέψω στο ερώτημα που τέθηκε. Η εβραϊκή θρησκεία είναι ο Ιουδαϊσμός, οι Εβραίοι πηγαίνουν στη συναγωγή και δεν υπάρχει βάση για σύγκρουση μεταξύ μας.
Έχουμε επίσης καλές σχέσεις με τους αδελφούς μας εν Χριστώ - τους Ορθόδοξους Έλληνες της Αδελφότητας του Παναγίου Τάφου, τους φύλακες του Παναγίου Τάφου. Δόξα τω Θεώ, λοιπόν!
Μητέρα, ας πούμε ότι κάποιος από τη Ρωσία θέλει να έρθει στο Μοναστήρι Γκόρνι στην Ιερουσαλήμ για υπακοή, πού και σε ποιον πρέπει να απευθυνθεί;
Εξαρτάται από το πόσο καιρό σκοπεύει να έρθει κάποιος. Αν πρόκειται για, ας πούμε, τρεις μήνες, τότε τα έγγραφα πρέπει να διεκπεραιωθούν μέσω του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας.
Αν πρόκειται για ένα μήνα ή λίγο περισσότερο ή λιγότερο, τότε μέσω του επικεφαλής της Ρωσικής Εκκλησιαστικής Αποστολής στην Ιερουσαλήμ.
Κάποιοι μπορεί να παραμείνουν στην Αποστολή για να εργαστούν, ενώ άλλοι αποστέλλονται σε εμάς.
Έχουμε επίσης τοποθεσίες Ρωσικής Εκκλησιαστικής Αποστολής στη Χεβρώνα, κοντά στη Βελανιδιά της Μαμβρή, στην Ιεριχώ, στη Χάιφα και στην Τιβεριάδα - στις όχθες της Θάλασσας της Γαλιλαίας, όπου μπορείτε να δοκιμάσετε το «ψάρι του Αποστόλου Πέτρου».
Έχετε εκτεταμένη μοναστική εμπειρία, οπότε επιτρέψτε μου να σας κάνω την εξής ερώτηση: για παράδειγμα, κάποιος δεν μπορεί να καταλάβει αν πρέπει να γίνει μοναχός ή όχι; Πώς μπορεί να το καταλάβει;
Πρέπει να έχεις κλήση στη μοναστική ζωή για να υπηρετείς τον Κύριο ολόψυχα. Αν δεν νιώθεις ότι σε καλούν, μην μπεις σε μοναστήρι. Ξεκίνα οικογένεια, μεγάλωσε παιδιά. Αυτό είναι επίσης καλό. Και αν νιώθεις ότι σε καλούν, τότε πήγαινε με ταπεινότητα στην ψυχή σου. Και για την αγία υπακοή, ο Κύριος θα σε βοηθήσει—θα σε φωτίσει, θα σε διδάξει και θα σου δώσει πνευματική και σωματική δύναμη. Όλα για την αγία υπακοή! Τώρα, φυσικά, το πνεύμα έχει αλλάξει. Πολλοί το θέλουν πιο εύκολο. Υπάρχει μια αίσθηση θηλυπρέπειας, μια επιθυμία για παρηγοριά. Αλλά για χάρη του Κυρίου, για χάρη της μέλλουσας ζωής, για χάρη της Βασιλείας των Ουρανών και της σωτηρίας της ψυχής σου, πρέπει να υπομένεις τα πάντα, και όπου κι αν σε στείλουν να εργαστείς στο μοναστήρι, πρέπει να πεις μία μόνο λέξη ως απάντηση: «Ευλόγησέ με».
Και να κάνεις τα πάντα με ψυχή. Τότε θα υπάρχει ειρήνη στην ψυχή σου.
Το Πανεπιστημίου Ανθρωπιστικών Επιστημών του Αγίου Τύχωνα φιλοξένησε ένα συνέδριο αφιερωμένο στην 60ή επέτειο από τον θάνατο του Ηγουμένου Σεραφείμ (Κουζνέτσοφ) , ο οποίος τήρησε την υπόσχεσή του στη Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Φεοντόροβνα: διακινδυνεύοντας τη ζωή του σε κάθε στάδιο του απίστευτα μεγάλου ταξιδιού, ο ηγούμενος του Μπελογόρσκ κατάφερε τελικά να μεταφέρει τα λείψανα των Μαρτύρων του Αλαπαέφσκ (Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Φεοντόροβνα και Μοναχή Βαρβάρα) στην Ιερουσαλήμ, όπου τους ταφήσε χριστιανικά.
Μεταξύ των ομιλητών στο φόρουμ ήταν η Μοναχή Μαριάμ (Γιουρτσούκ), κάτοικος της Μονής Γκόρνι στην Ιερουσαλήμ.
Κατά τη διάρκεια του διαλείμματος, περιβαλλόταν από ανθρώπους που ήταν πρόθυμοι να ακούσουν από πρώτο χέρι για τη σωματική και πνευματική ευημερία της Ηγουμένης Γεωργίας, η οποία γιόρτασε τα 85α γενέθλιά της το 2016.
Η Μητέρα Μαριάμ απάντησε ότι η Ηγουμένη ήταν σωματικά αδύναμη - η ασθένεια και η ηλικία σαφώς είχαν επηρεάσει.
Αλλά η πνευματική της κατάσταση, σύμφωνα με τον καλεσμένο της, ήταν απλώς εκπληκτική.
Παρά τις αδυναμίες της, η Ηγουμένη ακτινοβολούσε συνεχώς φως και χαρά. Οι αδελφές λάμβαναν τόση παρηγοριά και ενθάρρυνση από αυτήν!
Κρίνοντας από τις αναμνήσεις των ηγουμένων των ορθόδοξων μοναστηριών μας, οι οποίες ξεκίνησαν το μοναστικό τους ταξίδι στην Πούχτιτσα με τη μελλοντική ηγουμένη της Μονής Γκόρνι, ηγουμένη Γεωργία, αυτή πάντα διέθετε το χάρισμα της παρηγοριάς και της ενθάρρυνσης. Μια τέτοια ανάμνηση αναφέρεται σε ένα άρθρο στην ιστοσελίδα του COMM , με τίτλο «Το κύριο πράγμα στη σχέση μεταξύ της Ηγουμένης και των Αδελφών είναι η προσευχή της Μητέρας και η αμοιβαία εμπιστοσύνη ».
Το άρθρο ετοιμάστηκε για τα 80ά γενέθλια της Ηγουμένης Αθανασίας (Γκρόσεβα), ηγουμένης της Σταυροπηγιακής Μονής του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στη Μόσχα.
Η πλέον συνταξιούχος Μητέρα Αφανασία, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, έχοντας έρθει στο μοναστήρι της πρωτεύουσας ως ζωντανό μέλος της Μονής Πούχτιτσα, προσπάθησε να μεταδώσει τις παραδόσεις του γηγενούς μοναστηριού της στις αδελφές της μονής στην Ιβάνοβσκαγια Γκόρκα.
Τους διηγήθηκε πολλές ιστορίες και η Ηγουμένη Γεωργία (Στσούκινα) κατείχε μια ξεχωριστή θέση στις αναμνήσεις της.
Ας θυμηθούμε ένα συγκινητικό επεισόδιο από την προαναφερθείσα δημοσίευση: οι αδελφές Πιουκτίτσα δούλευαν στα χωράφια, κουρεύοντας το κούρεμα. Έκανε ζέστη και όλοι ήταν κουρασμένοι.
Ξαφνικά, είδαν τη Μητέρα Γεωργία να τους φέρνει καρπούζια. Δεν τα είχε ξεχάσει! Τους έκανε χαρούμενους!
Οι ψυχές τους ένιωθαν πιο ευτυχισμένες και η σωματική τους δύναμη αυξήθηκε.
Ίσως αυτό το θεραπευτικό δώρο παρηγοριάς και ενθάρρυνσης, το οποίο έχει ενισχυθεί με τα χρόνια, είναι ένα από τα κύρια συστατικά του πνευματικού κατορθώματος της μητέρας Gornenskaya.
Το υλικό προετοιμάστηκε από την Ekaterina Orlova .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου