"Ἡ Ἐρώτηση τοῦ Γιαννάκη"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Τὸ ἀπόγευμα ἔκανε κρύο καὶ ὁ παπποῦς κάθισε δίπλα στὸν Γιαννάκη μπροστὰ στὸ τζάκι. Τὸ παιδὶ κοίταζε τὶς φλόγες μὲ σοβαρὸ βλέμμα.
"Παπποῦ," ψιθύρισε, "τί ἔκανε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος;"
Ὁ γέρος χαμογέλασε τρυφερά. "Τί νὰ ἔκανε, παιδί μου;"
"Νὰ ἀνέβει τὴν κλίμακα ὡς τὸν οὐρανό..."
Ὁ παπποῦς τὸν ἀγκάλιασε. "Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης μας ἔδειξε ἄλλη κλίμακα, Γιαννάκη μου. Μιὰ κλίμακα μὲ σκαλιὰ ἀπὸ ταπεινότητα, ἀπὸ προσευχή, ἀπὸ ἀγάπη. Κάθε μέρα ἀνέβαινε ἕνα σκαλί, μέχρι ποὺ ἡ ψυχή του ἄγγιξε τὸν Θεό."
"Κι ἐγὼ μπορῶ;" ρώτησε τὸ παιδὶ μὲ λαμπερὰ μάτια.
"Ὅλοι μποροῦμε, ἀγόρι μου. Ἀρχίζουμε ἀπὸ τὸ πρῶτο σκαλί: νὰ ἀγαπᾶμε, νὰ συγχωροῦμε, νὰ προσευχόμαστε. Ἕνα-ἕνα, μὲ ὑπομονή."
Ὁ Γιαννάκης ἔκλεισε τὰ μάτια καὶ ψιθύρισε μιὰ προσευχή. Τὸ πρῶτο σκαλί.
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ πνευματικὴ ἀνάβαση δὲν εἶναι θαῦμα μιᾶς στιγμῆς, ἀλλὰ καθημερινὴ προσπάθεια ἀγάπης καὶ μετάνοιας. Κάθε μικρὸ βῆμα μας φέρνει πιὸ κοντὰ στὸν Θεό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου