Δεν μπορώ να βαπτίσω χωρίς διαβατήριο.
Όλοι θυμούνται την ταπεινότητα του Γέροντα Νικολάι. Επιδεικνύοντας αυτή τη μεγάλη αρετή σε όλη του τη ζωή, διδάσκοντας την ταπεινότητα με το δικό του παράδειγμα, ο γέροντας, σύμφωνα με τις αναμνήσεις της μοναχής Βαρσανουφίας, κατοίκου του νησιού, αγαπούσε να λέει: «Η ταπεινότητα δεν μπορεί να αντικατασταθεί από τίποτα, ούτε με νηστεία ούτε με προσευχή... χωρίς ταπεινότητα, δεν θα μπεις στον παράδεισο».
Η ζωή του πατέρα Νικολάι έγινε μια ζωντανή έκφραση της αρχής της «χρυσής τομής». Ακολουθούσε πάντα τη «βασιλική οδό του σταυρού του Κυρίου». Ήταν ξένος προς τα θανατηφόρα άκρα τόσο του σύγχρονου Σαδδουκαισμού, που εκπροσωπείται από τον φιλελευθερισμό, την ανεκτικότητα και την πνευματική χαλαρότητα που μεταμφιέζεται σε «αγάπη», όσο και του σύγχρονου Φαρισαϊσμού, που εκπροσωπείται από έναν ψεύτικο ζήλο για την «καθαρότητα» της Ορθοδοξίας, την αναζήτηση παντού των «ανδρείκελων» του Αντίχριστου και την καταδίκη όλων.
Υπάρχει μια γνωστή περίπτωση, κατά τη σοβιετική εποχή, το 1987, όταν ο πατήρ Νικόλαος αρνήθηκε να τελέσει το μυστήριο του Βαπτίσματος σε έναν νεαρό άνδρα που δεν είχε διαβατήριο της ΕΣΣΔ. Εξήγησε ότι, ζώντας στο σοβιετικό κράτος, θεωρούσε απαραίτητο να τηρεί τους αστικούς του νόμους! Εκείνη την εποχή, ορισμένοι Ορθόδοξοι έκαψαν ακόμη και τα διαβατήριά τους ως σύμβολο του άθεου καθεστώτος, περιφρονώντας τα σοβιετικά σύμβολα που απεικονίζονταν στα διαβατήρια ως ο Αντίχριστος. «Υπακούω στους νόμους και δεν μπορώ να βαπτίσω χωρίς διαβατήριο», είπε ο πρεσβύτερος. Πόσο ενοχλητική ήταν μια τέτοια περίληψη από τον ιερέα για το «ζηλωτικό» αυτί.
Από την άλλη πλευρά, ο πρεσβύτερος επέμενε πάντα στην πιστότητα στις αλήθειες της Ορθοδοξίας, και ενώ έδειχνε αγάπη για τους ετερόδοξους, ποτέ δεν θεώρησε πιθανό να θέσει σε κίνδυνο τα δόγματα της πίστης.
Από τα απομνημονεύματα του Επισκόπου Κυρίλλου και του Επισκόπου Μεθοδίου (Ζινκόφσκι)
«Ο Σύνδεσμος των Καιρών»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου