«Στά χρόνια κατά τά ὁποῖα [οἱ εἰδωλολάτρες] πίστευαν αὐτούς τούς παιδαριώδεις μύθους, στο βιβλίο τοῦ Ἰώβ (8ος αι. π.Χ.) αναφέρονται τά ἑξῆς καταπληκτικά: "Εκτείνων (ὁ Θεός) βορέαν (βορρᾶν) ἐπ᾽ οὐδέν, κρεμάζων γῆν ἐπί οὐδενός"(Ιώβ 26, 7).
Ποιητική έκφρασι πού σημαίνει πώς οὔτε ο ουρανός δηλαδή τά ἄστρα, ἀλλ᾽ οὔτε ἡ γῆ στηρίζονται πουθενά. Αἰωροῦνται στο διάστημα. Ἀπό ποῦ εἶχε ο Ἰώβ αὐτή τήν ἐπιστημονική γνῶσι, τήν παράδοξη γιά τό ἀνθρώπινο μυαλό τότε, ἄν δέν δεχθοῦμε αὐτό
τὸ ὁποῖο κι ὁ ἴδιος λέει ἀλλοῦ, “Πνοή Παντοκράτορός ἐστιν ἡ διδάσκουσα";(Ιώβ 32, 8)»
«Ὁ Ἰώβ, αἰῶνες ἀρχαιότερος ἀπό τό Μωυσῆ, ἐξυμνώντας τήν παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ ἔγραψε στό ὁμώνυμό του βιβλίο: "Κρεμάζων γῆν ἐπί οὐδενός (Ιώβ 26, 7). Ὁ Θεός, δηλαδή, στηρίζει τή γῆ πάνω στο μηδέν, κρατεῖ τή γῆ μετέωρη! Τό 2.000 περίπου πρό Χριστοῦ, κατά τό ὁποῖο ἔζησε ὁ Ἰώβ καί ὁ νόμος τῆς ἕλξεως ἦταν ἄγνωστος, ποιός θά μποροῦσε νά διανοηθῆ καί νά ὑποστηρίξη, ὅτι ἡ γῆ, ὁ τεράστιος αὐτός ὄγκος μέ τά βουνά, τίς πεδιάδες, τίς θάλασσες καί τούς ὠκεανούς, στέκεται στο κενό;
Αἰῶνες ἀργότερα οἱ πρόγονοί μας ἔπλαθαν τά παραμύθια, ὅτι ἡ γῆ στηρίζεται σέ τεράστιες κολῶνες ἤ στούς ὤμους τοῦ Ἄτλαντα
Ὁ Ψαλμωδός, ἐπίσης, στον 101ο Ψαλμό, στίχ. 27, φανέρωσε μιά καταπληκτική ἀλήθεια, τήν ὁποία ἡ ἐπιστήμη διεπίστωσε στήν ἐποχή μας. Το Σύμπαν, λέει σήμερα ἡ ἐπιστήμη, δέν μένει σταθερό καί ἀναλλοίωτο... Το Σύμπαν παλιώνει, γερνᾶ. Νά πῶς ὁ Ψαλμωδός διετύπωσε την καταπληκτική αὐτή ἀλήθεια: “Αὐτοί ἀπολοῦνται... καί πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, καί ὡσεί περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτού καί ἀλλαγήσονται". Οἱ οὐρανοί, δηλαδή, θά καταστραφοῦν... καί ὅλοι σάν τό ροῦχο θά παλιώσουν, καί σάν περιένδυμα θά τούς τυλίξης, Κύριε, καί θά ἀλλαχθοῦν"»
Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Ροδοπέταλα αρετής. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου