Prière du Samedi soir:

Ô Marie, Mère de Jésus et notre mère, Qui, au calvaire, avez partagé si courageusement la Passion de Notre Sauveur,
Ô Marie qui sait si bien réconforter les âmes douloureuses, accueillez maternellement vos enfants qui viennent vous implorer. Mère du bon conseil, guidez-nous dans nos résolutions et nos efforts.
Mère sans tache, inspirez-nous l'horreur du péché. Etoile du matin, fortifiez notre confiance.
Salut des infirmes, soutenez notre faiblesse.
Vierge fidèle, apprenez-nous la vraie charité.
Consolatrice des affligés, aidez-nous à offrir généreusement toutes nos épreuves.
Secours des chrétiens, faites de tous vos enfants une grande famille fraternelle et accueillante.
Reine des apôtres, donnez-nous une âme missionnaire.
Reine des martyrs, soutenez ceux qui donnent leur vie pour le règne de Dieu.
Reine de la paix, donnez la paix à notre monde. Amen. 

Très Sainte Mère de Dieu sauve nous…

During World War II, when the Italians attacked Greece on the orders of Mussolini, one of their first victims was the neighboring island of Corfu.

During World War II, when the Italians attacked Greece on the orders of Mussolini, one of their first victims was the neighboring island of Corfu.

The bombardment began on November 1, 1940 and lasted for months. Corfu did not have air defense facilities, so Italian bombers could fly at a particularly low altitude.

However, strange things happened during the bombing: both the pilots and those who were on the ground noticed that many bombs fell inconspicuously not straight down, but at an angle, and fall into the sea.

During the bombings, people flocked to the only shelter where they did not doubt to find protection and salvation - the church of St. Spyridon.

All the buildings around the church were badly damaged or destroyed, and it was preserved until the end of the war without damage, not even a single window glass cracked ...

ΤΟ ΜΉΝΥΜΑ ΤΟΥ ΙΒΆΝ ΑΠΌ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΌΤΗΤΑ

Ο  θείος μου Ivan Alekseevich Belyaev ήταν στρατιωτικός γιατρός  στο  επάγγελμα. Ήταν θαυμάσια όμορφος και είχε μια βαθιά πίστη, ταπεινότητα και πραότητα. Όταν σπούδασα στο Ινστιτούτο, με επισκέφθηκε, έφερε δώρα, μου μίλησε για θέματα εξαιρετικής ποιότητας και γενικά μου έδωσε, την ανιψιά του, ένα ορφανό (ο πατέρας της πέθανε πολύ νωρίς),  για πατρική φροντίδα και προσοχή. 
Το 1905, κατά τη διάρκεια του ιαπωνικού πολέμου, εργάστηκε στο ιατρείο. Εργαζόταν επίσης μια νεαρή νοσοκόμα, συγγενή ενός Ιατρού , επίσης όμορφη. Έπεσε στην αγάπη με τον θείο μου τόσο πολύ που του είπε: 
"Ιβάν Αλεξέεβιτς, αν δεν παντρευτουμε , θα αυτοκτονήσω". Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα. 

«Δεν πρόκειται να παντρευτώ», απάντησε.

- Λοιπόν, όταν μου λες αυτό , δεν θα είμαι ζωντανή . Ακούγοντας για τη δυνατότητα ενός τέτοιου τραγικού αποτελέσματος, ο θείος μου έγραψε μια επιστολή στη μητέρα του, τη γιαγιά μου. Εδώ είναι το περιεχόμενό της: "Μαμά, μια νοσοκόμα που  δουλεύει μαζί μου στο νοσοκομείο της άρεσω τόσο πολύ που μου είπε: αν δεν την παντρευτώ, θα αυτοκτονήσει, δεν θέλω να παντρευτώ καθόλου. σκληρή κατάσταση ". Η μητέρα απάντησε στον γιο της ως εξής: "Λυπάμαι Ιβάν , να την παντρευτείτε ." Ο γάμος πραγματοποιήθηκε. Αλλά μια επιδημία συνέβη στο μέτωπο. Ο Ivan Alekseevich ήταν στο ιατρείο όπου βρισκόταν ένας ασθενής με τυφο . Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, μολύνθηκε και πέθανε. Όταν το μήνυμα αυτό ήρθε στη νεαρή σύζυγο που τον αγαπούσε με πάθος, αν και πιστή , αλλά όχι βαθιάς προσευχής και μη γνωρίζοντας την Πρόνοια του Θεού, έπεσε στην απελπισία και την κατάθλιψη .

Καθίζει κάπως στο δωμάτιο και ξαφνικά βλέπει: ο αγαπημένος της Ιβαν μπαίνει. Έχοντας ξεχάσει ότι ήταν νεκρός, σηκώθηκε. 

Φαίνεται, πήγε στο τραπέζι, πήρε ένα μολύβι, αλλά το κρατούσε όχι όπως γράφουμε αλλά ανάποδα . Μια στιγμή - και εξαφανίστηκε. 

Η γυναίκα του άρπαξε ένα κομμάτι χαρτί με το γράψιμο ... "Αγαπητό χειρόγραφο , ήταν μαζί μου, τον είδα." Θεέ μου ευχαριστώ. 

Και το σημείωμα έγραφε : «Ο θάνατος είναι μια νέα ζωή , διοτι δεν υπάρχει θάνατος». 

Μέχρι τώρα, αυτή η μικρή σημείωση που έγραψε ο σύζυγός της, ο οποίος εμφανίστηκε μετά το θάνατό του,  την σώζει ως ιερό. Η πίστη της έγινε εντονότερη και βαθύτερη.

ΈΝΑ ΘΑΎΜΑ ΣΤΗ ΛΑΎΡΑ ΤΟΥ ΚΙΈΒΟΥ.

Όταν κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου οι Γερμανοί κατέλαβαν το Κίεβο, ο Γερμανός διοικητής της πόλης ήθελε να επισκεφτεί τα παγκοσμίου φήμης Σπήλαια της Λαύρας Κίεβο-Πέχερσκ. Για να γίνει αυτό, βρήκε έναν οδηγό - έναν μοναχό, πρώην κάτοικο αυτού του μοναστηριού.

Ο μοναχός προχώρησε με ένα αναμμένο κερί, ακολουθούμενο από Γερμανούς με ηλεκτρόφωνα. Ο αρχηγός μετέφερε ένα περίστροφο στο χέρι του. Κοντά στο ιερό του Αγίου Σπυρίδωνα Prospernik, ο οποίος πέθανε πριν από 800 χρόνια, σταμάτησε και ρώτησε τι συνέβησαν  σε αυτά τα κειμήλια. Ο μοναχός άρχισε να εξηγεί ότι αυτά είναι τα σώματα ανθρώπων, η άγια ζωή τους τίμησε με την αφθαρσια . Ο διοικητής με τη λαβή του περιστροφου χτυπούσε το χέρι του Μοναχού Σπυρίδωνα. Και τότε συνέβη το ανεξήγητο.

Ξηρό, σκοτεινό από τις αιώνες, το δέρμα ξεσπάει από καρπό του,  το αίμα έσπευσε από την πληγή (ίχνη τριών αποξηραμένων αιματων του είναι ορατά και τώρα στο χέρι του αγίου). Ο αρχηγός έφυγε από τη σπηλιά με τρόμο και πίσω του ολόκληρο το επιτελείο του.

Την επόμενη μέρα στο ραδιόφωνο της πόλης στο γραφείο του γερμανικού διοικητή ανακοίνωσε ότι άνοιξε το Κίεβο-Pechersk Lavra και όσοι το επιθυμούσαν θα μπορούσαν να εγκατασταθούν σε αυτό. Παρόμοιες ανακοινώσεις εμφανίστηκαν σε όλη την πόλη σε πυλώνες και περιφράξεις.

Από τη βιογραφία του Αγίου Kukshi (Velichko) του Ομολογητή

"Αυτή είναι η πίστη που ο Θεός περιμένει από μας".

"Αυτή είναι η πίστη που ο Θεός περιμένει από μας". 
«Αργά τη νύχτα σε ένα από τα σπίτια έπιασε φωτιά  σε όλη την οικογένεια -. Ο πατέρας, η μητέρα και τα παιδιά - ένα γεγονός που συγκλόνισε, έτρεξαν στο δρόμο και κοίταγαν από έξω τη φωτιά. Και ξαφνικά ο καθένας κατάλαβε ότι μεταξύ αυτών δεν υπάρχει  το μικρότερο μέλος της οικογένειας - ένας γιος ηλικίας πέντε ετών. Πιθανότατα, φοβούμενος από τη φλόγα και τον καπνό, αντί να κατέβει , ανέβηκε στα σκαλιά μέχρι την κορυφή. Δεν θα μπορούσε καν να ονειρευτεί να τον βρουν. Ξαφνικά, άνοιξε ένα παράθυρο και στο πρόσωπό του εμφανίστηκε ένα παραμορφωμένο πρόσωπο. Σε απελπισία, ο πατέρας φώναξε: "Πηδηξε !" Το παιδί, βλέποντας μόνο καπνό και φλόγες μπροστά του, φώναξε: 
"Μπαμπά, δεν μπορώ να σε δω!" 
- Αλλά σε βλέπω, μην φοβάσαι, πηδα τώρα! 
Το αγόρι, έχοντας συγκεντρώσει το θάρρος του, πήδηξε - και βρέθηκε ακριβώς στην αγκαλιά του πατέρα του. 
Αυτή είναι η πίστη που ο Θεός περιμένει από εμάς. "

Η ζωή στην έρημο ... ευνοεί την τελειότητα της ψυχής, αλλά πιο σημαντική είναι η εσωτερική διάθεση της ψυχής, η οποία αισθάνεται "εξόριστη ". Αυτή η κατάσταση μπορεί να κερδηθεί από όλους τους χριστιανούς σε όλες τις συνθήκες. Ιερομόναχος Δαμασκός Χρυστάντεν

Εδώ είναι ένας άνθρωπος που είναι 40 ετών. Λέει ότι τα χρόνια έχουν πετάξει απαρατήρητα από αυτόν.

Εδώ είναι ένας άνθρωπος που είναι 40 ετών. Λέει ότι τα χρόνια έχουν πετάξει απαρατήρητα από αυτόν. Αλλά δύο φορές και το 40 παράγουν το ίδιο αποτέλεσμα. Αν ένας 80 χρόνος άντρας λέει: "Τα χρόνια έχουν περάσει, σαν να μην ζούσα καθόλου", τότε τα επόμενα 80, και 800, θα πετάξουν το ίδιο γρήγορα. Ανεξάρτητα από το πόσα χρόνια ή ακόμα και αιώνες ένα άτομο παίρνει, όλα αυτά θα βυθιστούν στο παρελθόν, σαν μια στιγμή. Αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε για δεκάδες, εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια, δημιουργήθηκε για αιωνιότητα και δεν μπορεί να πάρει αρκετά  σε οποιοδήποτε χρονικό διάστημα. Η δίψα της ψυχής μας είναι η αθάνατη ζωή. Η ανάγκη της ψυχής είναι μόνο η αιωνιότητα, και όχι  κάτι λιγότερο. 
Ιερέας Valery Dukhanin

o αββάς Ιουστίνος του Τσέλιε (όρθιος), ο οσιακής μνήμης Πατριάρχης Παύλος (τότε επίσκοπος Πρίζρεν) μαζί με τον επίσκοπο Χρυσόστομο στο κάρο , κατά την αναχώρηση τους από το μοναστήρι τού Τσέλιε

ΕΝΑΣ ΜΑΝΔΥΑΣ.

Η πατριάρχης Παύλος συνέχισε να ζει αυστηρά ακόμα και όταν μετακόμισε στο Βελιγράδι, αφού εξελέγη στο υψηλότερο εκκλησιαστικό γραφείο. Όπως και πριν, είχε μόνο ένα μανδύα. Η αδελφή Αγίτσα, τον οποίο επισκεπτοταν συχνά, έκανε τη διασκέδαση του: «Τι είδους πατριάρχης είσαι, όταν έχεις μόνο ένα μανδύα;» Στην οποία ο νεοεκλεγείς πατριάρχης απάντησε: «Γιατί χρειάζομαι περισσότερα, δεν μπορώ να φορέσω δύο ταυτόχρονα!»

ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΚΑΙ Η ΜΑΝΑ.

Το αγόρι ήταν σοβαρά άρρωστος. Πολλές νύχτες η μητέρα καθόταν δίπλα στο κρεβάτι του, προσευχόμενη για τη βοήθεια του Θεού. Σε μία από τις βαρύτερες νύχτες υπήρχε ένα σφυρίσμα των φτερών του αγγέλου του θανάτου.
"Μην πάρετε το γιο μου μακριά!" Φώναξε η μητέρα του. - Το αγόρι μου δεν έχει μεγαλώσει ακόμα και δεν έχει γνωρίσει το πιο σημαντικό πράγμα - αγάπη.
«Στον ουρανό, θα συναντήσει το καλύτερο παρά στη γη», ψιθύρισε ο άγγελος.
"Αλλά τι θα φέρει μαζί του;" Αφήστε τον να συγκεντρώσει τουλάχιστον μερικές σταγόνες αγάπης και θα τον αφήσω να πάει στον ουρανό! - Η μητέρα παρακαλούσε.
- Καλός. Ας είναι όπως είπατε . Όταν γεμίσει αυτό το δακτύλιο με σταγόνες αγάπης, θα έρθω και πάλι πίσω του », είπε ο άγγελος και έβαλε ένα χρυσό δακτύλιο μπροστά από τη μητέρα του.
Όταν το αγόρι ανέκτησε, η μητέρα είπε στον γιο της:
- Να θυμάσαι , γιε μου για τη συμφωνία μας και μην βιάζεσαι να αγαπησεις . Η καρδιά του αγοριού μπορεί να αγαπά με επιδεξιότητα, και έδωσε γενναιόδωρα αυτό το δώρο στους συγγενείς του. Η μητέρα μου αγωνιζόταν με αγωνία τη στιγμή που η δακτυλιθρα ήταν γεμάτη. Χρόνια πέρασαν, ο γιος έγινε ενήλικας. Αγαπούσε την οικογένειά του, το έργο του και τους φίλους του. Φρόντισε για τη μητέρα και τον πατέρα με τρυφερότητα, και η δακτυλιθρα δεν είχε γεμίσει.
Η μητέρα είδε πάλι τον άγγελο του θανάτου, μόνο όταν ανέβηκε στον ουρανό.
«Με εξαπατήσατε, μητέρα», ο άγγελος ειπε. "Κανένα δακτυλίδι δεν μπορεί να περιέχει περισσότερο από τον όγκο του, αλλά το δακτυλίδι της αγάπης είναι αψίδα.

ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΊΟ.

Στο νοσοκομείο σε ένα δωμάτιο υπήρχαν δύο σοβαρά άρρωστοι. Κάποιος βρισκόταν δίπλα στο παράθυρο και το κρεβάτι του άλλου βρισκόταν στην πόρτα.

"Τι βλέπετε έξω από το παράθυρο;" - ρώτησε εκείνον που βρίσκεται κοντά στην πόρτα.
"Έξω από το παράθυρο", ο πρώτος απάντησε: "Βλέπω τον ουρανό,  τα σύννεφα που μοιάζουν με μικρά ζώα, λίμνη και δάσος σε απόσταση".

Κάθε μέρα, στο παράθυρο, έλεγε στον γείτονά του για το τι συνέβαινε έξω από το παράθυρο. Είδε μια βάρκα, ψαράδες με μια τεράστια κουπια , παιδιά που παίζουν στην παραλία, νέοι εραστές που κρατούν τα χέρια.

Ενώ παρακολουθούσε όλα αυτά τα εκπληκτικά γεγονότα έξω από το παράθυρο, ο γείτονάς του βασανίστηκε από μια θανάσιμη κακία. "Δεν είναι δίκαιο," σκέφτηκε. "Τι είδους πλεονέκτημα να βλέπει  έξω από το παράθυρο και όχι σαν εμένα που βλέπω μόνο την πόρτα με ξεφλουδισμένο χρώμα, ενώ  αυτός θαυμάζει την θέα από το παράθυρο;"

Μόλις βρισκόταν στο παράθυρο, εβηχε πολύ και άρχισε να πνίγεται . Προσπάθησε να φτάσει στο κουμπί κλήσης της νοσοκόμου, αλλά δεν είχε τη δύναμη, γιατί ο βηγας τον είχε διαλύσει . Ο γείτονας παρακολούθησε τι συμβαίνει. Θα μπορούσε να πιέσει το κουμπί, αλλά δεν το έκανε.
Μετά από λίγο, ο πρώτος πεθανε  στο κρεβάτι του.
Όταν μεταφέρθηκε, ο γείτονας ζήτησε από τη νοσοκόμα να μετακινηθεί στο παράθυρο.

Η νοσοκόμα συμμορφώθηκε με το αίτημα του ασθενούς, πήγε στο κρεβάτι του, τον βοήθησε να βρεθεί στο απέναντι κρεβάτι και  για να σιγουρευτεί ότι ο ασθενής ήταν άνετος και στη συνέχεια πήγε προς την πόρτα. Ξαφνικά σταμάτησε από το έκπληκτο θαυμασμό του ασθενούς:

"Αυτό το παράθυρο βλέπει  σε ένα κενό γκρίζο τοίχο! Αλλά εκείνος που πέθανε μου είπε ότι είδε ένα δάσος, μια λίμνη, σύννεφα, ανθρώπους ... Πώς θα μπορούσε να δει όλα αυτά από αυτό το παράθυρο;"

Η νοσοκόμα χαμογέλασε λυπημένη .

"Δεν μπορούσε να δει τίποτα, ο νεκρός ο γείτονάς σας ήταν τυφλός".

Ὁ Ἅγιος Σοφιανός, ὁ θαυματουργός, μᾶς βοηθάει σὲ πάσης φύσεως προβλήματα!

Ὁ Ἅγιος Σοφιανός, ὁ θαυματουργός, μᾶς βοηθάει σὲ πάσης φύσεως προβλήματα!

Ὀνομάζομαι Ἐλπίδα Κοντογιάννη καὶ διατηρῶ ἕνα μικρὸ τυροπιτάδικο στὸ κέντρο τῆς Ἀθήνας. Εἶναι οἰκογενειακὴ ἐπιχείρηση καὶ εἴμαστε ἡ τρίτη γενιὰ ποὺ τὸ συνεχίζουμε. 

Συχνὰ περνῶ ἀπὸ ἕνα μικρὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Προδρόμου, στὴν ὁδὸ Εὐριπίδου 70, καὶ συνήθως ἀνάβω τὸ κεράκι μου καὶ προσεύχομαι.

Μία ἡμέρα ἡ εὐλαβὴς κοπέλα, Γεωργία Θεοχαροπούλου, ποὺ βρίσκεται πάντα στὸ ἐκκλησάκι αὐτὸ καὶ προφανῶς τὸ φροντίζει, μὲ εἶδε μὲ φακέλους στὰ χέρια καὶ μὲ ρωτάει: «Στὴν ἐφορία πηγαίνεις;». Τότε τῆς ἀπαντῶ: «Εἶναι φάκελοι μὲ ρυθμίσεις καὶ πληρωμές!».  Αὐθόρμητα μοῦ δίνει μία εἰκόνα τοῦ ἄγνωστου ἁγίου Σοφιανοῦ, τοῦ Ἠπειρώτη, λέγοντάς μου: «Κράτησέ την, θὰ σὲ βοηθήσει πολύ».

Ἀμέσως ἀσπάστηκα τὴν εἰκόνα καὶ τὴν ἔβαλα στὸ πορτοφόλι μου. Ἔκτοτε ἡ δουλειά μου πῆγε πολὺ καλύτερα, καὶ τὶς ὀφειλές μου ἄρχισα νὰ τὶς ρυθμίζω καὶ νὰ τὶς καλύπτω. Μὲ λίγα λόγια ὅλες οἱ ἐκκρεμότητες σιγὰ-σιγὰ μπῆκαν σὲ μία τάξη. Πιστεύω ἀκράδαντα πὼς στὴν ζωή μας τίποτα δὲν γίνεται τυχαῖα. Πίστη καὶ υπομονὴ νὰ ἔχουμε καὶ ὁ Θεὸς δὲν θὰ μᾶς ἀφήσει!

 Εὐχαριστῶ τὸν ἅγιο Σοφιανό, τὸν Ἀρχιερέα τῆς Δρυϊνουπόλεως, γιὰ τὸ καλὸ ποὺ μοῦ ἔκανε καὶ εὔχομαι πάντα νὰ μὲ προσέχει καὶ νὰ μὲ βοηθάει...

Ἀμήν. 

Η καταστροφή της Αρχαίας Αθήνας από τον Σύλλα - Το χτίσιμο της Κωνσταντινούπολης". Έργο Δημητρίου Σκουρτέλη.

Η καταστροφή της Αρχαίας Αθήνας από τον Σύλλα - Το χτίσιμο της Κωνσταντινούπολης". Λεπτομέρεια: Ο Ρωμαϊκός στρατός με διοικητή τον Σύλλα καταστρέφει την Αθήνα. (86 π.Χ.) Έργο Δημητρίου Σκουρτέλη.

"Η καταστροφή της Αρχαίας Αθήνας από τον Σύλλα - Το χτίσιμο της Κωνσταντινούπολης". Λεπτομέρεια:Ο Ρωμαϊκός στρατός πολιορκεί την Αθήνα. (86 π.Χ.) Έργο Δημητρίου Σκουρτέλη.

"Η καταστροφή της Αρχαίας Αθήνας από τον Σύλλα - Το χτίσιμο της Κωνσταντινούπολης". Λεπτομέρεια: Ένας Άγγελος οδηγεί την Ελλάδα από την Αρχαία Αθήνα στην Κωνσταντινούπολη. Έργο Δημητρίου Σκουρτέλη.

"Η καταστροφή της Αρχαίας Αθήνας από τον Σύλλα - Το χτίσιμο της Κωνσταντινούπολης". Λεπτομέρεια: Ο Ιουστινιανός χτίζει την Αγία Σοφία. Έργο Δημητρίου Σκουρτέλη.

My friend has a disabled child. The mother finds it very difficult to live. Her arms are already falling from overexertion, besides, relatives advise her to hand over the baby. How to endure such suffering?

Archimandrite Raphael Karelin answers: 
- Suffering in this world is a sign of God's chosenness. And if a person shows patience and does not grumble, the suffering will become the wings that will lift him after death to heaven. Perhaps, for the sake of the aching baby, his parents will be saved, and the blessing of God will spread to the descendants of the whole family. An innocent sufferer is especially close to the Lord crucified on the Cross. And therefore in the future life he will have the strength and boldness to ask God for mercy for his relatives, especially those who worked for him ...

Δεν θα καθυστερήσει για τη Λειτουργία!

Προφανώς, συζητείται το κήρυγμα του ιερέα μετά τη Λειτουργία. Φωτογραφια του ιερέα Αντρέι Ρασάνοφ

"Προσευχηθητε στον Παντοδύναμο, μην ξεχάσετε την ημέρα και τη νύχτα ." Είναι καλύτερο να προσεύχεστε νωρίς το πρωί και τη νύχτα. " Μεγαλόσχημη Αντωνία (Kaveshnikova)

Μπορούμε να πούμε ότι ο σταυρός κάθε ατόμου γίνεται ακριβώς σύμφωνα με το μέτρο του και ότι μόνο η ανυπομονησία μας, η επαναστατικότητα και το πάθος μας τον κάνουν βαρύ. Μάρτυρας Βασιλείος της Μεταμόρφωσης, Επίσκοπος Κινησού

ΕΊΠΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ. Αν κάποιος δεν βλέπει τις αμαρτίες του, δεν σημαίνει ότι δεν τις έχει ... Αυτό σημαίνει ότι ένα άτομο δεν είναι μόνο σε αμαρτίες, αλλά και σε πνευματική τύφλωση ... Πρέπει να ζητήσουμε από τον Κύριο: "Δώστε μου τις αμαρτίες μου" .

Το πρωί σηκώθηκα και προσευχόμουν, ήμουν ευλογημένος όλη μέρα. Και πηγαίνω σε όλους τους δρόμους Όχι ένας, αλλά - μαζί με το Θεό! μοναχός Βαρνάβα Σανίν

ΠΟΙΑ ΕΊΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΎΤΕΡΗ ΤΑΧΎΤΗΤΑ ΣΤΗ ΓΗ;

- Ποια είναι η μεγαλυτερη ταχυτητα  στη Γη; 
"Η σφαίρα!" 
- Οχι. 
- Ήχος; 
"Όχι πραγματικά." 
"Φως;" 
"Όχι ... Προσευχή!" Γιατί φτάνει στον ουρανό, πριν ρωτήσετε ... 
_______________ 
"... ο πατέρας σου ξέρει τι χρειάζεται, πριν τον ρωτήσεις" (Ματθαίος 6: 8)

Symbol in the Church story:

One of the boys was starring at the iconstasis, where there was a cross and asked his father: "Why are there some animals on the cross, Dad?' The father was confused and didn't know how to answer that question and said: "Let us ask the priest. He will answer your question." The boy eagerly rushed to the priest to ask his question and to get an answer. The priest took the boy in his arms and sat him on his lap and said: "That is really a great question, too many people view the cross and do not notice things that you did. The cross also doesn't exist in all churches. This varies from church to church. But tell me, do you know what these animals are?"
-Yes, it is an eagle and a lion and a bull.
- And what else do you see?
- I see a human angel
- Do know what book is being held by each of them?
- No, father.
- The Gospels, my son.
- Gospels! Why carry gospels?
- This is the basis of our theme. Do you want to start with any of them?
- The eagle.
- The eagle symbolizes the Evangelist John. As the eagle flies in the sky, so does the Apostle John's theology soar, always speaks of Jesus as the Son of God, a God, as is steeped in dialogues between the Lord Jesus and God the Father.
- And the lion?
-The lion symbolizes the Evangelist Mark. You know that the roar of a lion, the voice is very strong in the forest. So was the voice of St. John the Baptist, with whom St. Mark begins his Gospel with the verse "Voice of one crying in the wilderness."
- The bull?
- The bull symbolizes Evangelist Luke, who begins his Gospel by talking about the temple, where they offer sacrifices and burnt offerings, which in turn is the true symbol of the sacrifice of God, Jesus Christ who redeemed us with His blood on the Holy Cross.
- the human angel?
- Oh! Human angel symbolizes the Evangelist Matthew when he speaks a lot about the Angel of the Lord at the beginning of his Gospel as it lists a lot of stories about Jesus Christ as the son of Man. Do you see now my son why these four symbols carry bibles?
- Yes, father! I have now learned that they symbolize the four evangelists. But I have one small question.
- Ask, my son.
- I see a dove painted above the Royal Doors, what does this symbolize?
- It symbolizes the Holy Spirit. We see it in many icons such as the Annunciation and the Tranfiguration icons. It also reminds us of the end of the days of Noah's flood and the beginning of a new era of God.
The boy sighed with joy, thanked the priest from the bottom of his heart and went back happily to his father.

MIRACLE IN THE KIEV-PECHERSKAYA LAVRE

When during the Great Patriotic War the Germans occupied Kiev, the German commandant of the city wished to visit the world-famous Caves of the Kiev-Pechersk Lavra. To do this, we found a guide - a monk, a former inhabitant of this monastery. 

The monk went ahead with a lighted candle, followed by Germans with electrophones. The commandant was carrying a revolver in his hand. Near the shrine of the St. Spiridon Prospernik, who died 800 years ago, he stopped and asked what these relics were made of. The monk began to explain that these are the bodies of people, their holy life honored incorruptibility. The commandant with the handle of the revolver struck the hand of the Monk Spiridon. And then the inexplicable happened. 

Dry, darkened from the ages, the skin burst on his wrist, and blood rushed from the wound (traces of three dried up streams of it are visible and now on the hand of the saint). The commandant fled in horror from the cave, and behind him the whole of his retinue.

The next day on the city radio the German commandant's office announced that the Kiev-Pechersk Lavra was being opened, and those who wished could settle in it. Similar announcements appeared throughout the city on pillars and fences. 

From the biography of St. Kukshi (Velichko) of the Confessor

In the hospital in one room were two seriously ill people.

In the hospital in one room were two seriously ill people. One lay by the window, and the other's bed was located at the door. 

"What do you see outside the window?" - asked the one lying near the door. 
"Outside the window", the first one replied: "I see the sky, clouds resembling little animals, a lake and a forest in the distance."

Every day, at the window, he told his neighbor about what was happening outside the window. He saw a boat, fishermen with a huge catch, children playing on the beach, young lovers holding hands. 

While he was watching all these amazing events outside the window, his neighbor was tormented by a deadly malice. "It's not fair," he thought. "What kind of merits did he get looking out the window, and not me, and I can only see the door with peeling paint, while he admires the view from the window?" 

Once lying at the window, he coughed heavily and began to choke. He tried to reach the nurse's call button, but he did not have the strength, because he shuddered with a cough. Neighbor watched what was happening. He could have pressed the button, but he did not.
After a while, the first calmed down and stretched out on his bed. 
When he was carried away, the neighbor asked the nurse to be moved to the window. 

The nurse complied with the request of the patient, went over to his bed, helped him to lie on the opposite bed and, making sure that the patient was comfortable, then went towards the door. Suddenly she was stopped by the astonished exclamation of the patient: 

"How so! This window overlooks a blank gray wall! But the one who died told me that he saw a forest, a lake, clouds, people ... How could he see all this from this window?" 

The nurse smiled sadly. 

"He could not see anything at all; your deceased neighbor was blind."

The boy was seriously ill. Many nights the mother sat by his bed, praying for God's help.

The boy was seriously ill. Many nights the mother sat by his bed, praying for God's help. On one of the heaviest nights there was a rustling of the wings of the angel of death. 
"Do not take my son away!" Exclaimed her mother. - My boy has not grown up yet and has not known the most important thing - love. 
"In heaven, he will meet all the best that is on earth," the angel whispered. 
"But what will he bring with him?" Let him collect at least a few drops of love, and I'll let him go to heaven! - Mother pleaded. 
- Good. Let it be as you ask. When he fills this thimble with drops of love, I'll come after him again, "said the angel and laid a gold thimble in front of his mother. 
When the boy recovered, the mother told her son and asked: 
- Remember, son, about our agreement and do not hurry to love. 
But can you order your heart. The boy's heart can skillfully love, and he generously gave this gift to his relatives. My mother was anxiously awaiting the moment when the thimble was full. Years passed, the son became an adult. He loved his family, his work and friends. He cared for the mother and father with tenderness, and the thimble was not filled.
Mother again saw the angel of death, only when she ascended to heaven. 
"You have tricked me, mother," the angel laughed. "No vessel can contain more of its volume, but the vessel of love is bottomless.

ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΊΔΩΝ.