325 - Η Συμβουλή των Λύκων
Κάποτε οι λύκοι έκαναν ένα μεγάλο συμβούλιο για το πώς να επιτεθούν στους εχθρούς τους, τα σκυλιά.
Για τον σκοπό αυτό, επέλεξαν από ανάμεσά τους έναν λύκο-κατάσκοπο, ο οποίος θα πήγαινε πρώτα ανάμεσα στα σκυλιά για να μάθει και να φέρει νέα για το πόσο δυνατοί ήταν οι εχθροί τους.
Όταν ο λύκος-κατάσκοπος επέστρεψε από την αποστολή του - όλη η αγέλη των λύκων περίμενε με ανοιχτά στόματα τι θα τους έλεγε ο αγγελιοφόρος τους. Υπό την έντονη προσοχή όλων των λύκων, αυτός που επέστρεψε είπε τα εξής: - Αδέλφια! Περπάτησα καλά εκεί που με στείλατε. Η πρώτη μου λέξη είναι: μην φοβάστε! Οι εχθροί μας, τα σκυλιά, δεν είναι τόσο δυνατά όσο νομίζαμε. Είναι αλήθεια. όπου περπάτησα, είδα ένα μεγάλο πλήθος σκύλων, αλλά παρατήρησα ότι από αυτά τα σκυλιά μόνο αυτά που είναι δεμένα είναι επικίνδυνα για εμάς. Ωστόσο, τα περισσότερα σκυλιά ήταν λυμένα και περπατούσαν άγρια.
Τότε παρατήρησα ότι ανάμεσα στα σκυλιά υπάρχουν πολλές ποικιλίες. Δεν μπορούσα καν να τα αναφέρω όλα, αλλά οι περισσότερες ποικιλίες είναι σκυλιά που γαβγίζουν περισσότερο παρά δαγκώνουν.
Τρίτον, θα σας πω κάτι ακόμα μεγαλύτερης χαράς. Παρατήρησα πώς τα σκυλιά δάγκωναν και δαγκώνονταν μεταξύ τους περισσότερο από ό,τι κυνηγούσαν λύκους. Μισούν ο ένας τον άλλον με όλη τους την καρδιά και δαγκώνουν ο ένας τον άλλον όποτε μπορούν. Φαίνεται να τρίζουν τα δόντια τους περισσότερο ο ένας εναντίον του άλλου παρά εναντίον μας.
Έτσι μίλησε ο αγγελιοφόρος των λύκων, και το πλήθος ξέσπασε σε μια κραυγή χαράς, φωνάζοντας: Ζήτω!
Η συμβουλή των λύκων λέγεται ότι είναι συμβουλή των διαβόλων, και οι εχθροί τους, τα σκυλιά, λέγεται ότι είναι οι Χριστιανοί, οι οποίοι, ωστόσο, δεν αποτελούν κανένα κίνδυνο για τους διαβολικούς λύκους, επειδή δεν δεσμεύονται από τις εντολές του Ευαγγελίου, αλλά περπατούν σαν αγέλη ακολουθώντας τις δικές τους επιθυμίες... γαβγίζουν περισσότερο παρά δαγκώνουν... και επιπλέον, δαγκώνουν και γρατζουνάνε ο ένας τον άλλον περισσότερο από ό,τι δαγκώνουν τον διάβολο... Ακονίζουν τα δόντια τους περισσότερο ο ένας εναντίον του άλλου παρά εναντίον των διαβολικών λύκων.
Ξέχασε το παιδί της στη φωτιά.
Σε ένα χωριό που στοιχειωνόταν από φωτιά, συνέβη μια γυναίκα να κουβαλάει τα υπάρχοντά της γύρω από το σπίτι και ξέχασε το παιδί της στην κούνια στο φλεγόμενο σπίτι. Έσπευσε να βγάλει πρώτα τα χρήματα, τα ρούχα, τα πιάτα και άλλα πράγματά της, αλλά ξέχασε το παιδί της και όταν το θυμήθηκε ήταν πολύ αργά.
Αυτό ακριβώς κάνουν οι περισσότεροι Χριστιανοί με τις ψυχές τους. Οι άνθρωποι τρέχουν πάνω κάτω, αγωνίζονται, μαζεύουν, αλλά ξεχνούν τις ψυχές τους και τις αφήνουν στη φωτιά των αμαρτιών και της αιώνιας καταστροφής.
Οι περισσότεροι άνθρωποι ξυπνούν στο νεκροκρέβατό τους μόνο και μόνο επειδή έχουν ξεχάσει τις ψυχές τους, αλλά τότε είναι πολύ αργά.
Αναγνώστη! Ξέχασες κι εσύ την ψυχή σου στη φωτιά των αμαρτιών;
327 - Αναπνέουν οι κατσίκες από τα αυτιά τους;
Κατά την εποχή των αρχαίων Ελλήνων, υπήρξε μια έντονη συζήτηση μεταξύ δύο λογίων: του Αλκμαίωνα και του Αριστοτέλη. - Οι κατσίκες - λέει ο Αλκμαίων - δεν αναπνέουν από τα ρουθούνια τους, αλλά από τα αυτιά τους. - Ψέματα - απάντησε ο Αριστοτέλης - οι κατσίκες αναπνέουν επίσης, όπως και άλλα ζώα, από τα ρουθούνια τους. Ένας άγιος πατέρας από εκείνη την εποχή παρενέβη σε αυτή τη συζήτηση, λέγοντας:
- Αν ο Αλκμαίων ή ο Αριστοτέλης έχει δίκιο, δεν ξέρω· αλλά ένα πράγμα ξέρω σίγουρα: οι καρδιές μας των Χριστιανών αναπνέουν μέσα από τα αυτιά τους.
Μέσα από τα αυτιά η διακήρυξη του Ευαγγελίου εισέρχεται στην ψυχή: Η πίστη έρχεται από την ακοή
(Ρωμ. 10, 17). Μέσα από τα αυτιά ο άνθρωπος έλκει τις ουράνιες κλήσεις.
Αλλά και μέσα από τα αυτιά τα κακά πράγματα εισέρχονται στην ψυχή. Μέσα από τα αυτιά ο άνθρωπος έλκει κακά λόγια στην καρδιά. Ας είμαστε προσεκτικοί! Η καρδιά μας αναπνέει μέσα από τα αυτιά· όλα τα μάταια και βρώμικα λόγια πληγώνουν και αρρωσταίνουν την καρδιά.
Ας φυλάξουμε τα αυτιά μας από κάθε λέξη που δεν είναι ευάρεστη στον Θεό.
328 - Παραβολή ενός κωφάλαλου.
Ένας κωφάλαλος πήγαινε τακτικά στην εκκλησία και άκουγε το κήρυγμα. Κάποιος τον ρώτησε γιατί το έκανε αυτό, ότι δεν μπορούσε να ακούσει ή να καταλάβει τίποτα.
Ο κωφάλαλος απάντησε πολύ καλά:
Αν και είμαι κωφός, μπορώ να ακούσω με την καρδιά μου τον Λόγο του Θεού. Η καρδιά μου ακούει και ακούει τον Λόγο του Θεού.
Αν και είμαι άλαλος, μπορώ να μιλήσω στον Θεό μέσω της προσευχής της καρδιάς μου.
Και την τρίτη φορά: Δίνω ένα καλό παράδειγμα με αυτό σε άλλους υγιείς ανθρώπους, οι οποίοι αντί για την εκκλησία, πηγαίνουν στην ταβέρνα τις Κυριακές, στις αγορές και σε άλλες κοσμικές υποθέσεις.
Τι καλό παράδειγμα δίνουμε εμείς, ώστε οι άνθρωποι να γνωρίσουν τον Θεό;
329- Και λαλεί πετεινός
Για φόβο μιας υπηρέτριας, ο απόστολος Πέτρος αρνήθηκε τον Σωτήρα. Και από αυτόν τον ύπνο της άρνησης ένας πετεινός τον ξύπνησε.
Όταν λαλούσε ο πετεινός, ο Πέτρος θυμήθηκε τα λόγια του Κυρίου και, κλαίγοντας πικρά, μετανόησε και συγχωρέθηκε (Ματθαίος 36:69-75).
Σημειώστε, αγαπητέ αναγνώστη, ότι λαλεί πετεινός και για εσάς. Και για μένα επίσης. Κάθε φορά που απορρίπτουμε τον Σωτήρα και Τον αρνούμαστε μέσω των πράξεών μας - λαλεί πετεινός και για εμάς.
Ξέρετε ποιος είναι αυτός ο πετεινός; Είναι η συνείδησή μας· είναι η φωνή μέσα μας, που μας επιπλήττει για τις απορρίψεις μας.
Αυτός είναι ο πετεινός που έκανε τον Δαβίδ να αναρωτηθεί: Ψυχή μου, γιατί είσαι καταβεβλημένος και γιατί είσαι ταραγμένος; (Ψαλμός 41:1).
Έχεις διαπράξει αμαρτία; Αργά ή γρήγορα, αυτός ο πετεινός θα λαλήσει για σένα. Ίσως όταν δεν το σκέφτεσαι καν, ο πετεινός θα αρχίσει να λαλεί για σένα.
Ο πετεινός αρχίζει να λαλεί στη δύναμη της νύχτας. Στη δύναμη της νύχτας των ανομιών σου, αυτός ο πετεινός θα αρχίσει να λαλεί για σένα. Και ό,τι κι αν κάνεις, ό,τι κι αν πετύχεις, δεν θα μπορέσεις να ξεφύγεις από τη φωνή του.
Αυτός ο πετεινός δεν σιωπά. Σωπαίνει μόνο με έναν όρο: να κλάψεις πικρά όπως ο Πέτρος και να επιστρέψεις κλαίγοντας στην αγκαλιά του Κυρίου.
Μακάριοι όσοι ξυπνούν με το λαλημα αυτού του πετεινού και, κλαίγοντας για το παρελθόν τους, ξεκινούν μια νέα ζωή!
330 - Το θαύμα των αμυγδαλωτών
Οι αμυγδαλωτοί έχουν μια ιδιαίτερη ιδιότητα. Ένα αληθινό θαύμα στον κόσμο των φυτών.
Παίρνετε ένα κουκούτσι αμυγδάλου. Ξεφλουδίζετε προσεκτικά το κέλυφος, γράφετε μια λέξη στον άδειο κόκκο, μετά τοποθετείτε το κέλυφος πίσω στη θέση του, πιέζοντάς το σταθερά, και μετά φυτεύετε τον κόκκο στο έδαφος. Ξέρετε τι συμβαίνει τότε; Όταν μια αμυγδαλιά φυτρώνει από αυτόν τον κόκκο, όλοι οι κόκκοι του καρπού της θα φέρουν τη λέξη που γράψατε στο σπαρμένο αμύγδαλο.
Ένας κηπουρός έγραψε τη λέξη Ιησούς στον σπαρμένο κόκκο, και σε όλα τα αμύγδαλα που βγήκαν από το δέντρο, γράφτηκε η λέξη Ιησούς.
Σίγουρα, αυτό είναι ένα θαύμα στον κόσμο των φυτών. Αλλά αυτό το θαύμα συμβαίνει και στον πνευματικό κόσμο.
Όταν γράφετε τη λέξη Ιησούς σε μια ανθρώπινη καρδιά, όταν ο Κύριος Ιησούς ζει στην καρδιά σας, τότε όλες οι πράξεις σας φέρουν τη σφραγίδα Του. Γράψτε τη λέξη Ιησούς στις καρδιές σας, γιατί όποιος έχει τον Ιησού στην καρδιά του, Τον έχει και μετά σε όλες τις πράξεις του.
Η καρδιά του είναι ο πυρήνας των πράξεών μας. Υιέ, δώσε μου την καρδιά σου - λέει ο Κύριος.
Ο Νυμφίος Ιησούς στο Άσμα Ασμάτων απευθύνεται στην ψυχή, λέγοντας: βάλε με σφραγίδα στον βραχίονά σου.
Όταν ο Κύριος Ιησούς ζει στην καρδιά σου, τότε - σαν αμύγδαλο από τον σπόρο Του - θα ζήσει και θα φανερωθεί σε όλες τις πράξεις σου. Θα φανερωθεί στα μάτια σου, στο στόμα σου, στα χέρια σου, στα λόγια σου, στις σκέψεις σου. Τότε κι εσύ θα μπορείς να πεις όπως ο απόστολος Παύλος: δεν ζω πια εγώ, αλλά ο Χριστός ζει μέσα μου.
Γράψτε τον λόγο του Ιησού στις καρδιές των παιδιών σας, ώστε στη ζωή τους να προκύψει ο καρπός της πνευματικής σωτηρίας.
331 - Αυτός που περπατάει για να καθίσει σε δύο καρέκλες...
Πόση σοφία έχει βάλει ο λαός μας στο ρητό: Αυτός που περπατάει για να καθίσει σε δύο καρέκλες, μένει στο έδαφος... αυτός που κάθεται σε δύο βάρκες, πέφτει στον Δούναβη...
Το ρητό του λαού σημαίνει ότι κάποιος που θέλει να καθίσει σε δύο καρέκλες ταυτόχρονα, ανατρέπεται και πέφτει κάτω. Και αυτό το ρητό σημαίνει επίσης ότι ένα άτομο πρέπει πάντα να είναι αποφασισμένο: είτε - είτε· είτε με το ένα είτε με το άλλο. Το να μαντεύεις δεν είναι καλό. Αυτός που τρέχει πίσω από δύο λαγούς, δεν θα καταλήξει με κανέναν από τους δύο.
Πόσο καλό θα ήταν αν αυτή η σοφία του λαού διείσδυε και στην πνευματική ζωή.
Αλλά στην πνευματική ζωή βλέπουμε ακριβώς τις δύο καρέκλες. Το μεγάλο πλήθος των Χριστιανών, πηγαίνει να καθίσει σε δύο καρέκλες ταυτόχρονα: και στην καρέκλα του κόσμου και στην καρέκλα του Κυρίου... και με τον κόσμο και με τον Θεό... και με τον Χριστό και με τον διάβολο, αν και το Ευαγγέλιο λέει απροκάλυπτα ότι δεν μπορείς να υπηρετείς δύο κυρίους (Ματθαίος 6:24). Όποιος θέλει να είναι φίλος του κόσμου, γίνεται εχθρός του Θεού (Ιάκωβος 4:4).
Αυτό δεν είναι αστείο, αλλά κραυγή αγωνίας για όσους κάθονται με τις ψυχές τους σε δύο θρόνους... για όσους δεν είναι ούτε κρύοι ούτε ζεστοί... για όσους πιστεύουν ότι μπορούν να υπηρετούν και τον Θεό και τον διάβολο... μπορούν να πιουν από το ποτήριο του Κυρίου και από το ποτήριο των δαιμόνων
(Α' Κορινθίους 10, 21).
Το τέλος μιας τέτοιας ζωής είναι η αιώνια καταδίκη.
332 - Ο δρόμος που οδηγεί στην πόλη
Έτσι λέει η παροιμία: Ο δρόμος που οδηγεί στο Κλουζ, στο Σιμπίου, στο Βουκουρέστι, κ.λπ., αλλά στην πραγματικότητα, ο δρόμος δεν οδηγεί κανέναν, αλλά ο άνθρωπος πρέπει να τον περπατήσει.
Έτσι συμβαίνει και με τη σωτηρία της ψυχής. Ο δρόμος προς τη σωτηρία μπορεί να φανεί με ακρίβεια μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια, αλλά δεν οδηγεί κανέναν στη σωτηρία μέχρι να έχει κάποιος χρόνο να τον πατήσει!
333 - Ο Λεκές από Μελάνι
Όταν το παιδί μου ήταν μικρό μωρό, θυμάμαι ότι του είχα φτιάξει μερικά άσπρα μπαλώματα. Κατά λάθος, το παιδί έριξε μια σταγόνα μελάνι πάνω τους. Για να ξεπλύνει το λάθος του, άρχισε να τρίβει τον λεκέ με νερό. Αλλά αντί να σβηστεί, ο λεκές μεγάλωνε όλο και περισσότερο. Στην αρχή ήταν στο μέγεθος ενός μπιζελιού, και τώρα είναι στο μέγεθος ενός μήλου. Και όσο περισσότερο το έτριβε, τόσο μεγαλύτερος γινόταν.
Βλέποντας ότι όλες οι προσπάθειές του ήταν μάταιες, ήρθε και έπεσε στην αγκαλιά μου, κλαίγοντας για το λάθος του.
Είναι ακριβώς το ίδιο με τους λεκέδες των αμαρτιών μας. Όλες οι προσπάθειές μας να τις ξεπλύνουμε με τη δική μας δύναμη... αλλά, θέλω να εγκαταλείψω αυτό και εκείνο... είναι μάταιες προσπάθειες.
Είναι προσπάθειες που καταλήγουν στο, έχω προσπαθήσει, αλλά δεν μπορώ. Το να προσπαθούμε να ξεπλύνουμε αυτούς τους λεκέδες
με τη δική μας δύναμη είναι το ίδιο με το να μην κάνουμε τίποτα. Είναι μια μάταιη προσπάθεια.
Οι κηλίδες των αμαρτιών μας μπορούν να ξεπλυθούν μόνο με το Αίμα του Σταυρού του Γολγοθά. Με τους κηλίδες των αμαρτιών μας, πρέπει να πέσουμε κλαίγοντας στην αγκαλιά του Κυρίου, γιατί μόνο το Αίμα Του μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία (Α' Ιωάννη 1:7).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου