Για μένα, δεν υπήρχαν κακοί άνθρωποι, αν και κι εγώ προδώθηκα από τους δικούς μας ιερείς. Αλλά, για να πω την αλήθεια, δεν προσεύχομαι γι' αυτούς. Υπήρχαν τέτοιοι στρατολογημένοι ιερείς - "ρουφήκτες", τους αποκαλούσαν. Μίλησα με έναν από αυτούς - έναν φτωχό ταλαιπωρημένο! Αυτοπυροβολήθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου, στην περιοχή του Πσκοφ, τον πατέρα Μιχαήλ.
Αυτοπυροβολήθηκε στο πόδι - του έδωσαν 10 χρόνια, και εκεί στρατολογήθηκε. Αυτός ήταν που έβριζε τους ιερείς.
Και προήχθη, γραμματέας του μητροπολίτη, μετά σε αυτόν, μετά σε εκείνον. Ήταν μια τρομερή εποχή. Όλα έπρεπε να υπομείνουν, όλα με αγάπη, χωρίς κρίση! Γιατί λέμε: "Ας πλησιάσουμε με πίστη και αγάπη, για να γίνουμε μέτοχοι της Αιώνιας Ζωής";
Δεν είχα κακούς ανθρώπους στην ενορία μου, όλοι ήταν καλοί. Αλλά, όπως λέγεται: "Να εμπιστεύεσαι, αλλά να επαληθεύεις". Διαφορετικά, θα σε προδώσουν, όπως ο Κύριος.
Ο Κύριος είχε δώδεκα μαθητές, και βρέθηκε ένας Ιούδας, ενώ για εμάς, κάθε τρίτος ήταν ένας «Ιούδας». Αλλά δεν ξέρω, ίσως μετανόησαν, και τότε ο Κύριος θα τους συγχωρέσει. Όλη τους η ζωή ήταν: βάσανο, βάσανο, βάσανο...! Και έπρεπε να τα υπομείνουν όλα.
Γέροντας Ιωάννης (Μιρόνοφ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου