Και κοιτάμε τον καλό ληστή, πώς κείτεται νεκρός, στριμμένος στον σταυρό, αλλά η ψυχή του είναι στον Ουρανό, με τον Χριστό.

 

Κάθε φορά που περνάω από τα Λουλούδια με το άρωμα του ουρανού, με κυριεύει ο φόβος και η απελπισία. Δεν είναι ένας περιζήτητος και μανιεριστικός μελαγχολίας, δεν είναι η πολυτιμότητα του συναισθήματος, δεν είναι περίτεχνος ελιτισμός. Είναι ο φόβος και ο πόνος που νιώθω όταν κοιτάζω και ακούω τον Γλυκό Χριστό. Πώς επιδιώκει πυρετωδώς την επιστροφή μας πριν από την αιώνια απώλεια. Πώς φροντίζει τα μωρά περιστέρια, τα λουλούδια και τις ψυχές μας με άπειρο έλεος. Πόσο πονάει απείρως η πτώση μας στην κόλαση. Πώς μας συμβουλεύει να δοθούμε στον Θεό επειδή έχουμε χαραγμένη την εικόνα Του στις καρδιές μας. Τι ατελείωτο, καταστροφικό πόνο νιώθει, όταν βλέπει πόσο άθλιοι είμαστε, πώς χανόμαστε στο τίποτα περνώντας από την αιωνιότητα.

Σε κάθε λέξη του Λόγου υπάρχει θεϊκός πόνος, όλα τα δάκρυα στον Κήπο της Γεθσημανή, όλος ο ιδρώτας του Γολγοθά, όλο το σχίσιμο του Σταυρού, όλα.

Επειδή ήξερε. Ήξερε ότι θα Τον προδώσαμε, ήξερε ότι θα χαμογελούσαμε με βρώμικα μάτια, ήξερε ότι θα κουνούσαμε το κεφάλι μας, ήξερε. Και μας αγαπούσε ακόμα απείρως.

Αυτή η εβδομάδα είναι ένας απέραντος ωκεανός δακρύων, που ρέει από τα αγνά μάτια του Θεού. Είναι απογοήτευση, θλίψη και οίκτος για όσους θέλουν να χαθούν. Και όλη η ματαιότητα του κόσμου που διαπερνάται από τον θάνατο στον Σταυρό. Και ο θρήνος του πόνου μεγαλύτερος από το βρυχηθμό της θάλασσας, που φωνάζει η μεγάλη Αγάπη του σύμπαντος. Και όλη η προδομένη, αιματηρή αγάπη του Χριστού, του αιώνιου Αρνιού.

Και το βλέμμα Του πιο διαπεραστικό από τους Ουρανούς, πλημμυρισμένο με το Αίμα των αγκαθιών, προσκολλημένο για άλλη μια φορά να δει την Πολύτιμη αγάπη Του. Τη Μητέρα Του. Και την τεράστια πίεση του διαπερασμένου σώματος, που κοιτάζει στον ορίζοντα, περιμένοντας τον Ιούδα να επιστρέψει κλαίγοντας. Και την ασφυξία του στέρνου που πιέζει την καρδιά Του μεγαλύτερη από το σύμπαν. Και την άπειρη θέα εκείνων για τους οποίους ούτε ο θάνατός Του θα είναι αρκετός.

Ο Χριστός σπάει τις πύλες της κόλασης μέσω του θανάτου, αλλά βγάζει μόνο όσους έχουν βιώσει την αγάπη Του. Δεν μπορεί να πραγματοποιήσει την αποκατάσταση, τη διάσωση με τη βία, τον υπέρτατο καταναγκασμό της ελευθερίας των αξιολύπητων πλασμάτων στη γη.

Κάθε εβδομάδα των Αγίων Παθών είναι μια ακόμη στενοχώρια. Και για Εκείνον και για όσους Τον αγαπούν. Και ένας ψίθυρος που μόλις ακούγεται: είναι πολύ αργά. Και όλη η πείνα και ο θάνατος και η ασθένεια και ο φόνος και ο καρκίνος του κόσμου. Όλα στην εύθραυστη πλάτη του Ευγενικού Σωτήρα.

Πριν από δύο χρόνια, η καρδιά μου πονούσε τόσο πολύ από τα βάσανά Του, που δεν μπορούσα πλέον να χαρώ το Πάσχα. Τραγούδησα το Χριστός Ανέστη, κουβαλώντας μια τεράστια δέσμη από τα φώτα του κόσμου, και έκλαψα πικρά από τον πόνο Του. Δεν άντεχα άλλο. Και την τέταρτη μέρα μετά το Πάσχα έπαθα μια τεράστια καρδιακή προσβολή, οι γιατροί ήταν τόσο σοκαρισμένοι. Κανείς δεν ήξερε εκτός από τους γονείς μου και μερικούς κοντινούς ανθρώπους. Και έναν πατέρα που σας ζήτησε όλους να προσευχηθείτε για μένα.

Και τώρα έρχεται. Και κανείς δεν μπορεί να σταματήσει τη δολοφονία της Αγάπης. Είμαστε τόσο γεμάτοι θάνατο. Και κοιτάμε τον καλό ληστή, πώς κείτεται νεκρός, στριμμένος στον σταυρό, αλλά η ψυχή του είναι στον Ουρανό, με τον Χριστό.

Είθε ο Θεός να σας δώσει να νιώσετε μια σταγόνα από τον πόνο και την αγάπη Του!

ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΙΣΤΡΑΤΙ.