Παρακλητικὸς Κανὼν εἰς τὸν ῞Οσιον Πανάρετον ̉Αρχιεπίσκοπον Πάφου .Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου.

 

῞Οσιος Πανάρετος

 

 ῾Ο ῞Οσιος Πανάρετος γεννήθηκε στὴν Πε­ριστερωνοπηγὴ Ἀμμοχώστου, περὶ τὸ 1710. Οἱ γονεῖς του ἦταν ἄνθρωποι εὐλα­βεῖς καὶ εὔποροι. Ὁ Ἅγιος ἔμαθε τὰ πρῶτα γράμμα­τα ἀπὸ τοὺς γονεῖς του καὶ μετὰ συ­νέχισε τὶς σπουδές του στὸ Ἑλληνικὸ σχολεῖο στὴ Λευκωσία. Μετὰ τὸ πέρας τῶν σπουδῶν του ἐγκαταβίωσε στὸ ἐρειπωμένο μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ἀναστασίου, ποὺ βρισκόταν στὸ χωριό του. Ἀργότερα χειροτονήθηκε ἱερέας καὶ διετέλεσε ἡγούμενος γιὰ πολλὰ χρόνια στὸ μοναστήρι τῆς Θεοτόκου στὴν Παλλου­ριώτισσα Λευκωσίας. Ἡ κατάσταση τότε ἦταν μαρτυρι­κή. Μὲ κίνδυνο τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς του ὁ Ἅγιος ἔγινε ὁ παρήγορος ἄγγε­λος τῶν πιστῶν. ῾Ο λαός τό 1767 τὸν ἐξέλεξε Μητροπολίτη Πά­φου. Ἀπὸ τὴ θέση αὐτὴ τοῦ δόθηκε ἡ εὐκαιρία νὰ ἀναπτύξει ὅλα τὰ κρυμμένα χαρίσματά του καὶ ἔγινε τὰ σκοτεινὰ ἐκεῖνα χρό­νια βακτηρία καὶ φάρος φωτεινός. Ποίμανε τὸ ποίμνιό του μὲ αὐταπάρνηση. Σὲ ὅλη του τὴν ζωὴ προετοιμα­ζόταν γιὰ τὴν ὥρα τῆς ἐξόδου του. Ἀξιώθηκε δὲ νὰ προγνώσει τὴν ὥρα τῆς κοιμή­σεώς του. Πρὶν τὴν κοίμησή του εἶπε στὸν πρωτοσύγκελό του ὅτι θὰ ἔλθει ὁ φίλος του Ἐπίσκοπος πρώην Καρπάθου Παρ­θένιος, γιὰ νὰ τὸν ἐξομολογήσει. Αὐτός νόμισε ὅτι ὁ ῞Αγιος παραμιλοῦ­σε λόγω τῆς ἀρρώστιας του καὶ παράκουσε ῞Ομως, μετὰ τὴν ἐπι­μονὴ τοῦ ῾Αγίου, ὑπάκουσε καὶ πράγματι βρῆκε στὴν προκυμαία ἕνα πλοῖο, μέσα στὸ  βρισκόταν ὁ Ἐπί­σκοπος Παρθένιος, ὁ ὁποῖ­ος ἔσπευσε νὰ συναντήσει τὸν Ἅγιο. Ἀφοῦ τὸν ἐξομολόγησε, τὴν ἑπόμενη ἡμέρα λειτούργησε καὶ τὸν κοι­νώνησε. Ὁ ῞Αγιος τὸν παρακάλεσε νὰ παραμείνει ἄλλη μία ἡ­μέρα, γιὰ νὰ τελέσει καὶ τὴν ἐξόδιο Ἀκολουθία του. Ἐκεῖ­νος παρέμεινε καὶ κήδευσε τὸ ἱε­ρὸ λείψανο τοῦ ῾Αγίου, τὸ ὁποῖο εὐωδίαζε καὶ μάλιστα θερά­πευσε καὶ πολλοὺς ἀσθενεῖς.

 

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὸν ῞Οσιον Πανάρετον  ̉Αρχιεπίσκοπον Πάφου

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

 

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ ὅ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξής:

 

Ἦχος δ΄. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ…

Τὸν  ̉Αρχιποίμενα ὑμνήσωμεν πάντες* τῶν  ̉Ορθο­δόξων οἱ χοροὶ καὶ προσπέσωμεν* ἐν κατανύξει κράζοντες ἐκ μέσης ψυχῆς˙* ῥῦσαι τοὺς προστρέχο­ντας,* ὦ Πανάριτε μάκαρ,* πάσης περιστάσε­ως καὶ ἐκ νόσων ποικίλων* ταῖς πρὸς Χριστὸν λι­ταῖς σου, Θαυ­μαστέ,* σὲ γὰρ προστάτην* ἀκοίμητον ἔχο­μεν. 

 

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ… ̉ Απολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον...

Τὸν τῆς Πάφου Ποιμένα θεῖον Πανάρετον,* ὡς Ἱε­ράρχην Κυρίου ἀνευφημήσωμεν,* ὅτι ἐργάτης συ­νετὸς* ὄντως καὶ ἄριστος, πασῶν τῶν θείων ἀρε­τῶν* καὶ Ἁγίοις θαυμαστὸς ἐγένετο ἐπ̉ ἐσχάτων* καὶ πά­ντων προστάτης καὶ φύλαξ,* τῶν ἀνυμνοῦντων αὐ­τοῦ τὴν κοίμησιν.

 

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ… Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε,* τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ  ἀνάξιοι.* Εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστα­σο πρε­σβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἔως νῦν ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀ­ποστῶμεν, Δέσποινα ἐκ σοῦ˙* σοὺς γὰρ δού­λους σώ­ζεις ἀεὶ* ἐκ παντοίων δεινῶν.

῾Ο Νʹ (50ος) Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος.^[1]

 

ᾨδὴ αʹ. Ἦχος πλ. δʹ. ῾Ὺγρὰν διοδεύσας…

Τὰς χείρας μου αἴρω ἱκετικῶς* πρὸς σὲ  ̉Αρχιθύτα,*  ̉Ορθοδόξων καταφυγή,* εὐμένισον δέομαι ὁ τά­λας,* τὸν Πανοικτήρμονα,  κτίστην τοῦ σύμαντος.

 

Παρέχεις συζύγοις ὑπομονήν,* ἐλπίδαν, εἰρήνην* καὶ τελείαν ὑπακοήν˙* διὸ σοι προσφεύγομεν ἱκέ­ται* καὶ ἐξαιτούμεθα πάντες τήν σκέπην σου.

 

Καρδίαν σὺ νήφουσαν, θαυμαστέ,* παράσχου ἱκέ­ταις* ὡς καὶ σώφρονα λογισμόν,* ἵνα τὸν Σω­τήρα τῶν ἀνθρώπων* ἐκ μέσης καρδίας πάντες δο­ξάζωμεν  

 

Θεοτοκίον.

῝Ον ἔτεκες, Μῆτερ, ἐν Βηθλεὲμ* ἱκέτευε τά­χος* ἐξαι­τούμεθα ταπεινῶς* ὑπὲρ τῶν σῶν δού­λων, Θεοτό­κε,* ἵνα ῥυσθῶμεν κινδύνων καὶ θλί­ψεων.

 

ᾨδὴ γʹ. Οὐρανίας ἁψῖδος…  

Σὺ παρέχεις ἰάσεις, θαυματουργέ ῞Οσιε,* ἡμῖν τοῖς πι­στῶς δεομένοις καὶ ἀνακράζουσι˙* σπεῦ­σον καὶ σῶ­σον ἡμᾶς* ἐκ τῶν δεινῶν νοσημάτων* καὶ ἐξ ὄ­γκων, ῞Αγιε, πάντας ἀπάλλαξον.

 

Ο ρθοδόξων ἐδείχθης* φρουρὸς ὁ ἀκοίμητος* καὶ τῶν μοναζόντων τὸ κλέος ὡς καὶ τὸ πρότυπον* τῶν δὲ νοσοῦντων ἀεὶ* σὺ ἰατρὸς καὶ προστάτης* καὶ χη­ρῶν ὑ­πέρμαχος* ἀκατανίκητος.

 

̉Οφθαλμοὺς ἀλλοδόξων,  ̉Αρχιθύτα, διάνοιξον* καὶ ἐν τῇ ὀρθῇ ἡμῶν πίστιν* τούτους ὁδήγησον* καὶ Χριστῷ λυτρωτῇ* σὺν ἡμῖν, πάτερ, ὑμνεῖσαι* καὶ λα­τρεύσαι δέομαι* σὺ καταξίωσον.

 

Θεοτοκίον.

̉Ε κ τροχαίου, Παρθένε,* σὺ διαφύλαξον* πάντας τοὺς προστρέχοντας πόθῳ* πρὸ τῆς εἰκόνος Σου* καὶ ἐξαιτοῦντας, ῾Αγνή* τὴν σὴν βοήθειαν πί­στει* καὶ Χριστὸν δοξάζοντας,* Θεομακάριστε.

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων, Πανάριτε σοῦ ἱκέτας,* ὅτι πάντες δεητικῶς πρὸς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔχοντι τῷ Θεῷ παῤῥησίᾳ.

 

̉Ε πίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν,* καὶ ἴα­σαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

 

Δέησις, ὁ Χορός: Κύριε, ἐλέησον. (δωδεκάκις), ὁ ῾Ιερεύς: ῞Οτι ἐλεήμων …

 

Κάθισμα Ἦχος βʹ. Τὰ ἄνω ζητῶν...

Σὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον·* ἐ­λέους πηγὴ καὶ πιστῶν καταφύγιον* ἐκτενῶς βο­ῶμέν σοι,* ̉Αρχιθύτα Πανάριτε, πρόφθασον˙* καὶ ἐκ κινδύνων λύτρωσαι  ἡμᾶς* τοὺς πρὸς σὲ ἀπαύστως προστρέχοντας.

 

ᾨδὴ δʹ. Εἰσακήκοα, Κύριε,…

Τοὺς νοσοῦντας θεράπευσον,* ἰατρὲ ἀνάργυρε, σοῦ δεόμεθα* καὶ θεραπευτὰς βοήθησον* ποι­εῖν καλὰς διαγνώσεις πάντοτε.

 

Τέκνα τάχος σὺ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι, ̉Αρχιθύτα Πανάριτε,* καὶ παράσχου ῥώσιν ἅπασι* τοῖς σοι πόθῳ καὶ πίστει προστρέχουσι.

 

Τὴν νεότητα φύλαττε* ἐκ τῶν τοῦ ὄφεως δειγμά­των, ῞Οσιε,* σοῦ θερμῶς δεόμεθα, πάτερ,* ἡμεῖς οἱ προ­στρέχοντες τῇ σκέπῃ σου.

 

Θεοτοκίον.

῾Ολοψύχως σοῦ δέομαι* τὰ τέλη ἀνώδυνα πᾶσι δώ­ρησε* καὶ κατεύνασον τὸν τάραχον* τοῦ νο­ὸς μου, Κόρη Θεοδόξαστε.

 

ᾨδὴ εʹ. Φώτισον ἡμᾶς…

῞ Υπνον ἐλαφρὸν* καὶ ἀνάπαυσιν τοῦ σώματος* πα­ράσχου πάντες δεόμεθα θερμῶς* καὶ ταῖς λι­ταῖς Σου* τῆς ψυχῆς τὰ πάθη κοίμησον.

 

Νόσων ἰατρὸς* ἀνεδείχθης σύ, Πανάριτε,* διό σοι πάντες προσφεύγομεν θερμῶς* καὶ ἐξαιτοῦμεν παρασχεῖν ἡμῖν τὴν ἴασιν.

 

Πάντας τοὺς πιστοὺς* ἐντρυφήσαι καταξίωσον* ἐν ταῖς Γραφαῖς,  ̉Αρχιθύτα θαυμαστέ,* καὶ βιώ­σαι τοῖς Χριστοῦ λόγοις καὶ προστάγμασι.

 

Θεοτοκίον.

Φόβον τοῦ Θεοῦ* τῇ καρδίᾳ μου ἐμφύτευσον* καὶ ὑγιείαν σὺ παράσχου μοι* τῷ ἀναξίῳ ἱκέ­τῃ σου, ῾Οδηγή­τρια.

 

ᾨδὴ στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

Τὰ τέκνα τῶν ̉ Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τοῦ λοιμοῦ τῆς ἁμαρτίας, Θεόφρον,* καὶ ταῖς λιταῖς σου, τῆς Πάφου τό κλέος,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου ὁδήγη­σον* δεόμεθά σου ταπεινῶς,* Πανάριτε, πιστῶν κα­ταφύγιον.

 

̉Εκ βλάβης τῶν φρενῶν διαφύλαττε,* σὺ, Πανάρι­τε, ἱκέτας σου τάχος* καὶ ἐκ ποικίλων παγίδων ἀ­παύστως* ἃς ὁ ἐχθρὸς ἐξυφαίνει διάσωσον* δεόμε­θα γονυκλινῶς,*  ̉Αρχιθύτα, ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι.

 

῾Ως τεῖχος, καταφυγῆς καλοῦμέν σε,* ̉Ορθοδόξων οἱ χοροὶ θεοφόρε,* καὶ ἰατρὸν ἐν τοῖς νόσοις παμμά­καρ,* σὲ  ὀνομάζομεν,  Ὅσιε,  ἅπαντες,* δεόμε­θά σου, ἀγαθέ,* ἐκ τῶν παθῶν τοὺς ἱκέτας διάσωσον.

 

Θεοτοκίον.

Πανάχραντε, ̉ Ορθοδόξους φύλαττε* καὶ διάσωζε ἐκ πάσης κακίας* καὶ ἐν τῇ πίστει ἡμῶν ἀλλοδό­ξους* τάχος ὁδήγησον πάντες δεόμεθα* τοὺς δὲ ποι­μένας ἀκραιφνεῖς* ὁδηγοὺς ἱκετῶν Σου ἀνάδειξον.

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων, Πανάριτε σοῦ ἱκέτας,* ὅτι πάντες δεητικῶς πρὸς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔχοντι τῷ Θεῷ παῤῥησίᾳ.

 

῎Α χραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ̉  ἐσχάτων  τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυ­σώ­πησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

 

Δέησις, ὁ χορός: Κύριε, ἐλέησον. (δωδεκάκις), ὁ ῾Ιερεύς: ῞Οτι ἐλεήμων …

 

Καὶ τὸ Κοντάκιον.  Ἦχος β´. Προστασία.

Σὺ προστάτης τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντος* καὶ μεσίτης πρὸς τὸν Ποιητὴν ἀμετάθετος˙* μὴ παρί­δῃς* ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνὰς,* ἀλλὰ σπεῦ­σον σύ, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν τῶν πι­στῶς δεομένων σου˙* δέχου ἡμῶν πρεσβείαις* καὶ ῥῦ­σε ἐκ τῶν κινδύνων,* Πανάριτε, ἰσχυρὸν* τῶν  ̉Ορθο­δό­ξων καταφύγιον.

 

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δ´.

Τ

ίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐ­τοῦ. (δίς)

 

Στίχος: Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι.

Τ

ίμιος ἐναντίον Κυρίου  ὁ  θάνατος τοῦ  Ὁσίου αὐ­τοῦ.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι  ἡμᾶς …

῾Ο χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν τοῦ ἁγίου Εὐαγ­γελίου, Εἰρήνη πᾶσι.

῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉ Εκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. στ΄ 17-22) ἁγί­ου Εὐαγγελίου …

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Τ

ῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔστη ὁ ̉Ιησοῦς ἐπὶ τόπου πεδι­νοῦ, καὶ ὄχλος μαθητῶν αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πο­λὺ τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ ῾Ιερουσα­λὴμ καὶ τῆς παρα­λίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἳ ἦλθον ἀκοῦσαι αὐτοῦ καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐ­τῶν, καὶ οἱ ὀ­χλούμενοι ἀπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, καὶ ἐθερα­πεύοντο˙ καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἅπτεσθαι αὐ­τοῦ, ὅτι δύναμις παρ᾿ αὐτοῦ ἐξήρχετο καὶ ἰᾶτο πά­ντας. Καὶ αὐτὸς ἐπάρας τοὺς ὀ­φθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς μα­θητὰς αὐτοῦ ἔλεγε˙ μακά­ριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ˙ μακάριοι οἱ πει­νῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε˙ μακάρι­οι οἱ κλαίο­ντες νῦν, ὅτι γελάσετε˙ μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσω­σιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσω­σιν ὑ­μᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πο­νηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.

 

῾Ο χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ …

Ταῖς τοῦ σοῦ ῾Οσίου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλει­ψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ…  

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη*  τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου…

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β´. Ὅλην ἀποθέμενοι...

Μὴ ἐγκαταλείπης με* τῶν  ̉Ορθοδόξων προστά­τα* καὶ πιστῶν τὸ στήριγμα,* ἀλλὰ δέξαι δέη­σιν τοῦ ἱκέτους σου˙* θλῖψις γὰρ ἔχει με,* φέρειν οὐ δύνα­μαι* ἀρχεκάκου τὰ τοξεύματα˙* σκέπην οὐ κέ­κτημαι* οὐ­δὲ ποῦ πρσφύγω ὁ ἄθλιος,* πά­ντοθεν πο­λεμού­με­νος* καὶ παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλὴν σου.* Σπεῦσον,  ̉Αρχιθύτα* Πανάριτε, προ­στάτα καὶ φρου­ρὲ* τῶν δεομένων σοι, ἔνδοξε,* καὶ εὐχὰς ἐκπλήρω­σον.  

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαὸν σου…

῾Ο χορός: Κύριε ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉ Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

῾Ο χορός: ̉ Αμήν.

 

ᾨδὴ ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας ...

῾Ραθυμίας ἀμέτρου* καὶ δεινῆς ἀῤῥωστίας ταῖς ἱκε­σίαις σου,* Πανάριτε παμμάκαρ,* προστρέχοντά σοι ῥῦσαι,* τῇ σῇ σκέπῃ κραυγάζοντας·* ὁ τῶν Πατέ­ρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

 

̉Ορθοδόξων κατέστης* ἰατρὸς ὁ ἀλάνθαστος καὶ ἀ­νάργυρος,* καὶ πόλεως τῆς Πάφου* ἀκοίμητος προ­στάτης* καὶ φρουρός, Θεοδόξαστε,* διὸ πιστῶν οἱ χο­ροί* Χριστὸν δοξολογοῦσι.

 

̉Ατεκνίαν γυναίων* θεραπεύεις ταχέως, σεμνὲ Πα­νάριτε,* διὸ καὶ αἱ ποθοῦσαι* υἱοὺς καὶ θυγα­τέρας* ἱ­κετικῶς σοῦ δέονται˙* τέκνα παράσχου ἡ­μῖν,* λιταῖς σου,  ̉Αρχιθύτα.

 

Θεοτοκίον.

̉Ο ρθοδόξων κατέστης* ἀρωγὸς καὶ προστάτις, Θε­ομακάριστε.* διὸ σὲ ἀνυμνοῦσιν καὶ σὲ δοξολογοῦ­σι* καὶ  προσπίπτοντας  ᾂδουσι˙* σύ, Θεοτό­κε  ἁγνή,* ἐ­λέησον τὸν κόσμον. 

 

ᾨδὴ ηʹ. Τὸν Βασιλέα ...

Τὴν νεολαίαν* ἐξ ἐθισμῶν ὀλεθρίων,* διάσω­σον, Πανάριτε, τάχος* καὶ  φύλαττε  ταύτην* ἐκ  πλά­νης δι­αβόλου. 

 

̉Α καταπαύστως* πρὸ τῆς εἰκόνος σου, Πάτερ,* ὡς ἱ­κέτης προσπίπτω ὁ τάλας* καὶ θερμῶς βοῶ σε* χα­ρᾶς σὺ ἔμπλισόν μοι.

 

̉Α δυναμίας* τῶν μαθητῶν ταῖς λιταῖς σου* θερα­πεύ­ει ὁ Κτίστης ταχέως* καὶ εἰς τοὺς γονέας* χα­ρὰν παρέχει, Μάκαρ.

 

Θεοτοκίον.

Τὸν Κύριόν μου* καὶ Λυτρωτὴν τῆς ψυχῆς μου* κα­θικέτευε δέομαι, Μῆτερ,* ἵνα ὁ ἀχρεῖος* ἰδῶ Θεοῦ τὴν δόξαν.

 

ᾨδὴ θʹ.  Κυρίως Θεοτόκον...

̉Αγάπην καὶ εἰρήνην,* ῥώμην καὶ ὑγείαν,* ὑπομο­νήν καὶ πραότητα δίδου ἡμῖν* καὶ τῆς ὀσφῦος τὰ ἄλγη* λιταῖς σου ἴασον.

 

῾Ημᾶς τοὺς  ̉ Ορθοδόξους* στήριξον τῇ πίστει* καὶ τοῦ Κυρίου  τὴν  δόξαν  ἀξίωσον* ἰδεῖν  οἱ  ἀχρείοι,* μάκαρ Πανάριτε.

 

Διάσωσον ἐκ πλάνης* τέκνα ̉Ορθοδόξων* καί ἐκ χει­ρῶν τοῦ ἀλάστορος δέομαι,* ἵνα ὑμνοῦμεν ἀπαύ­στως* Σέ, Θεοδόξαστε.

 

Θεοτοκίον.

̉Α μόλυντε Μαρία,* Μῆτερ, τοῦ ῾Υψίστου* τοὺς ὀ­φθαλ­μοὺς ἀλλοδόξων διάνοιξον,* καὶ  ἐν τῆ  πί­στει  ἡμῶν* ὁδήγησον, Παρθένε. 

 

Καί τά Μεγαλυνάρια.

῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς* μακαρίζειν σε τὴν Θεοτό­κον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμη­τον* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιωτέ­ραν τῶν Χερου­βεὶμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σερα­φείμ,* τὴν  ἀδιαφθόρως  Θεὸν Λόγον τε­κοῦ­σαν,* τὴν ὄ­ντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.

 

Χαίροις, ὦ Πανάριτε θαυμαστέ,* κλέος  ̉Ορθοδό­ξων* καὶ ῾Ελλήνων καταφυγή.* Χαίροις, τῶν νοσοῦ­ντων* ἀνάργυρος θεράπων* καὶ πάντων τῶν ἐν θλί­ψει* τὸ καταφύγιον.

 

Κύπρον καὶ ῾Ελλάδαν, θαυματουργέ,* φύλαττε ἀ­παύστως ἐκ κινδύνων πολυειδῶν* καὶ τὴν νέο­λαίαν* ὁδήγει,  ̉Αρχιθύτα,* εἰς τὰς νομὰς Κυρίου* πά­ντες δεόμεθα,

 

Πάφου,  ̉Αρχιθύτης, ὁ ἐκλεκτὸς* καὶ τῆς νήσου Κύ­πρου ἀντιλήπτωρ καὶ βοηθὸς˙* σὺ τῶν ἀσθενοῦ­ντων ἐδείχθης ὁ θεράπων* καὶ τῶν πιστῶν τὸ κλέος,* μάκαρ Πανάριτε.

 

Πάντας τοὺς προστρέχοντας ἐπὶ σέ,* μὴ ἐγκαταλεί­πεις εἰς τὰς χείρας τοῦ πτερνηστοῦ,* ἀλλὰ σὺ πα­ράσχου* ὑγείαν, σωφροσύνην* μετάνοιαν καὶ πίστιν* καὶ βίον ἔνθεον.

 

῎Εχοντες προστάτην καὶ βοηθὸν* σέ, τὸν  ̉Αρχιθύ­την,* οὐ πτοούμεθα παντελῶς* καὶ οὐ δηλιῶ­μεν* πρὸ τῶν πολλῶν κινδύνων* ἃς ὁ σατὰν ἐκφαί­νει,* μά­καρ Πανάριτε.

 

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυ­ρί­ου* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ῞Αγιοι πά­ντες,* με­τὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν,* εἰς τὸ σωθῆ­ναι ἡμᾶς.

 

῾Ο Χορός: ῞Αγιος ὁ Θεός,… (τρίς). Δόξα Πατρὶ καὶ... Παναγία Τριάς,...,  Κύριε, ἐλέησον (τρίς). Δόξα Πατρὶ καὶ ..., Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ... ῾Ο ῾Ιερεύς: ῞Οτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία …  Ὁ Χορός:  ̉Α­μήν.  

 

Καὶ τὸ  ̉Απολυτίκιον.  Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον…

Τ

ὸν τῆς Πάφου Ποιμένα θεῖον Πανάρετον,* ὡς Ἱε­ράρχην Κυρίου ἀνευφημήσωμεν,* ὅτι ἐργάτης συ­νετὸς* ὄντως καὶ ἄριστος, πασῶν τῶν θείων ἀρε­τῶν* καὶ Ἁγίοις θαυμαστὸς ἐγένετο ἐπ’ ἐσχάτων* καὶ πά­ντων προστάτης καὶ φύλαξ,* τῶν ἀνυμνοῦντων αὐ­τοῦ τὴν κοίμησιν.

 

῾Ο ῾Ιερεύς. ̉ Ελέησον  ἡμᾶς  ὁ  Θεός … καὶ  μνημονεύει τὰ ὀνόματα ὑπὲρ ὧν τελεῖται ἡ Παρά­κλησις καὶ ποιεῖ μκρὰν ἀπόλυσιν. Δόξα σοι Χριστὲ ὁ Θεὸς, ἡ ἐλπὶς ἡμῶν. Κύριε … ῾Ο χορός. Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ … Κύριε, ἐλέησον (τρίς) Πάτερ, ἅγιε εὐλόγησον.

 

   Τῶν πιστῶν ἀσπαζομένων τὰς εἰκόνας ψάλλομεν:

῏Ηχος β´. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου.

Δ

έχου παρακλήσεις μοναστῶν,* δέχου  ̉Ορθοδό­ξων δεήσεις,* ὦ ̉Αρχιθύτα Χριστοῦ,* ἄλλον γὰρ οὐκ ἔ­χομεν* πρὸς τὸν Θεὸν πρεσβευτήν,* οἱ πα­θῶν ἐμπι­μπλάμενοι* ἀόκνως, φωσφόρε,* σὲ ἐπικαλούμε­θα καὶ ἱκετεύομεν˙* ῞Αγιε Πανάριτε, σπεῦσον,* καὶ ῥῦ­σαι ἱ­κέτας σου τάχος* ἐκ πάσης περιστάσεως καὶ θλί­ψεως.

 

῏Ηχος πλ. δʹ.

Δ

έσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπὸ  πάσης ἀνάγκης καὶ θλί­ψεως.

 

῏Ηχος βʹ.

Τ

 ὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆ­τερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

 

῏Ηχος αʹ.

Τ

ῇ πρεσβεία Κύριε, πάντων τῶν ἁγίων* καὶ τῆς Θε­οτόκου* τὴν σὴν εἰρήνην δὸς ἡμῖν* καὶ ἐλέη­σον ἡ­μᾶς,* ὡς μόνος οἰκτίρμων

 

῾Ο ῾Ιερεύς ἤ ὁ Προεστώς.

Δ

ι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν,* Κύριε  ̉Ι­η­σοῦ Χριστὲ ὁ Θεός,* ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.

 

̉Αμήν

 

 

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Αγιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πα­τρὶ…,  Καὶ νῦν…  

Η Νεομάρτυς Μαρία η Μεθυμοπούλα (1826) | 1 Μαΐου | Μικρή Ιστορία από τη Ζωή της Εκκλησίας

 

«Σήκω και πήγαινε στην οδό που λέγεται Ευθεία». (Πράξεις 9:11)

Χριστός Ανέστη!

«Σήκω και πήγαινε στην οδό που λέγεται Ευθεία». (Πράξεις 9:11)

Όταν ο Σαούλ τυφλώθηκε επειδή δίωκε Χριστιανούς και υπέστη μια δραματική μεταστροφή, ο Θεός αποκαλύπτει ότι έπρεπε να πάει στη Δαμασκό σε μια «οδό που λέγεται Ευθεία», όπου θα έμενε στο σπίτι ενός άνδρα ονόματι Ιούδα, μέχρι να έρθει ο Ανανίας να τον θεραπεύσει.

Η συμβολική και μεταφορική σημασία μιας «οδού που λέγεται Ευθεία» δεν διαφεύγει από τον αναγνώστη, διότι αντιπροσωπεύει μια πνευματική μετάβαση και αναπροσαρμογή από μια χαοτική ζωή αμαρτίας και επιθετικότητας, σε μια ζωή με σκοπό, ακολουθώντας το σωστό και στενό (ευθύ) μονοπάτι που μας οδηγεί στην Αληθινή Οδό και τη σωστή κατεύθυνση (Ησαΐας 40:3) που ο Ιωάννης ο Πρόδρομος διακήρυξε ως προετοιμασία για την άφιξη του Μεσσία.

Πάτερ Παναγιώτης 

ΑΓΙΑ ΑΡΓΥΡΗ: Η ΕΝΔΟΞΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ . ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγος – Καθηγητής.

 

ΑΓΙΑ ΑΡΓΥΡΗ: Η ΕΝΔΟΞΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ  Θεολόγος – Καθηγητής

      Στην ένδοξη χορεία των Νεομαρτύρων ξεχωριστή θέση κατέχουν οι γυναίκες Νεομάρτυρες, οι οποίες συναγωνίστηκαν επάξια τους άνδρες σε πίστη ηρωισμό και παρρησία. Μια από τις ηρωικότερες Νεομάρτυρες είναι και η αγία Νεομάρτυς Αργυρή.

       Γεννήθηκε στην Προύσα της Βιθυνίας της Μ. Ασίας το 1688. Οι γονείς της Γεώργιος και Σωσάνα, ήταν ευσεβείς και φρόντισαν να μεταδώσουν και στην κόρη τους την ευσέβεια και τη βαθειά πίστη στο Θεό. Η μικρή Αργυρή είχε εκδηλώσει νωρίς ασυνήθιστες αρετές και ήταν πρότυπο για όλα τα παιδιά της περιοχής. Μεγάλωνε με παιδεία νουθεσία Κυρίου και ο Θεός την είχε προικίσει επίσης και με θαυμαστή σωματική ομορφιά.

      Όλοι την αγαπούσαν και την υπολήπτονταν. Εκτός όμως από το διάβολο, ο οποίος μισεί θανάσιμα τους πιστούς και ενάρετους ανθρώπους. Ενέβαλε ερωτικό πάθος σε κάποιον μουσουλμάνο προύχοντα της πόλεως, ο οποίος την πολιορκούσε με τις ανήθικες προτάσεις του. Της ζητούσε να την παντρευτεί, αφού ασπασθεί το Ισλάμ. Η χριστιανή νέα απέκρουε με επιμονή και υπομονή τις προτάσεις του αλλόθρησκου. Τον διαβεβαίωνε ότι ήταν αδιανόητο να προδώσει την πίστη της στο Χριστό και να ασπασθεί άλλη θρησκεία.

      Όταν έγινε 17 ετών οι γονείς της την πάντρεψαν με έναν πιστό και ενάρετο νέο. Το γεγονός αυτό εξόργισε τον μουσουλμάνο και θέριεψε το δαιμονικό πάθος του για εκείνη. Ο διάβολος δεν τον άφηνε να ησυχάσει. Τον οδήγησε μάλιστα σε μια ακραία ενέργεια. Στην περιοχή εκείνη υπήρχε η συνήθεια στους νεόνυμφους, λίγες μέρες μετά το Ιερό Μυστήριο, να ντύνεται η νύφη το νυφικό της φόρεμα και να πηγαίνουν στην εκκλησία να κάμουν Παράκληση στην Παναγία, για να στεριώσει ο γάμος τους.

       Ο μουσουλμάνος βρήκε την ευκαιρία που ζητούσε. Πήρε μαζί του κάποιους φίλους του μουσουλμάνους και όρμισαν στο ναό, με βρισιές και κατάρες. Συνέλαβαν την νύφη και την οδήγησαν στον τούρκο δικαστή της Προύσας, με την κατηγορία ότι δήθεν είχε υποσχεθεί ότι θα αλλάξει πίστη και θα γίνει μουσουλμάνα. Εδώ πρέπει να διευκρινίσουμε πως η συκοφαντία περί δήθεν υπόσχεσης εξισλαμισμού ήταν συνηθισμένο φαινόμενο στα μαύρα χρόνια της δουλείας. Όποιος τούρκος μισούσε κάποιον χριστιανό τον κατάγγειλε στις αρχές ότι του είχε υποσχεθεί ότι θα γινόταν μουσουλμάνος. Το αποτέλεσμα ήταν είτε ο Χριστιανός να αλλαξοπιστήσει ή θανατωθεί! Αυτό προέβλεπε η σαρία, δηλαδή ο ισλαμικός νόμος! Με αυτόν τον δαιμονικό τρόπο εξισλαμίστηκαν χιλιάδες χριστιανοί.

         Ατάραχη και αγέρωχη η Αργυρή απολογήθηκε μπροστά στον τούρκο δικαστή, διαβεβαιώνοντάς τον  πως ουδέποτε σκέφτηκε κάτι τέτοιο. Κατάγγειλε δε τον τούρκο ως συκοφάντη. Όμως δεν ήταν εύκολο ραγιάς να βρει το δίκιο τους στα χρόνια εκείνα. Η μαρτυρία των υπόδουλων Χριστιανών δεν λαμβάνονταν υπόψη από τις τουρκικές αρχές. Έτσι και ο τούρκος δικαστής της Προύσας δεν πίστεψε την Αργυρή και γι’ αυτόν την έστειλε να δικαστεί στην Κωνσταντινούπολη.

        Το ίδιο και στον ανώτερο δικαστή η νεαρή Χριστιανή Αργυρή στάθηκε με θάρρος μπροστά του και τον διαβεβαίωσε πως  «Ουδέποτε σκέφθηκα ή είπα κάτι τέτοιο, να αρνηθώ την πίστη μου. Είμαι Χριστιανή και Χριστιανή θέλω να αποθάνω»! Κατάγγειλε δε τις συκοφαντίες του τούρκου, ο οποίος ήταν παρών και συνέχιζε να ψευδολογεί!

      Ο ανώτερος δικαστής δεν την πίστεψε και έδωσε διαταγή να την μαστιγώσουν αλύπητα και να την κλείσουν στη φοβερή και υγρή φυλακή στην περιοχής Χάσκιοϊ. Την ανέκριναν για μέρες και προσπαθούσαν να την πείσουν να αλλαξοπιστήσει και

να παντρευτεί τον τούρκο προύχοντα, για να μην σαπίσει στη φυλακή. Η Αργυρή προτίμησε το δεύτερο. Μάταια οι γονείς της και ο σύζυγός της προσπαθούσαν να την απελευθερώσουν. Ως και στον Σουλτάνο είχαν καταφύγει. Αλλά δυστυχώς οι τούρκοι ήταν αμετάπειστοι.

       Οι συνθήκες στη φυλακή ήταν φοβερές. Μαζί της βρισκόταν και πολλές τουρκάλες, καταδικασμένες για βαριά παραπτώματα. Σ’ αυτές έβαλε ο διάβολος πειρασμό να ενοχλούν, να βρίζουν, να χλευάζουν και να χτυπούν την Αργυρή. Εκείνη υπέμεινε τα βασανιστήρια και τους εξευτελισμούς με πρωτοφανή υπομονή. Πίστευε ότι κακοπαθούσε για το Χριστό και αυτό της έδινε κουράγιο και δύναμη. Προσεύχονταν ατέλειωτες ώρες και δοξολογούσε το Θεό για την τιμή που της έκανε να υποφέρει για την αληθινή της πίστη.

        Έμεινε φυλακισμένη για 17 ολόκληρα χρόνια. Υπόμεινε τα πάντα για την αγάπη του Χριστού. Το φοβερό μπουντρούμι της φαινόταν παράδεισος, όπου βίωνε την άκτιστη χάρη του Θεού πλουσιοπάροχα. Κάποιος πλούσιος και ευλαβής Χριστιανός έμπορας, ο Μανόλης Κιουρτζίμπασης, αποφάσισε να διαθέσει χρήματα για την απελευθέρωσή της. Εκείνη όταν το πληροφορήθηκε αρνήθηκε κατηγορηματικά την πρότασή του. Προτίμησε να μείνει στη φυλακή, την οποία αποκαλούσε «βασιλικό παλάτι του βασιλέως Χριστού»!

       Μετά από λίγες ημέρες, στις 5 Απριλίου 1721, παρέδωσε την αγία της ψυχή στον Νυμφίο Χριστό, που τόσο αγάπησε και πόθησε στη ζωή της. Πριν ξεψυχήσει κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων κρυφά, κρυμμένα μέσα σε σταφίδα, που της έφερε κάποιος σεβάσμιος γέροντας. Οι Χριστιανοί της Πόλης πήραν το τίμιο σκήνωμά της και το έθαψαν στην περίβολο του Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής στο Χάσκιοϊ. Στις 30 Απριλίου 1725 έγινε ανακομιδή του λειψάνου της, το οποίο βρέθηκε άφθορο να ευωδιάζει. Οι πιστοί το έβαλαν σε πολυτελή λάρνακα και το εναπέθεσαν στο ναό της Αγίας Παρασκευής, με την άδεια του τότε Πατριάρχου Παϊσίου και ορίστηκε να εορτάζεται η μνήμη της στις 30 Απριλίου, την ημέρα της ανακομιδής του λειψάνου της.

      Δυστυχώς κατά τα δραματικά γεγονότα του 1955 οι τούρκοι έκαψαν τη λάρνακα και κατέστρεψαν το τίμιο λείψανο, εκτός από ένα μικρό τεμάχιο.

      Η αγία Νεομάρυς Αργυρή θεωρείται, και δικαίως, η προστάτης του γάμου, η οποία στηρίζει τους ευσεβείς και ενάρετους συζύγους.

      

               

ΠΑΠΆ ΓΑΒΡΙΉΛ Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΌΣ.

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΖΕΒΕΔΑΙΟΥ . ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού.

 

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΖΕΒΕΔΑΙΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

       Στον κύκλο των δώδεκα μαθητών του Χριστού υπήρχε και ένας στενότερος κύκλος τριών μαθητών, του Πέτρου, του Ιακώβου και του Ιωάννου. Αυτοί οι τρείς βρισκόταν πιο κοντά στον Κύριο και απολάμβαναν περισσότερο της εμπιστοσύνης Του. Ένας λοιπόν από αυτούς ήταν ο απόστολος Ιάκωβος.

      Καταγόταν από την πόλη της Βησθαϊδά της Γαλιλαίας και ήταν γιός του Ζεβεδαίου (Ματθ.4,21. Μαρκ.1,19.3,17. Λουκ.5,10) και της Σαλώμης (Ματθ.20,20.Μαρκ.15,40.16,1). Ήταν δε μεγαλύτερος  αδελφός του αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου (Μαρκ.5,37). Το επάγγελμά του ήταν ψαράς, ασχολούνταν με την αλιεία στη μεγάλη και πλούσια σε αλιεύματα λίμνη Γεννησαρέτ. Μαζί του είχε τον αδελφό του Ιωάννη και τον πατέρα του. Απ’ ότι φαίνεται είχε δική του εύρωστη αλιευτική επιχείρηση, δικό του πλοίο και απασχολούσε πολλούς εργάτες. Συνεργάτης του στην επιχείρηση ήταν και ο Πέτρος (Λουκ.5,10).

       Ανήκε σε ευσεβή οικογένεια, η οποία σέβονταν τις θρησκευτικές παραδόσεις και ασκούσαν τα νενομισμένα.  Ο ίδιος είχε βαθειά ευσέβεια και πολύ  έντονη την προσδοκία της έλευσης του Μεσσία. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι όταν άκουσαν το κήρυγμα του Ιησού, αυτός και ο αδελφός του Ιωάννης, «αφέντες τον πατέρα αυτών Ζεβεδαίον εν τω πλοίω μετά τω μισθωτών απήλθον οπίσω αυτού» (Μαρκ.1,20).

       Ο Ιάκωβος, όπως και ο αδελφός του Ιωάννης, μαζί με το συνεργάτη τους τον Πέτρο, έγιναν οι πλέον στενοί συνεργάτες του Κυρίου και αποτέλεσαν το στενό κύκλο των μαθητών Του, την ομάδα των τριών πλησιέστερων αποστόλων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γίνουν μάρτυρες πολλών μεγάλων γεγονότων, που δεν τα βίωσαν οι άλλοι Απόστολοι.

       Αξιώθηκαν να γίνουν αποκλειστικοί μάρτυρες του θαυμαστού γεργονότος της Μεταμορφώσεως του Κυρίου στο όρος Θαβώρ (Ματθ.17,1.Μαρκ.9,2.Λουκ.9,28). Είδαν την θαυμαστή ανάσταση της κόρης του αρχισυνάγωγου Ιάειρου (Μάρκ.5,27. Λουκ.8,51). Είχαν την τιμή να προσκληθούν από τον Ιησού κοντά Του κατά τις ώρες της αγωνίας στον κήπο της Γεσθημανής (Μάρκ.14,33.Ματθ.26,37).

       Η οικειότητα αυτή οδήγησαν προφανώς τον Ιάκωβο με τον αδελφό του Ιωάννη να ζητήσουν μέσω της μητέρας τους, της Σαλώμης, επίσης αφοσιωμένης μαθήτριας του Χριστού, από Αυτόν, πρωτοκαθεδρία στην εγκόσμια βασιλεία Του, παρανοώντας την αποστολή του Μεσσία (Ματθ.20,20-23.Μαρκ.10,35). Ήταν και αυτοί δεμένοι με την ιουδαϊκή αντίληψη ότι ο Μεσσίας θα ήταν ένας εγκόσμιος ισχυρός άρχοντας, ο οποίος θα αναβίωνε το θρόνο του Δαβίδ, θα απελευθέρωνε τους Ιουδαίους από τη ρωμαϊκή κυριαρχία και θα τους ανύψωνε σε κυρίαρχο έθνος, το οποίο θα εξουσίαζε όλους τους λαούς του κόσμου.

      Ο Χριστός όμως, επειδή τους αγαπούσε και καταλάβαινε τα ευγενή τους αισθήματα τους εξήγησε με πραότητα και καλοσύνη ότι «ουκ οίδατε τι αιτείσθε. Δύνασθε πιείν το ποτήριον ο εγὼ πίνω, και το βάπτισμα ο εγὼ βαπτίζομαι βαπτισθήναι; οι δε είπον αυτώ· δυνάμεθα. ο δ Ιησούς είπεν αυτοις· το μεν ποτήριον ο εγὼ πίνω πίεσθε, και το βάπτισμα ο εγὼ βαπτίζομαι βαπτισθήσεσθε· το δε καθίσαι εκ δεξιών μου και εξ ευωνύμων ουκ έστιν εμὸν δούναι, αλλ᾿ οις ητοίμασται» (Μαρκ.10,38-40). Και πάλι δεν κατάλαβαν τι τους είπε. Εν τω μεταξύ «ακούσαντες οι δέκα ήρξαντο αγανακτείν περὶ Ιακώβου καὶ Ιωάννου» (Μαρκ.10,41), προφανώς διότι φοβήθηκαν ότι θα έπαιρναν εκείνων την πρωτοκαθεδρία. Τότε ο Χριστός «προσκαλεσάμενος αυτοὺς λέγει αυτοίς· οίδατε ότι οἱ δοκούντες άρχειν των εθνών κατακυριεύουσιν αυτών και οι μεγάλοι αυτών κατεξουσιάζουσιν αυτών· ουχ ούτω δε έσται εν υμίν, αλλ᾿ ος εὰν θέλῃ γενέσθαι

μέγας εν υμίν, έσται υμών διάκονος, και ος εὰν θέλῃ υμών γενέσθαι πρώτος, έσται πάντων δούλος· και γαρ ο υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλὰ διακονήσαι, και δούναι την ψυχὴν αυτού λύτρον αντὶ πολλών» (Μαρκ.10,42-45). Βρήκε την ευκαιρία να μιλήσει για την φρίκη των εξουσιαστών του κόσμου, η οποία δεν ταιριάζει στη νέα κοινωνία, στην επί γης πνευματική βασιλεία Του, όπου δεν (θα) πρέπει να υπάρχει εξουσία, αλλά αλληλοδιακονία, έχοντας ως πρότυπο τη δική Του διακονία, ο Οποίος έδωσε την ψυχή Του, ως λύτρα για την απελευθέρωση του κόσμου από την αιχμαλωσία του διαβόλου και τη δουλεία της αμαρτίας.    

       Τον Ιάκωβο χαρακτήριζε ζωηρός ενθουσιασμός και βαθιά πίστη. Είδε, μαζί με τους υπολοίπους δέκα μαθητές τον Κύριο αναστάντα και τα θαυμαστά γεγονότα, που επακολούθησαν. Έγινε μάρτυρας της ανάληψης του Κυρίου και αποδέκτης της αποστολής του για τον ευαγγελισμό του κόσμου (Ματθ.28,20), «έως εσχάτου της γης» (Παρξ.1,8). Την αγία ημέρα της Πεντηκοστής βρέθηκε στο υπερώο της Ιερουσαλήμ, όπου, μαζί τους δέκα μαθητές και τη Θεοτόκο, έλαβε το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος (Πραξ.2,1-12) και έλαβε μέρος στην εκλογή του Ματθία, ο οποίος πήρε τη θέση του προδότη Ιούδα (Πραξ.1,23-26).

     Κατόπιν ανέλαβε να κηρύξει το Ευαγγέλιο στην ευρύτερη περιοχή της Παλαιστίνης. Μεγάλο πλήθος ανθρώπων μεταστρέφονταν στη νέα πίστη και άλλαζε τρόπο ζωής χάρις στο έργο του Ιακώβου. Αυτό θορύβησε ιδιαίτερα τους άρχοντες των Ιουδαίων, οι οποίοι τον συνέλαβαν και τον αποκεφάλισαν, με διαταγή του Ηρώδη Αγρίππα, το 44 μ. Χ. (Πράξ.12,2). Ο Ιάκωβος είναι ο πρώτος μάρτυρας μεταξύ των Αποστόλων.

      Η μνήμη του εορτάζεται στις 30 Απριλίου.

ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΙΑΣΩΝ, ΣΩΣΙΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΣ ΚΕΡΚΥΡΑ .ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΙΑΣΩΝ, ΣΩΣΙΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΣ ΚΕΡΚΥΡΑ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

        Κάθε περιοχή επιδεικνύει τους φωτιστές της στην χριστιανική πίστη και τιμά τους χριστιανούς ιεραποστόλους οι οποίοι τους κήρυξαν το Ευαγγέλιο και τους μετέτρεψαν στην αληθινή και μόνη σώζουσα πίστη στο Χριστό.  Έτσι και η Κέρκυρα σεμνύνεται για τους φωτιστές της, Αγίους Αποστόλους Ιάσονα και Σωσίπατρο, οι οποίοι θεωρούνται οι ιδρυτές της Εκκλησίας στο νησί και ανήκουν στην χωρία των Ο΄ Αποστόλων. Μαζί με αυτούς τιμάται και η πρώτη χριστιανή γυναίκα του νησιού, μάρτυρα Κερκύρα.

      Ο Ιάσων καταγόταν από την Ταρσό και έζησε στην Θεσσαλονίκη και ο Σωσίπατρος από την Αχαΐα. Τα ονόματά τους αναφέρονται στις επιστολές του Αποστόλου Παύλου και στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων. Μάλιστα ο Παύλος τους ονομάζει ως συγγενείς του, προφανώς όχι εξ αίματος αλλά εννοούσε την πνευματική συγγένεια τους ένωνε διότι υπήρξαν υπάκουη και συνεργάσιμη συνεργάτες του.

      Τον Ιάσονα τον γνώρισε ο Απόστολος Παύλος στην Θεσσαλονίκη ο οποίος διατηρούσε επιχείρηση υφαντουργίας. Σαγηνεύτηκε από τον κήρυγμα του Παύλου, κατηχήθηκε και βαπτίστηκε. Μάλιστα προσέφερε το ευρύχωρο και πολυτελές σπίτι του στον Παύλο και τον Σίλα, όπως αναφέρει ο ιερός συγγραφέας των Πράξεων των Αποστόλων Λουκάς (17,6). Κάνει την οικία του τόπο συνάντησης των πρώτων θεσσαλονικέων χριστιανών και καταφύγιο από τους φανατικούς διώκτες τους.  Ο Ιάσων προστάτεψε τον Παύλο και τον Σίλα  και φρόντισε να τους φυγαδέψει στη  Βέροια όταν οι Ιουδαίοι της Θεσσαλονίκης επιδίωκαν να τους κακοποιήσουν και να τους σκοτώσουν. Στη συνέχεια τον βρίσκουμε στην Κόρινθο, όπου ο Ιάσων έδωσε χρήματα στον Παύλο για τις ανάγκες της ιεραποστολής.

      Ο Σωσίπατρος όπως είπαμε γεννήθηκε και έζησε στην Αχαΐα, όπου γνώρισε τον Απόστολο Ανδρέα και έλαβε από αυτόν το Άγιο βάπτισμα, γενόμενος στενός συνεργάτης του. Κάποια στιγμή βρέθηκε στην Ρώμη όπου γνωρίστηκε με τον Απόστολο Παύλο, συνδέθηκε μαζί του και χειροτονήθηκε επίσκοπος Ικονίου. Το όνομα του αναφέρεται στην προς Ρωμαίους επιστολή του Παύλου.

       Σύμφωνα μαρτυρία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου ο Σωσίπατρος είναι το ίδιο πρόσωπο που αναφέρεται στις πράξεις των Αποστόλων, εκεί στη Ρώμη γνωρίστηκε με τον Ιάσονα, συνδεθήκαν με αδελφική αγάπη και στενή φιλία και αποφάσισαν να κάμουν από κοινού ιεραποστολή.

       Διαβαίνοντας διάφορες περιοχές κηρύττοντας το Ευαγγέλιο έφτασαν τελικά στο νησί της Κέρκυρας. Οι κάτοικοι του νησιού ήταν βουτηγμένοι σε ακραίες μορφές δεισιδαιμονίας και ειδωλολατρίας. Το εκεί αδίστακτο και σκοταδιστικό ειδωλολατρικό ιερατείο τους κρατούσε σε σκοτάδια πλάνης, για να τους  εκμεταλλεύεται οικονομικά. Διοικητής του νησιού ήταν ένας φανατικός και θηριώδης ειδωλολάτρης ο Κερκυλλίνος που είχε μια κόρη την Κερκύρα.

      Οι δύο Απόστολοι κήρυξαν με θέρμη την νέα πίστη τους κερκυραίους, αποδεικνύοντας και μετά θαύματα τους ότι ήταν άνθρωποι γνήσιοι του Θεού και πώς  η νέα πίστη που κήρυτταν ήταν η αληθινή, Έτσι μεγάλο πλήθος κατοίκων αρνιόταν την ειδωλολατρία, μεταστρέφονταν στην πίστη του Χριστού και βαπτίζονταν αθρόα.  Αυτό όμως θορύβησε τους ιερείς των ειδώλων, οι οποίοι έβλεπαν να αδειάζουν τα σκοταδιστικά ιερά τους και να μένουν απούλητα τα ανόητα και σαθρά προϊόντα της δεισιδαιμονίας, που τους απόφεραν τεράστια κέρδη.

      Έτρεξαν στον διοικητή Κερκυλλίνο στον οποίο κατάγγειλαν τους δύο Αποστόλους ως ταραχοποιούς, ως κακοποιά, ασεβείς προς τους «θεούς» και επικίνδυνα στοιχεία και πως αν έμειναν στο νησί θα προκαλούσαν την μήνη των

«θεών», οι οποίοι θα κατέστρεφαν τους κατοίκους.  Ο δεισιδαίμονας, θηριώδης και φανατικός ειδωλολάτρης διοικητής διέταξε να τους συλλάβουν και να τους βασανίσουν.  Κατόπιν τους έριξαν στην φυλακή. Αλλά και εκεί οι δύο Απόστολοι συνέχισαν το κήρυγμά τους στους φυλακισμένους και μετέτρεψαν πολλούς στην πίστη του Χριστού. Έτσι βάπτισαν επτά ληστές και τον  μαζί με τον δεσμοφύλακα Αντώνιο. Αργότερα και αυτοί πέθαναν με μαρτυρικό  θάνατο.

      Το γεγονός μεταστροφής των ληστών εξαγρίωσε περισσότερο τους ειδωλολάτρες οι οποίοι πήγαν ξανά στον διοικητή να το αναφέρουν ότι και ως κρατούμενοι ήταν πολύ επικίνδυνοι και έπρεπε να θανατωθούν. Ο διοικητής τους κάλεσε για ανάκριση και εκείνοι ομολόγησαν με θάρρος την πίστη τους στον αληθινό Τριαδικό Θεό και σαν στιγμάτισαν ειδωλολατρία, ως λατρεία των δαιμόνων.

     Την ανάκριση παρακολουθούσε κρυφά η κόρη του διοικητή, η Κέρκυρα, η οποία ενθουσιάστηκε από το θάρρος και την ομολογία των δύο Αποστόλων. Βγήκε μπροστά και φώναξε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Θεός. Αιφνιδιάστηκαν όλοι και διακόπηκε η ανάκριση, οδηγώντας ξανά τους Αποστόλους στη φυλακή.

      Περισσότερο από όλους αιφνιδιάστηκε από την μεταστροφή της Κέρκυρας ο πατέρας της, ο όποιος προσπάθησε να την αποτρέψει να αρνηθεί τα είδωλα. Εκείνη έμεινε αμετάπειστη έβγαλε τα πολυτελή ενδύματα της και τα βαρύτιμα κοσμήματα της, τα πούλησε και το τίμημα το μοίρασε στους φτωχούς. Ντύθηκε  φτωχικά ενδύματα και πήγε να συναντήσει τους δύο Αποστόλους στην φυλακή, προκειμένου να μάθει περισσότερα για τον Ιησού Χριστό και την υπέροχη διδασκαλία Του, η οποία την σαγήνευσε.

       Βλέποντας ο διοικητής ότι ήταν αδύνατο να την μεταπείσει διέταξε και την έκλεισαν και αυτή στην φυλακή, δίνοντας διαταγή να την  βασανίσουν, ελπίζοντας ότι θα την επανέφερε στην λατρεία των ειδώλων και των ψεύτικων θεών. Η δεκαεξάχρονη κοπέλα υπέμεινε με ηρωισμό τα μαρτύρια λαμβάνοντας ουράνια βοήθεια.

      Κατόπιν έστειλε έναν θηριώδη και αιμοβόρο Αιθίοπα για να την βασανίσει. Αλλά και εκείνος δεν κατόρθωσε τίποτε. Αντίθετα, τον κατήχησε και αυτόν και τον έκανε χριστιανό! Ο διοικητής, γενόμενος έξαλλος διέταξε τον θάνατό του. Τα μαρτύρια συνεχίστηκαν για την αγία Κερκύρα. Οι δήμιοι άναψαν φωτιές να την κάψουν ζωντανή, εκείνη γονάτισε ανάμεσα στις φωτιές και προσευχόταν. Τότε συνέβη το απροσδόκητο, η φωτιά αρνήθηκε να την κάψει, σχηματίστηκε ένα στεφάνι γύρω της και ένας ολοφώτεινος άγγελος του Θεού την κάλυψε με τα φτερά του!

      Οι δήμοι τρόμαξαν βλέποντας το θαύμα, όχι όμως και ο δαιμονισμένος διοικητής, ο οποίος το απέδωσε τους «θεούς» του, ότι δήθεν την προστάτευσαν για να επανέλθει στην λατρεία τους! Τότε η ηρωική μάρτυρας φώναξε στον πατέρα της: «Δεν  ντρέπεσαι να αποδίδεις τα θαύματα του Χριστού στους δαίμονες;». Ο οργισμένος πατέρας της έδωσε διαταγή να την σκοτώσουν με βέλη.

      Η αγία Κερκύρα, υπέμεινε με καρτερία τους αβάσταχτους πόνους των πληγών, από τις οποίες έτρεχε το τίμιο αίμα της, παραδίδοντας το πνεύμα της στο Χριστό, τον αληθινό Θεό, που έγινε άνθρωπος, να σώσει τον άνθρωπο από την αμαρτία και τις πλάνες των ειδώλων.

      Μετά από αυτό ακολούθησαν τα βασανιστήρια των αγίων Ιάσονα και Σωσίπατρου, αναλαμβάνοντας ο έπαρχος Κυπριανός την υλοποίησή τους. Τους έριξαν σε πυρακτωμένο λέβητα, όπου κόχλαζε πίσσα και ρετσίνι. Ο άγιος Σωσίπατρος παρέδωσε την ψυχή του, ενώ ο Ιάσονας βγήκε ζωντανός. Το σώμα του Μάρτυρα κάηκε και η στάχτη σκορπίστηκε. Ο τόπος άρχισε να μοσχοβολά και να

μυροβολά. Εκεί κατόπιν οι χριστιανοί του νησιού έκτισαν ναό των Αγίων, στην Γαρίτσα.

      Ο Κυπριανός βλέποντας το θάρρος και τον ηρωισμό των Αποστόλων εντυπωσιάστηκε και μετάνιωσε για την πράξη του, και ασπάστηκε την χριστιανική πίστη. Βαπτίστηκε και έλαβε το όνομα Σεβαστιανός.

     Η παράδοση αναφέρει ότι ο διασωθείς Απόστολος Ιάσονας αφέθηκε ελεύθερος, ορίστηκε επίσκοπος του νησιού, ποίμανε για πολλά χρόνια, ως τα γεράματά του την τοπική Εκκλησία, ασκώντας παράλληλα μεγάλη φιλανθρωπία. Είχε λάβει μάλιστα και το χάρισμα της θαυματουργίας. Αναφέρεται πως με την προσευχή του ανάστησε νεκρό παιδί του ηγεμόνα.

     Οι άγιοι Απόστολοι Ιάσων και Σωσίπατρος θεωρούνται οι ιδρυτές της Εκκλησίας της Κέρκυρας και γι’ αυτό τιμώνται ιδιαιτέρως από τους κερκυραίους. Έχτισαν μεγαλοπρεπή ναό προς τιμή τους στην περιοχή της Γαρίτσας, όπου βρίσκονται τμήματα των ιερών λειψάνων τους, τα οποία θαυματουργούν. Λείψανά τους βρίσκονται σε Μονές του Αγίου Όρους. Στην Ιερά Μονή Οσίου Λουκά Βοιωτίας βρίσκονται οι τίμιες κάρες τους.   Επίσης, τιμώνται και στην Βέροια της Μακεδονίας.

      Η μνήμη τους εορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα στην Κέρκυρα στις 29 Απριλίου και ξεχωριστά του Αγίου Σωσιπάτρου στις 10 Νοεμβρίου.

Παγκύπριος Σύλλογος Ορθοδόξου Παραδόσεως "Οι Φίλοι του Αγίου Όρους" ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2026

Το τεύχος 138 (Χειμώνας 2026) έχει αναρτηθεί.

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 94

 

"Ἡ Ἀνάσταση τῆς Ψυχῆς καὶ ἡ Περιφρόνηση τοῦ Σατανᾶ"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου 

Ὁ ἄνθρωπος, ἀπὸ τὴν πτώση τοῦ Ἀδὰμ ἕως σήμερα, βρίσκεται διαρκῶς σὲ πνευματικὴ πάλη. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας διδάσκουν ὅτι ἡ ἁμαρτία δὲν εἶναι ἁπλῶς μιὰ πράξη, ἀλλὰ μιὰ κατάσταση ποὺ δένει τὴν ψυχὴ καὶ τὴν ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ Θεοῦ. Ὡστόσο, ἡ δύναμη τοῦ ἀνθρώπου ἔγκειται στὸ νὰ ἀναγνωρίζῃ τὴν πτώση του καὶ νὰ ἀναγεννᾶται διὰ τῆς μετανοίας. 

Ὅταν κάποιος πέσῃ στὴν ἁμαρτία, εἶναι σημαντικὸ νὰ μὴν παραμένῃ δέσμιος τῆς ἀπόγνωσης. Ὁ διάβολος προσπαθῇ νὰ ἐγκλωβίσῃ τὸν ἄνθρωπο στὸν βοῦρκο τῆς ἀνομίας, σπέρνοντας λογισμοὺς ἀμφιβολίας καὶ ἀπογοήτευσης. Ὅμως, μόλις ὁ ἄνθρωπος ἀναγνωρίσει τὴν κατάστασή του καὶ πεῖ μέσα του: «Ἔλα, σήκω!», ἤδη ἔχει συντρίψει τὴν παγίδα τοῦ ἐχθροῦ. Διότι ἡ ἀπόφαση γιὰ μετάνοια εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς ἐπιστροφῆς στὸν Θεό. 

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τονίζει: «Δὲν εἶναι φοβερὸ νὰ πέσῃς, ἀλλὰ νὰ παραμείνῃς πεσμένος». Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, μέσα ἀπὸ τὴν παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου Υἱοῦ, δείχνει ὅτι ὁ Οὐράνιος Πατέρας περιμένει τὴν ἐπιστροφὴ κάθε ἁμαρτωλοῦ. Ὁ Υἱὸς ποὺ ἐπέστρεψε, ἔλαβε ὄχι μόνο συγχώρεση, ἀλλὰ καὶ ἀποκατάσταση. Ὁ διάβολος δὲν μπορεῖ νὰ σταθῇ μπροστὰ σὲ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ μετανοεῖ εἰλικρινά, γιατὶ ὁ Θεὸς τοῦ δίδει χάρη καὶ δύναμη. 

Ἀντίθετα, ὅταν ὁ ἄνθρωπος παραμένει στὴν ἁμαρτία, ἀρνούμενος νὰ σηκωθῇ, τότε ὁ ἴδιος δένει τὸν ἑαυτό του. Ὁ διάβολος δὲν ἔχει τὴν ἐξουσία νὰ ἁλυσοδέσῃ τὴν ψυχή μας, ἐμεῖς τοῦ τὴ δίνουμε, ὅταν ἀδρανοῦμε καὶ δικαιολογοῦμε τὴν ἁμαρτωλὴ ζωή μας. Ὁ Ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης λέγει: «Κράτα τὸ νοῦ σου στὸν Ἅδη καὶ μὴν ἀπελπίζεσαι». Δηλαδή, νὰ ἔχῃς συναίσθηση τῆς ἁμαρτίας σου, ἀλλὰ νὰ μὴ χάνῃς τὴν ἐλπίδα σου στὴ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ. 

Ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ στὴ διαρκῆ ἐγρήγορση, μέσα ἀπὸ τὴν προσευχή, τὴ νηστεία καὶ τὴν ἐξομολόγηση. Τὸ Ἱερὸ Ψαλτῆρι μᾶς διδάσκει: «Κύριε, φῶς μου καὶ σωτήρ μου, τίνα φοβηθήσομαι;» (Ψαλμὸς 26,1). Τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ διαλύει τὰ δεσμὰ τοῦ σκότους, καὶ ἡ προθυμία μας νὰ ἐπιστρέψουμε στὴ χάρη Του εἶναι ἡ μεγαλύτερη νίκη ἐναντίον τοῦ σατανᾶ. 

Εἴθε ὁ Θεὸς νὰ μᾶς δίνῃ δύναμη νὰ σηκωνόμαστε πάντα καὶ νὰ πορευόμαστε πρὸς Αὐτόν, περιφρονῶντας τὶς παγίδες τοῦ πονηροῦ.

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 93

 

"Τὸ Στεφάνι τῆς Πρωτομαγιᾶς"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Τὴν Πρωτομαγιά, ἡ μικρὴ Ἑλένη ξύπνησε μὲ τὰ πουλιὰ νὰ κελαηδούν. Ἡ ἄνοιξη εἶχε ντύσει τὰ βουνὰ μὲ χίλια χρώματα: κόκκινα λουλούδια, κίτρινες μαργαρῖτες, μὼβ λεβάντες. 

"Γιαγιά, πᾶμε νὰ μαζέψουμε λουλούδια γιὰ τὸ στεφάνι!" φώναξε μὲ ἐνθουσιασμό. 

Βγῆκαν μαζὶ στὰ χωράφια. Τὰ χεράκια τῆς Ἑλένης γέμισαν μὲ ἀγριολούλουδα ποὺ μύριζαν παράδεισο. Ἡ γιαγιά τῆς ἔδειξε πῶς νὰ τὰ πλέκει σὲ στεφάνι. 

"Βλέπεις, παιδί μου," τῆς εἶπε χαϊδεύοντας τὰ μαλλιά της, "κάθε λουλούδι εἶναι διαφορετικό, ἀλλὰ ὅλα μαζὶ κάνουν κάτι ὄμορφο. Ἔτσι κι οἱ ἄνθρωποι, ὁ καθένας μὲ τὴ δική του ὀμορφιά, ὅλοι μαζὶ φτιάχνουμε τὸν κόσμο." 

Ἡ Ἑλένη κοίταξε τὸ στεφάνι ποὺ ἔφτιαξε. Ἦταν ἀτελές, μὲ λουλούδια ἀνώμαλα πλεγμένα, ἀλλὰ λαμπερό. 

"Νὰ τὸ κρεμάσουμε στὴν πόρτα, γιαγιά!" 

Ἐκεῖνο τὸ ἀπόγευμα, ὅλοι ὅσοι περνοῦσαν ἀπὸ τὸ σπίτι χαμογελοῦσαν βλέποντας τὸ χαρούμενο στεφάνι. Ἡ φύση γιόρταζε, κι ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου γιορτάζει μαζί της. 

Ἡ γιαγιὰ ἀγκάλιασε την ἐγγονή της. "Ἡ Πρωτομαγιὰ μᾶς θυμίζει ὅτι ἡ ζωὴ εἶναι δῶρο, καὶ ἡ ὀμορφιά της βρίσκεται παντοῦ, ἀρκεῖ νὰ σκύψουμε νὰ τὴ μαζέψουμε."

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Ἡ φύση μας διδάσκει τὴν ἁπλότητα καὶ τὴ χαρά. Ὅπως τὰ λουλούδια ποὺ μαζὶ φτιάχνουν τὸ στεφάνι, ἔτσι κι ἐμεῖς μὲ ἀγάπη καὶ ἑνότητα δημιουργοῦμε ὀμορφιὰ στὸν κόσμο.

Η τραγωδία του σύγχρονου κόσμου!!!

«Η τραγωδία του σύγχρονου κόσμου και των περασμένων αιώνων έγκειται στην αδυναμία κατανόησης της Αποκάλυψης του Χριστού στο αληθινό της Πνεύμα, στις αληθινές της διαστάσεις».

Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης,

«Το Μυστήριο της Χριστιανικής Ζωής»

Το Πρωινό της Κυρα-Λένης.

 

Ένα χωριό στον Παρνασσό, Απρίλης 2026

Οι Πέντε το Πρωί

Η κυρα-Λένη ξυπνάει πάντα στις πέντε. Ούτε ξυπνητήρι, ούτε κόκορας. Το σώμα της ξέρει. Ογδόντα εφτά χρόνια το ίδιο βιολογικό ρολόι.

Σηκώνεται. Δεν ανάβει φως. Το σκοτάδι το ξέρει απ’ έξω. Πλένει το πρόσωπό της με κρύο νερό από τη στάμνα. Φοράει το άσπρο τσεμπέρι. Το μαύρο φόρεμα. Την ποδιά την κεντημένη — της την είχε φτιάξει η μάνα της για τον γάμο της, 1958. Τη φοράει κάθε μέρα από τότε που έφυγε ο Στέλιος της, είκοσι χρόνια τώρα.

Το Παράθυρο

Πάει στο παράθυρο. Το ξύλο τρίζει. Το άνοιξε ο παππούς της όταν έχτιζε το σπίτι, 1920. Το άνοιγε η μάνα της κάθε πρωί. Το ανοίγει κι αυτή.

Έξω ακόμα νύχτα. Μα τα βουνά φαίνονται. Ο Παρνασσός. Μαύρος όγκος. Τον ξέρει. Κάθε πέτρα του. Εκεί έβοσκε τα γίδια μικρή. Εκεί πρωτοφίλησε τον Στέλιο της. Εκεί έθαψε τον γιο της που τον πήρε η άσφαλτος στα είκοσι.

Περιμένει. Δεν προσεύχεται ακόμα. Περιμένει το φως.

Ο Σταυρός

Χαράζει. Μια γραμμή ροζ στον ορίζοντα. Πίσω από τον Παρνασσό.

Η κυρα-Λένη σηκώνει το δεξί χέρι. Αργά. Τα τρία δάχτυλα ενωμένα — Πατήρ, Υιός, και Άγιο Πνεύμα. Έτσι της έμαθε η γιαγιά της. Έτσι έμαθε κι αυτή την κόρη της.

Αγγίζει το μέτωπο. «Εις το όνομα του Πατρός...»

Κατεβαίνει στην κοιλιά. «...και του Υιού...»

Δεξί ώμο. «...και του Αγίου...»

Αριστερό ώμο. «...Πνεύματος. Αμήν.»

Δεν το βιάζεται. Ποτέ. Ο Θεός έχει υπομονή. Κι αυτή έχει. Ογδόντα εφτά χρόνια υπομονή.

Η Προσευχή

Μετά μιλάει. Όχι πάτερ-ημών. Μιλάει. Όπως μιλάς στον άντρα σου το βράδυ.

«Καλημέρα, Χριστέ μου. Ξημέρωσε κι άλλη μέρα.

Φύλαξε τα παιδιά μου στην Αθήνα. Φύλαξε τα εγγόνια στην Γερμανία.

Φύλαξε τον Στέλιο μου εκεί που τον έχεις. Πες του πως του άναψα το καντήλι.

Φύλαξε και τον Γιωργάκη μου. Είκοσι χρονών παλικάρι... τον πήρες νωρίς. Πες του πως η μάνα δεν τον ξέχασε.

Φύλαξε το χωριό. Να μην ρημάξει. Μείναμε πέντε γριές.

Φύλαξε τα βουνά. Να μην τα κάψουνε.

Φύλαξε κι εμένα. Να προλάβω να δω το δισέγγονο που έρχεται τον Αύγουστο. Η Μαρία μου είναι έγκυος.

Κι αν δεν προλάβω... πάλι καλά. Σε είδα 87 χρόνια. Μου φτάνει.»

Το Καντήλι

Γυρνάει στο εικονοστάσι. Το καντήλι τρεμοσβήνει. Το ανάβει κάθε βράδυ. «Για όσους δεν έχουν κανέναν να τους ανάψει», έλεγε η μάνα της. Τώρα το λέει κι αυτή.

Σταυρώνει την Παναγία. Σταυρώνει τον Χριστό. Σταυρώνει τη φωτογραφία του Στέλιου. Σταυρώνει τη φωτογραφία του Γιωργάκη με τη στολή φαντάρου.

Το Πρωινό

Μετά βάζει καφέ να βράσει. Για έναν. Αλλά βάζει δύο φλιτζάνια. Το ένα για τον Στέλιο. Έτσι κάνει είκοσι χρόνια.

Κάθεται στο τραπέζι. Πίνει τον καφέ. Κοιτάει έξω. Ο Παρνασσός τώρα λούζεται στο φως. Καταπράσινος. Γαλανός ουρανός.

Κάποιος θα πει: «Μόνη της η γριά. Τι ζωή είναι αυτή;»

Η κυρα-Λένη θα γελάσει. Μόνη; Με τον Παρνασσό μπροστά της, τον Στέλιο στο καντήλι, τον Γιωργάκη στην καρδιά, και τον Θεό στον ουρανό;

«Γεμάτη είμαι, πιδάκι μ´», θα πει. «Γεμάτη.»

Γιατί η κυρα-Λένη ξέρει:

Προσευχή δεν είναι τα λόγια. Είναι να ανοίγεις το παράθυρο κάθε πρωί.

Είναι να κάνεις τον σταυρό σου και να μιλάς.

Είναι να βλέπεις το ίδιο βουνό 87 χρόνια και να μην το βαριέσαι.

Είναι να βράζεις δύο καφέδες και να πίνεις έναν.

Είναι να ανάβεις καντήλι για όσους δεν έχουν κανέναν.

Και ο Θεός;

Ο Θεός είναι ο Παρνασσός το χάραμα.

Είναι το ξύλο που τρίζει στο παράθυρο.

Είναι το «Αμήν» που λες και ησυχάζεις.

Είναι που 87 χρόνια μετά, ακόμα σηκώνεις το χέρι να κάνεις τον σταυρό σου.

Γιατί όσο αντέχει το χέρι να κάνει τον σταυρό, αντέχει κι η ψυχή.

Και το σπίτι στέκει.

Και το βουνό στέκει.

Και η Ελλάδα στέκει.

Πάνω σε έναν σταυρό που γίνεται κάθε πρωί στις πέντε, σε ένα παράθυρο που βλέπει στον Παρνασσό.

“30 Years Protestant… Then She Heard This—and Everything Changed”

 

**“For 30 years, she was Protestant and lived as a single mother through many difficult times. In her pain, she began asking God for help and answers.

One day, someone invited her to an Orthodox Church. After that, she chose to be baptized Orthodox together with her young daughter.

She still had many questions in her heart.

Later, she visited the Monastery of Saint Anthony in Arizona. The first time she heard the chanting in the church, everything changed.

Her questions went away, and she felt peace and joy.

She believes that in that moment, the Holy Spirit answered her prayers.

ELECTRIC PSALMS.ΠΑΤΗΡ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΜΠΑΚΗΣ.

 

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΤΑΝΑ 26-4-26.

 

Ο ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ. ΘΕΜΑ ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΘΕΜΑΤΑ

 

"Άγιος Δημήτριος ο Γκαγκαστάθης" (Οι Άγιοι της εποχής μας)!!!!

 

π. Μιλτιάδης Ζέρβας: Ο παππούς και η γιαγιά στην οικογένεια!!!!

 

Χριστιανική παρρησία ή θάρρος;

 

Ο "παπα-Τύχων ο Αγιορείτης" (Οι Άγιοι της εποχής μας)

 

«Ο Ιβάν Βλέπει!» | Το Θαύμα του Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης!!!!

 

Άγιος Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης, ο Ελεήμων Πνευματικός!!!

 

Και αυτή παρέμεινε για πάντα για μένα η εικόνα του γάμου, η πραγματικά ουράνια ομορφιά του...

Στα περιοδικά και στις ταινίες, η «εικόνα του γάμου» είναι πάντα ένα νεαρό, όμορφο ζευγάρι, που μόλις ξεκινάει τον έγγαμο βίο του με ένα μακρύ φιλί. Αλλά θυμάμαι μια όμορφη φθινοπωρινή μέρα, είδα ένα ηλικιωμένο και προφανώς φτωχό ζευγάρι να κάθεται σε ένα παγκάκι σε έναν δημόσιο κήπο σε ένα εργατικό παριζιάνικο προάστιο. Κάθονταν σιωπηλά, κρατώντας τα χέρια, απολαμβάνοντας ξεκάθαρα το χλωμό φως και τη ζεστασιά του φθινοπωρινού βραδιού. Ήταν σιωπηλοί. όλα τα λόγια είχαν ειπωθεί, τα πάθη είχαν βιωθεί, οι καταιγίδες είχαν ηρεμήσει. Η ζωή ήταν πίσω τους, αλλά ήταν τώρα και εδώ - σε αυτή τη σιωπή, σε αυτό το φως, σε αυτή τη ζεστασιά, σε αυτά τα χέρια που ενώνονταν χωρίς λόγια. Ήταν η ζωή, έτοιμη για την αιωνιότητα, ώριμη για χαρά. Και αυτή παρέμεινε για πάντα για μένα η εικόνα του γάμου, η πραγματικά ουράνια ομορφιά του...

(Αναγνώστης Sergius)

Είπε γέρων.

Μερικές φορές κατά την εξομολόγηση, βασανιζόμαστε πάνω στη σκόνη μικρών αμαρτιών, αλλά ξεχνάμε το πιο σημαντικό...

Την ασυγχώρητη αμαρτία, που βρίσκεται σαν βράχος στην είσοδο της ψυχής μας.

Αυτή είναι η αμαρτία της δυσαρέσκειας ενάντια στην ίδια τη Ζωή και ενάντια στον Θεό για το γεγονός ότι η ζωή μας δεν εξελίχθηκε «σύμφωνα με το σχέδιο».

Αυτή είναι μια ήσυχη, παρασκηνιακή δυσαρέσκεια με την τύχη μας: όχι η σωστή εμφάνιση, όχι ο σωστός σύζυγος, όχι τα σωστά παιδιά, όχι η σωστή υγεία.

Στεκόμαστε στην εκκλησία με πέτρινα πρόσωπα επειδή είμαστε βέβαιοι:

Ο Θεός μας έχει υποτιμήσει στην κατανομή των χαρισμάτων.

Αυτή είναι η σοβαρή αμαρτία της γκρίνιας, η δυσπιστία στην Πρόνοια.

Έχουμε ξεχάσει ότι η γέννηση σε μια συγκεκριμένη οικογένεια, σε μια συγκεκριμένη στιγμή, είναι το σημείο εκκίνησης του ταξιδιού μας προς τη θέωση.

Απορρίπτοντας την πραγματικότητά μας, απορρίπτουμε τον Σταυρό που μας δόθηκε για σωτηρία. Αλλά είναι δυνατόν να σωθούμε χωρίς τον Σταυρό;

Αδύνατο. Αν ήταν ωφέλιμο για εσάς, μόνο εσάς, με τις αδυναμίες σας, να γεννηθείτε δισεκατομμυριούχος ή αθλητής, ο Κύριος, που σας αγάπησε μέχρι σημείου σταύρωσης, θα σας το είχε χαρίσει.

Αλλά σας έδωσε αυτό που θα σας σφυρηλατήσει σε άγιο, όχι σε έναν φιλισταίο που έχει διαφθαρεί από την άνεση.

Το να συμβιβαστείτε με το «χιλιόμετρο μηδέν» σας δεν είναι συντριβή, αλλά η μεγαλύτερη πράξη εμπιστοσύνης.

Πείτε απόψε:

«Κύριε, δέχομαι αυτή τη ζωή ως το αλάθητο σχέδιό Σου. Σταματάω να αγανακτώ με το γεγονός ότι είμαι αυτός που είμαι και όχι κάποιος άλλος».

Μόλις σπάσει αυτή η γκρίνια, η ικανότητά σας να αναπνέετε θα επιστρέψει. Και θα δείτε:

Η ζωή σας δεν είναι ένα λάθος, αλλά ένα μοναδικό αριστούργημα, γραμμένο από μια Αγάπη που απλά δεν έχετε καταφέρει ακόμα να αποκρυπτογραφήσετε.

Boredom—I wouldn't look at anything.

Boredom—I wouldn't look at anything. And why? Because there's rot inside. What's the cure? Patience. Look at those young birches: how terrified they were in the autumn winds and winter blizzards, and now look how they're putting out their buds—as if bragging. So it is with us: the more we endure, the more we rejoice.

Venerable Anatoly of Optina

Σιλβέστερ Σταλόνε: «Η εκκλησία είναι το γυμναστήριο της ψυχής... Όσο περισσότερο στρέφομαι στην πίστη στον Ιησού, τόσο περισσότερο φεύγει η πίεση από πάνω μου».«Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος και Σωτήρας μου!»

In today’s reading from the Book of Acts, Philip comes upon an Ethiopian man who is reading from the prophecy of Isaiah.

Christ is Risen!

In today’s reading from the Book of Acts, Philip comes upon an Ethiopian man who is reading from the prophecy of Isaiah. When Philip asks him if he understands what he is reading, the Ethiopian responds, “How can I, unless someone guides me?” (Acts 8:31).

When I climbed Mount Rainer in 2004, I didn’t just begin that two-day journey up that mountain on my own, I had an experienced guide; someone who know the routes to the summit, the terrain, how to navigate crevasse fields, where to pitch our tents, and when to use and rely on ropes for our safety.

The same is true with our spiritual journey and quest for salvation. It certainly is possible to attain that goal on our own but is much easier if we rely on experienced guides who can help us navigate towards that destination. Someone to explain to us the Word of God and the meaning of the Gospel. A guide to enlighten us to the sacred mysteries of the Sacraments, Holy Scripture, Spirituality, and Prayer, as well as how to avoid the many hidden crevasses of evil and slippery slopes of sin. 

Sometimes a spiritual guide can make all the difference between success and failure, but one must possess humility and a willingness to be led to make that possible. 

Fr. John

Αγία Ματρώνα (Δμητριγέβνα Νικόνοβα) της Μόσχας2 Μαΐου 1952 - 2 Μαΐου 2026 • 74 έτη από την κοίμηση της Αγίας.

Δεν πρέπει κανεὶς να φοβάται τίποτα, όσο φοβερὸ και αν φαίνεται αυτό. Βλέπεις, κουβαλάνε ένα μωρὸ με το ελκηθράκι και δεν το νοιάζει τίποτα! Όλα θα τα κανονίσει ο Ίδιος ο Κύριος!

Αγία Ματρώνα (Δμητριγέβνα Νικόνοβα) της Μόσχας

2 Μαΐου 1952 - 2 Μαΐου 2026 • 74 έτη από την κοίμηση της Αγίας