Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 12 Απριλίου 2021

Κοίμησις τοῦ πατρός καί Καθηγουμένου ἡμῶν Χριστοδούλου Ἱερομόναχος.





’Αδελφοί ἐν Κυρίῳ, «ἀπορφανισθέντες πρός καιρόν ὥρας, προσώπῳ οὐ καρδίᾳ» (πρβλ. Θεσσ. Α΄, 3,17) ἀπό τοῦ πατρός ἡμῶν ἀναγγέλλουμε μετ' ὀδύνης μεγάλης τήν πρός Κύριον ἐκδημία τοῦ πεφιλημένου πατρός, γέροντος καί καθηγουμένου ἡμῶν ἀρχιμ. Χριστοδούλου, ἡ ὁποία συνέβη τήν 10η Ἀπριλίου 2021.

Ὁ Γέροντάς μας γεννήθηκε στήν Ἀθήνα τήν 8η Σεπτεμβρίου, ἑορτή τοῦ Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου, τό ἔτος 1940 ἀπό γονεῖς Καρπαθίους, καί κατά τό βάπτισμά του, ἡμέρα τῶν Θεοφανείων, ἔλαβε τό ὄνομα Γεώργιος. Ἀποφοίτησε ἀπό τό πρότυπο Ἰωαννίδειο Γυμνάσιο τοῦ Πειραιᾶ καί στή συνέχεια σπούδασε τήν Θεολογική Ἐπιστήμη στό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν. Σέ ἡλικία 14 ἐτῶν γνωρίστηκε μέ τόν πνευματικό καί γέροντά του ἀρχιμ. Χερουβείμ, κτήτορα τῆς περιωνύμου Μονῆς τοῦ Παρακλήτου, ὁ ὁποῖος διέκρινε στό νεαρό Γεώργιο τήν εὐλάβεια καί τή χριστοφόρο καρδία του.Ἦταν αὐτός ὁ ὁσιότροπος Γέρων πού τοῦ ἐνέπνευσε καί αὔξησε τήν κατά Θεόν κλίση καί τά χαρίσματά του, τόν ζῆλο, τήν εὐσέβεια καί κυρίως τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό, τόν ἄνθρωπο ὡς εἰκόνα Θεοῦ, καί τήν Ἐκκλησία. Τίς τρεῖς αὐτές ἀγάπες ὁ Γέροντας τίς διακόνησε μέ καθαρή συνείδηση καί πνεῦμα αὐτοθυσίας:

Ἀγάπησε τόν Θεό, μέσα ἀπό τόν παραδοσιακό μοναχισμό καί τήν ἱερωσύνη. Ἐκάρη μοναχός τήν 5η Ἰουλίου 1969 στήν Μονή Παρακλήτου. Ἐχειροτονήθη διάκονος τήν 11η Σεπτεμβρίου 1969 στήν Ἱ. Μ. Ἁγ.Παρασκευῆς Γιαννιτσῶν καί πρεσβύτερος τήν 19η Ὀκτωβρίου 1969 ἀπό τόν ἅγιο Καλλίνικο Μητροπολίτη Ἐδέσσης. Ὁ ἀοίδιμος Γέροντας μας ἦταν ἐραστής τοῦ μοναχικοῦ θεσμοῦ καί βίου τόσο, ὥστε νά πρεσβεύει πώς ὁ χριστιανός ἔπρεπε νά εἶναι ἤ μοναχός ἤ φιλομόναχος. Ἀνησυχοῦσε ἐμπόνως μή τυχόν διακοπεῖ ἡ ἁγιοποιός μοναχική παράδοση μέ τήν εἰσαγωγή νέων ἠθῶν καί τοῦ ἐκκοσμικευμένου τρόπου μοναχικῆς ζωῆς καθώς, ὅπως ἔλεγε, «μοναχισμός καί κόσμος εἶναι ἀσυμβίβαστες ἔννοιες, ὅσο περίπου φῶς καί σκοτάδι, ψάρια καί στεριά, ἀετός καί γῆ».  

Ἀγάπησε τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, τόν ἄνθρωπο, και τόν διακόνησε ὡς λαϊκός κατηχητής καί ἱεροκήρυκας, στόν Πειραιᾶ καί στήν Ναύπακτο. Ἀργότερα δέ καί ὡς λειτουργός καί πνευματικός-ἐξομολόγος στήν Μητρόπολη Ἐδέσσης ὑπό τόν ἅγιο Καλλίνικο, στήν Μητρόπολη Ἠλείας ὑπό τόν Μητροπολίτη κυρόν Ἀθανάσιο καί στή Μητρόπολη Ἀττικῆς ὑπό τόν Μητροπολίτη κυρόν Δωρόθεον. Ὡς ποιμένας παρά τήν πολύχρονη ἀσθένεια στά μάτια, πού τόν ἐμπόδιζε νά βλέπει τό αἰσθητό φῶς, διακρινόταν ἀπό θαυμαστή ὑπομονή, γενναιότητα καί ἀγόγγυστη παράδοση στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Τόν διέκρινε ἕνα δυνατό πνεῦμα, πού δέν ἔπληττε τήν βαθιά του ταπείνωση, μιά θαυμαστή ἀκρίβεια βίου καί λόγου, λεπτότητα καί εὐγένεια, πλεγμένα μέ τήν πατερική διάκριση καί τή Χριστομίμητη συγκατάβαση. Ἀγαποῦσε τήν ὀλιγολογία καί τή σιωπή, δημιουργοῦσε γύρω του κλίμα ὁσιότητος, μύριζε οὐρανό!

Ἀγάπησε τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, καί τήν διακόνησε πρῶτον μέ τό ὀρθόδοξο ἐκκλησιαστικό του φρόνημα. Βαθιά φιλακόλουθος καί ἀνέγκλητος λειτουργός τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου πίστευε καί διαπρυσίως κήρυττε πώς ὅλα τά δωρήματα τῆς εὐμήχανης θείας ἀγαθοδωρίας τ’ἀπολαμβάνουμε μέσα στήν Ἐκκλησία καί διά τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἀείροης δροσερῆς πηγῆς παντός ἀγαθοῦ. Δεύτερον ὡς συγγραφέας, μελουργῶντας μέ τόν χαρισματικό του λόγο ὡς λυγηρά κινύρα πεζῶς, ἐμμέτρως, ἐμμελῶς καί ρητορικῶς τόν θεῖο λόγο καί δοξολογῶντας, κατά τό δυνατόν ἀνθρώπῳ, τήν ὑπέρκαλλη Παναγία Τριάδα. Καί τρίτον ἱδρύοντας μέ τίς εὐχές τῶν τριῶν συγχρόνων μας ὁσίων γερόντων Πορφυρίου, Παϊσίου καί Ἰακώβου, καί τήν πατρική συγκατάθεση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, την ἀνδρώα Μονή μας πρός τιμή τοῦ τρίτου Θεολόγου τῆς Ἐκκλησίας, ὁσίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου. Ἐπιπλέον γαλούχησε πνευματικῶς καί συνέστησε ἀδελφότητα μοναζουσῶν ἐπανδρώνοντας τήν γυναικεία Μονή Γενεσίου Θεοτόκου στήν Ἀσωπία Θηβῶν, μέ τίς εὐλογίες τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Θηβῶν κ. Γεωργίου, κτήτωρ τῆς ὁποίας εἶναι ὁ εὐλαβέστατος καί φιλομόναχος πρωτοπρεσβύτερος π. Κων/ῖνος Γκέλης. Ἀπό τό ἔτος δέ 1970 ποδηγέτησε πνευματικῶς τήν γυναικεία Ἱ. Μονή Ἁγ.Δημητρίου Ἀμαλιάδος μέ τίς εὐλογίες τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἠλείας κ. Γερμανοῦ.

Ἡ κοίμηση τοῦ Γέροντα γέμισε τίς καρδιές μας μέ πόνο καί θλίψη, ἀλλά μᾶς παρηγορεῖ πολύ ἐκεῖνο πού διαβάζουμε στόν βίο τοῦ ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, ὁ ὁποῖος ἐπανέφερε στό φῶς τόν ἅγιο τοῦ Φωτός, ὅσιο Συμεών τόν Ν. Θεολόγο:

«Τό νά πενθῇ κάποιος τόν θάνατο τοιούτου ἀνδρός εἶναι εὔλογον. Ὅμως ἡ κρίσις τοῦ Θεοῦ ἔκρινεν εὐλογώτερον νά τόν ἐπάρῃ, διότι ἐκοπίασεν ὑπερβολικῶς εἰς τόν μυστικόν ἀμπελῶνα Αὐτοῦ. Καί ἄν ἀπέθανε ὡς ἄνθρωπος, ἡρπάγη διά νά ἐλευθερωθῇ ἀπό τό βάρος τοῦ γηρατείου καί τῆς ἀκολουθούσης ἐξ αὐτοῦ ὀδυνηρᾶς ζωής. Ἀλλά αἱ ἀκτῖνες τῶν διδαχῶν αὐτοῦ εἶναι μέ μᾶς καί μᾶς φωτίζουν».

            Ἔχουμε τή βεβαιότητα πώς ὁ θεολαμπής ὅσιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος, ὁ κραταιός προστάτης μας, ὁ ἑνωθείς καί συγκραθείς μέ τόν ἄδυτον Ἥλιον Χριστόν, «τόν ἐκ τάφου ἡμῖν ἀνατείλαντα», καί θεουργικῶν ἐλλάμψεων ἀξιωθείς, θά ὑποδεχτεῖ τόν ἀγαπημένο Γέροντά μας στό οὐράνιο ἔκπαγλο ἀνάκτορό του, ἀπ’ ὅπου θά μᾶς ἐπιβλέπουν καί θά πρεσβεύουν στόν Σωτήρα Χριστό, γιά ν’ ἀξιωθοῦμε ὅλοι τῆς κοινοβιάσεως στό οὐράνιο Μοναστήρι τοῦ Ὁσίου.  

            Ὄντως, Γέροντά μας, «μακαρία ἡ ὀδός ᾗ πορεύῃ σήμερον, ὅτι ἡτοιμάσθη σοι τόπος ἀναπαύσεως». Αἰώνια θά εἶναι ἡ εὐγνωμοσύνη μας στόν Θεό, πού ἀξιωθήκαμε νά εἴμαστε κάτω ἀπό τήν πνευματική σου καθοδήγηση, ἀλλά ταυτόχρονα καί βαριά ἡ εὐθύνη μας γιά τήν κληρονομιά πού ἄφησες. Διά πρεσβειῶν σου εἴθε νά καρπήσουμε τόν σπόρο τῶν διδαχῶν σου. Μή διαλείπεις νά εὔχεσαι γιά τά τέκνα σου, ἕως ὅτου συναντηθοῦμε καί πάλι μαζί σου.

Χριστοδούλου ἱερομονάχου,

πατρός ἡμῶν καί ποδηγέτου,

αἰωνία ἡ μνήμη!

Υ.Γ. Λόγῳ τῆς πανδημίας καί τῶν αὐστηρῶς ἀναγκαίων περιοριστικῶν μέτρων, ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία θά τελεσθεῖ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, ἀλλά θά ἀναμεταδίδεται ἀπό τό κανάλι τῆς Μονῆς (στό youtube–βλ. ἱστοσελίδα Ἱ. Μονῆς), ὥστε νά τήν παρακολουθήσουν ὅσοι θέλουν καί μποροῦν.

Δεν υπάρχουν σχόλια: