Τι να πει κανείς για την Αγία Ματρώνα την αόμματη...

Τι να πει κανείς για την Αγία Ματρώνα την αόμματη... 

Γεννημένη δίχως την δυνατότητα να βλέπει και  

μετά από λίγα χρόνια, μικρό κοριτσάκι,  

μένει για το υπόλοιπο της ζωής της ανάπηρη-κατάκοιτη.... 

Ο κόσμος που μετρά την ζωή με την υγεία και τις επιτυχίες  

αντικρίζοντας τούτο το κοριτσάκι θα έλεγε ‘’τι ζωή είναι τούτη;’’ 

Η δε απάντηση του Θεού σε αυτό το ερώτημα 

έρχεται μέσα από την ίδια την Αγία Ματρώνα  

όχι με λόγια αλλά με την πορεία της ζωής της. 

Η Αγία είχε κάθε λόγο να παραιτηθεί από την ζωή της 

όμως δεν το έκανε όχι γιατί δεν είχε τις δυσκολίες τις δικές μας,  

αλλά γιατί δεν άφησε τις δυσκολίες 

να καθορίσουν την πορεία της. 

Καλά η Αγία δεν είχε ερωτήματα με τόσα που πέρασε; 

Ασφαλώς και είχε, άλλωστε οι δοκιμασίες 

πάντα γεννούν εκείνα τα επώδυνα ‘’γιατί’’... 

Και αυτό είναι ανθρώπινο.  

Δεν είναι αδυναμία 

αλλά είναι η καρδιά που πονά και ζητά νόημα. 

Ξέρεις στην στον δρόμο της ζωής μας 

αναφύονται πολλά ερωτηματικά. 

Όμως κάποια από αυτά δεν μένουν απλώς ερωτήματα. 

Τα κρατάμε μέσα μας, τα περιεργαζόμαστε, 

τους δίνουμε χώρο και χρόνο, 

και χωρίς να το καταλάβουμε τα τρέφουμε. 

Και τότε αυτά τα ερωτηματικά μεγαλώνουν, θεριεύουν. 

Και από μικρά «γιατί» γίνονται μεγάλα εμπόδια. 

Δεν φράζουν μόνο τον δρόμο μας 

αλλά αρχίζουν και να τον αλλάζουν. 

Μας στρέφουν αλλού. 

Μας απομακρύνουν από την εμπιστοσύνη στον Θεό 

και μας κλείνουν μέσα στη δική μας λογική. 

Και έτσι ο άνθρωπος δεν περπατά πλέον ελεύθερα 

περπατά καθοδηγούμενος 

από τους φόβους και τους λογισμούς του. 

Όμως να το ξεκαθαρίσουμε, 

δεν είναι ότι δεν ένοιωθε τον πόνο της δοκιμασίας η Αγία , 

αλλά βρισκόμενη μέσα σε αυτόν δεν έχασε την εμπιστοσύνη της. 

Άφησε απ’ τα χέρια της ότι την κρατά στο πνεύμα του κόσμου  

και σφιχταγκάλιασε τα ματωμένα πόδια του Χριστού μας.  

Η Αγία δεν άντεξε επειδή ήταν δυνατή λόγω χαρακτήρα  

άντεξε επειδή δεν ήταν μόνη. 

Η αντοχή της ήταν καρπός ζωντανής σχέσης με τον Θεό. 

Και αυτό εξηγεί πολλά... 

Δεν είναι η απουσία δυσκολιών 

που καθορίζει τη ζωή του ανθρώπου,  

αλλά η παρουσία του Θεού μέσα σε αυτές. 

Ίσως τελικά αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα 

προς εμάς από την Αγία, 

μπορεί να μην είχε μάτια για να δει τον κόσμο 

αλλά είχε καρδιά για να δει τον Θεό. 

Και γι’ αυτό, μέσα στο σκοτάδι της, 

έζησε πιο φωτεινά από πολλούς που «βλέπουν». 

Υ.Γ Αύριο το βραδάκι, πρώτα ο Θεός, θα αγρυπνήσουμε, 

     θα προσφέρουμε λίγο από τον κόπο και τον χρόνο μας  

     στην Αγία μας....Το αξίζει και με το παραπάνω άλλωστε...

Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου.