Όταν έγινα 35 ετών, αποφάσισα τελικά να μπω σε ένα μοναστήρι. Ήρθα στο Σαμτάβρο και έμεινα. Εκεί γνώρισα τον γέροντα. Συχνά έβλεπα τον πατέρα Γαβριήλ να κάθεται στις σκάλες και να ευλογεί τους ανθρώπους. Ήταν πάντα περιτριγυρισμένος από ένα τεράστιο πλήθος. Ερχόταν απλός κόσμος, όπως και επίσκοποι, ακόμη και η Αυτού Αγιότητα. Μια μέρα, πλησίασα τον γέροντα και του είπα για την εμφάνιση της Θεοτόκου. Στην αρχή, δεν με πίστεψε και μου ζήτησε να περιγράψω λεπτομερώς τι είχε συμβεί. Μετά είπε ότι ήταν από τον Θεό.
Σύντομα χειροτονήθηκα μοναχή με το όνομα Σεραφείμ. Η υπακοή μου ήταν να βόσκω αγελάδες, κάτι που έκανα με μεγάλη χαρά. Ο πατέρας Γαβριήλ ήταν αναμφίβολα ένας άνθρωπος με διορατικότητα. Αρκετές φορές, χαμογελούσε, με κοίταζε και έλεγε: «Χρειάζομαι μια Παρασκευή...» Άλλωστε, η Παρασκευή είναι Παρασκευή. Αλλά τότε δεν τον καταλάβαινα και προβληματιζόμουν γιατί μιλούσε για οποιαδήποτε Παρασκευή. Τότε, κατά τη διάρκεια της κουράς μου με το όνομα Παρασκευή, ο πατέρας Γαβριήλ με πλησίασε, έβαλε ένα κομποσχοίνη στο χέρι μου και μου είπε: «Σε ευλογώ με αυτές τις χάντρες κομμοσχοίνη. Πρόσεχε να μην τις χάσεις. Με αυτές θα σε αναγνωρίσω όταν έρθεις στον Κύριο».
Μοναχή Παρασκευά (Ροστιασβίλι), υποτακτική του Γέροντα Γαβριήλ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου