Η άνοιξη ήταν υπέροχη στο σπίτι της γιαγιάς Ναστάσια, καθώς και στο χωριό όπου ζούσε. Όλοι έβγαιναν έξω και καθάριζαν τους κήπους. Σχεδόν κάθε κήπος ήταν γεμάτος γαλαζωπό καπνό, και όλο το χωριό μύριζε καμένες ρίζες. Μύριζε απλώς καθαριότητα. Βγαίναμε με τη μικρότερη αδερφή μας (γιαγιά) Ναστάσια για να καθαρίσουμε το μέρος και, επιπλέον, να σκάψουμε τον κήπο με τσάπα και φτυάρι. Εμείς τα παιδιά ανταγωνιζόμασταν στο σκάψιμο. ανταγωνιζόμασταν σχεδόν σε κάθε δουλειά που κάναμε. Η μικρότερη αδερφή μας μάθαινε πώς να κάνουμε τα πράγματα σωστά, και όπου κάναμε λάθη μας έστελνε πίσω για να τα διορθώσουμε. Μερικές φορές είχε μια απαλή φωνή, και όταν έβλεπε ότι δεν δίναμε προσοχή στις συμβουλές της, άλλαζε τον τόνο της. Αφού σκάβαμε τον κήπο, στρώναμε τα παρτέρια και φυτεύαμε σκόρδο, κρεμμυδάκια, καρότα και όλα τα άλλα που χρειάζονταν. Κάθε άντρας είχε όλα όσα χρειαζόταν στον κήπο του, και όλα καλλιεργούνταν με φυσικό λίπασμα, ειδικά κοπριά αγελάδας. Στη συνέχεια άρχιζε το όργωμα με ένα άροτρο που το έσερνε άλογο. Συχνά ήμασταν πογωνικοί, δηλαδή αυτοί που οδηγούσαν τα άλογα στο αυλάκι, κρατώντας το χαλινάρι τους. Όργωναν, μετά σβάρναζαν, μετά φτιάχναμε σειρές και βάζαμε τις πατάτες στο έδαφος, σε απόσταση περίπου μιας καλής παλάμης μεταξύ τους, όπως έλεγε η γιαγιά. Ρίχναμε μια χούφτα κοπριά πάνω στις πατάτες, και αν δεν είχαμε, βάζαμε άζωτο με την άκρη του δακτύλου μας. Τα ζώα έβοσκαν γύρω μας, ωραία και ανεμπόδιστα, γιατί την άνοιξη είχαν το δικαίωμα να βόσκουν παντού. Έπειτα, όταν το γρασίδι άρχιζε να φυτρώνει καλά, υπήρχαν ειδικά μέρη όπου τα πηγαίναμε να βοσκήσουν, ώστε να μπορούμε να φτιάξουμε σανό για τους υπόλοιπους κήπους. Όταν έβγαιναν οι πρώτες σκελίδες σκόρδο, η γιαγιά μας έστελνε να τις φέρουμε σπίτι και να μας φτιάξει papa cu ai (ομελέτα με σκόρδο). Θεέ μου, ήταν ακόμα καλό! Λοιπόν, έριχνε και ένα λουκάνικο μέσα, αν είχε και δεν ήταν νηστίσιμο. Αν ήταν νηστίσιμο, μας έστελνε να μαζέψουμε τσουκνίδες. Τις έφτιαχνε με σκόρδο και κολοσέ (πολέντα). Ήταν πεντανόστιμο.
Έτσι ήταν η άνοιξη στο σπίτι και το χωριό της γιαγιάς μου, κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Αναμνήσεις από τις δικές μου αναμνήσεις
Πατήρ Ιωάννης Ντάσι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου