Η νουθεσία του Γέροντα Νικολάου
Φτάνοντας στο νησί, πλησίασα την πύλη του μικρού του σπιτιού, όπου μια μεγάλη ομάδα προσκυνητών περίμενε τον γέροντα. Ξαφνικά, με κατέλαβε φόβος, κάτι που δεν έχω ξαναζήσει στη ζωή μου. Έτρεμα απότομα. Και θυμήθηκα τι είχα διαβάσει στους αγίους πατέρες: όταν υπάρχουν ακάθαρτα πνεύματα, οι δίκαιοι το νιώθουν. Νιώθοντας την κατάστασή μου, ο ιερέας, βγαίνοντας από το μικρό σπίτι, είπε ξαφνικά: «Ω, Σατανά, φοβάμαι!» Και ειπώθηκε τόσο απλά, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα τόσο σοβαρό.
Και μετά έγινε αυτό. Στο νησί, με την ευλογία του γέροντα, ετοιμάστηκα για τη Θεία Κοινωνία και πήγα στη λειτουργία στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού. Όταν ήρθε η ώρα να πλησιάσω το Ποτήριο, ξαφνικά άκουσα καθαρά: «Σατανά, Σατανά...» και αμέσως μου ήρθαν στο μυαλό οι στίχοι του Πατέρα: «Θεέ μου! Δες την ταπεινότητά μου, δες τις θλιβερές μου μέρες, δες τη θλίψη μου, και σε παρακαλώ να μην με κατηγορήσεις». Έτσι, με τη χάρη του Θεού, μέσω των προσευχών του Πατέρα, έλαβα την Κοινωνία, την οποία διαφορετικά θα μπορούσα να χάσω.
Έτσι με δίδαξε ο Πατέρας ότι ο εχθρός είναι πάντα εκεί, κοντά, εμποδίζοντας κάθε καλό, αλλά πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση και να διώχνουμε τις ακάθαρτες σκέψεις με την προσευχή. Ο Πατέρας αποκάλυψε την αμαρτία μου - την έλλειψη ταπεινότητας. Τώρα καταφεύγω συχνά στους στίχους του Πατέρα Νικολάι, και με βοηθούν να ταπεινωθώ και να αντισταθώ στις επιθέσεις του εχθρού. Ο Πατέρας Νικολάι μας υπενθύμισε ότι ο εχθρός προσπαθεί συνεχώς να μας ταπεινώσει και να μας νικήσει, αλλά εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα μόνοι μας. Πρέπει πάντα να θυμόμαστε να προσεύχομαι στον Θεό, τη Μητέρα του Θεού και όλους τους αγίους και τα ιερά λείψανα.
Από τα απομνημονεύματα της Ιράιντα Ουζίνσκαγια, Μινσκ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου